পপোভ মেনৰ হাউচ

ভাচিলিভকা ঐতিহাসিক আৰু স্থাপত্য সংগ্ৰহালয়-সংৰক্ষিত ক্ষেত্ৰ "পপোভ মেনৰ হাউচ" (Vasylivskyi istoryko-arkhitekturnyi muzei-zapovidnyk "Sadyba Popova", ইয়াক ভাচিলিভকা দুৰ্গ বুলিও জনা যায়) হৈছে ইউক্ৰেইনৰ ভাচিলিভকা চহৰৰ ওচৰত ১৮৬৪ চনৰ পৰা ১৮৮৪ চনৰ ভিতৰত জেনেৰেল ভাসিলি ষ্টেপানোভিচ পপোভৰ নাতি ভাসিলি পপোভ জুনিয়ৰে নিৰ্মাণ কৰা এক আংশিকভাৱে সংৰক্ষিত মেনৰ হাউচ তথা এটা প্ৰতিষ্ঠিত সংগ্ৰহালয় চৌহদ।

পূৰ্বতে থকা ভাচিলিভকাৰ স্থানীয় ইতিহাস সংগ্ৰহালয়ৰ ঠাইত ১৯৯৩ চনৰ ২৯ জানুৱাৰীত এই ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক সংৰক্ষিত ক্ষেত্ৰখন সৃষ্টি কৰা হৈছিল।^১

মেনৰ হাউচ

ইয়াৰ গথিক ৰিভাইভেল শৈলীৰ আৰ্হিটো নিকোলাছ বেনোইচৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা বুলি ধাৰণা কৰা হয়। মূল ঘৰটোত এটা দূৰবীক্ষণ যন্ত্ৰ, এখন ছবিৰ গেলেৰী আৰু এটা নৃতাত্ত্বিক সংগ্ৰহালয় আছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত বলশ্বেভিকসকলৰ দ্বাৰা দুৰ্গটো লুণ্ঠন কৰা হয় আৰু জাৰ্মান ভাষাসকলৰ দ্বাৰা ধ্বংস হয়। ১৯৯০-ৰ দশকৰ আগলৈকে ইয়াৰ পুনৰুদ্ধাৰৰ কাম আৰম্ভ হোৱা নাছিল।

প্ৰসাদত বোমাবৰ্ষণ আৰু লুণ্ঠন

২০২২ চনৰ ৭ মাৰ্চত ইউক্ৰেইনৰ ওপৰত চলোৱা সামৰিক আক্ৰমণৰ সময়ত ৰাছিয়াৰ সৈন্যই পপোভ মেনৰ হাউচত গুলীবৰ্ষণ কৰিছিল। ইয়াৰ ফলত পপোভ মেনৰৰ আস্তাবল ভৱনটো ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়।^২

২০২২ চনৰ ১৩ মাৰ্চত ৰাছিয়াৰ সেনাই সংগ্ৰহালয়টো লুণ্ঠন কৰে। লুণ্ঠন কৰাৰ উপৰিও তেওঁলোকে ইয়াৰ চৌহদৰ ক্ষতি সাধন কৰে, খিৰিকীবোৰ ভাঙি পেলায় আৰু সকলো দুৱাৰ ভাঙি থৈ যায়।^৩৪

২০২৩ চনৰ ১৯ এপ্ৰিলত প্ৰকাশ পোৱা এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি ৰাছিয়ানসকলে মেনৰ হাউচৰ পৰা সা-সম্পত্তি আঁতৰাই নিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।^৫

পপোভ ইষ্টেটৰ গৰাকীসকল

ভৱিষ্যতৰ ওলেক্সাণ্ড্ৰিভস্ক চহৰৰ ওচৰৰ ভূমিসমূহ সম্ৰাজ্ঞী কেথেৰিন দ্বিতীয়ই জেনেৰেল ভাচিল পপোভক দান কৰিছিল। তেওঁ এই বসতিস্থলৰ প্ৰতিষ্ঠাপক হৈ পৰিছিল, যিটো পৰৱৰ্তী সময়ত ভাচিলিভকা চহৰ হিচাপে পৰিগণিত হয়। ইয়াৰ পূৰ্বে, এই অঞ্চলটো কছাকসকলৰ শীতকালীন বাসস্থান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু ইয়াত কেইবাখনো ফাৰ্ম আছিল।

জেনেৰেলজনৰ নাতি ভাচিল পপোভে ১৯ শতিকাৰ দ্বিতীয় অৰ্ধাংশত এটা বৃহৎ পৰিসৰৰ নিৰ্মাণ প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯১৭ চনৰ অক্টোবৰ বিপ্লৱলৈকে পপোভ পৰিয়ালটোৱে এই ইষ্টেটটোৰ মালিকীস্বত্ব লাভ কৰিছিল।

ইষ্টেটৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য

এই প্ৰকল্পটোৰ প্ৰকৃত আৰ্হিতাকাৰ (প্ৰতিষ্ঠাপক) কোন আছিল, তাক নিখুঁতভাৱে চিনাক্ত কৰাটো সম্ভৱ নহয়। সম্ভৱতঃ ইয়াৰ আৰ্হিতাকাৰ কেইবাজনো আছিল, যাৰ বাবে গৱেষকসকল সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছে। ইয়াৰ এজন সম্ভাৱ্য স্থপতিবিদ হৈছে থলুৱা স্থপতিবিদ ওলেক্সাণ্ড্ৰ এচিয়েংকো। শৈলীগত বৈশিষ্ট্য অনুসৰি, ইয়াৰ এজন স্থপতিবিদ ছেইণ্ট পিটাৰ্চবাৰ্গৰ বেনোই নিকোলাই লিয়ণ্টিয়েভিচ (১৮১৩-১৮৯৮) হ’ব পাৰে। এই মেনৰ হাউচটোৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য ২০ বছৰ (১৮৬৪-১৮৮৪) জুৰি চলিছিল, আৰু ই পূব ইউক্ৰেইনৰ মেনৰ হাউচসমূহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ডাঙৰ হৈ পৰিছিল। ১৯ শতিকাৰ ঐতিহাসিক শৈলীত নিৰ্মিত এই দুৰ্গটোত উত্তৰ ইটালীয় নৱজাগৰণ (Northern Italian Renaissance), গথিক আৰু মুৰিশ স্থাপত্যৰ বৈশিষ্ট্য আছে। ভাচিলিভকাত থকা পপোভৰ নিজৰ কাৰখানাৰ ৰঙা ইটাৰে এই অট্টালিকাসমূহ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।

ভি. এছ. পপোভ ৰাজকীয় ঘৰ আৰু বাগিচা নিৰ্মাণ কাৰ্যালয়ৰ পৰিচালক আছিল। এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ত, কেৰিয়াৰৰ উত্থান-পতনৰ মাজতে, কাউণ্টজনে স্বাস্থ্যজনিত সমস্যাৰ বাবে চাকৰি এৰি দিয়ে আৰু নিজৰ ইষ্টেটসমূহ সজোৱাৰ কামত নিয়োজিত হয়। পপোভৰ হাতত এনে বহু ইষ্টেট আছিল: য়েকাতেনোশ্লাভ, খেৰচন, টাভ্ৰিয়া, মিন্স্ক প্ৰদেশ আৰু উৰাল অঞ্চলত।

ইষ্টেট, ধ্বংসপ্ৰাপ্ত অট্টালিকাৰ বিৱৰণ

প্ৰসাদ আৰু উদ্যান চৌহদৰ মূল ভৱনটো হৈছে এই দুৰ্গটো। ইয়াৰ কাৰিকৰী আৰ্হি স্থপতিবিদ ষ্টুঙ্কলে তৈয়াৰ কৰিছিল। দুৰ্গটো ইটাৰে নিৰ্মিত আৰু ইয়াৰ মূল ৰূপত দুমহলীয়া আছিল; ইয়াত পাঁচটা টাৱাৰ আছিল, যাৰ ভিতৰত তিনিটাৰ চালি তম্বু আকৃতিৰ আছিল। অট্টালিকাটোৰ জোখ আছিল ৪২-ৰ পৰা ৪৫ মিটাৰলৈ আৰু ইয়াৰ ভেটিত সুৰাৰ ভঁৰাল (wine cellars) আছিল। দুৰ্গটোত গা ধোৱা ঘৰ (ফিনলেণ্ডীয়, ৰোমান আদি), এটা নৃত্যশালা (ballroom), লিভিং ৰুম, এখন কলা শিল্পৰ গেলাৰী, এটা পুথিভঁৰাল আৰু প্ৰাচীন অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ সংগ্ৰহ আছিল। ১৯০৭ চনত ইয়াত এটা নৃতাত্ত্বিক সংগ্ৰহালয় গঢ়ি তোলা হয়, য’ত ১৫টা ভিন্ন জাতীয় সংস্কৃতিৰ প্ৰদৰ্শনী প্ৰদৰ্শিত কৰা হৈছিল। ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে, ইষ্টেটটোত এটা বতৰ বিজ্ঞান আৰু শক্তি কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হৈছিল। পপোভ ইষ্টেটৰ বতৰ বিজ্ঞান কেন্দ্ৰটো ৰাছিয়ান সাম্ৰাজ্যৰ বতৰ বিজ্ঞান সেৱাৰ নেটৱৰ্কৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। ইষ্টেটৰ চালত দূৰবীক্ষণ যন্ত্ৰৰ সৈতে এটা জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক পৰ্যবেক্ষণাগাৰৰো ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। দূৰবীক্ষণ যন্ত্ৰ থকা টেৰেচখন ইটালীয় ওস্তাদ লেংগবাৰ্ডীৰ ভাস্কৰ্যৰে সজোৱা হৈছিল। মূল ঘৰটোৰ উপৰিও, ইষ্টেটটোত আস্তাবল, কাৰ্যালয়ৰ চৌহদ, এখন প্ৰাকৃতিক উদ্যান আৰু ফোৱাৰা আছিল।

ছোভিয়েট যুগত দুৰ্গটো

অক্টোবৰ বিপ্লৱ আৰু প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ বাবে ইষ্টেটৰ গৰাকী ইউৰী পপোভে নিজৰ সা-সম্পত্তি ৰক্ষা কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল। কিংবদন্তি অনুসৰি, তেওঁ কিছুমান আটাইতকৈ মূল্যৱান সামগ্ৰী উলিয়াই লৈ যাবলৈ সক্ষম হৈছিল। পুথিভঁৰালৰ কিতাপ, আচবাব, নৃতাত্ত্বিক সংগ্ৰহ, চিত্ৰ আৰু ভাস্কৰ্যসমূহ লুণ্ঠন বা ধ্বংস কৰা হৈছিল। দুৰ্গ, উদ্যান আৰু আশে-পাশে থকা ওক গছৰ অৰণ্য (যিখন খৰিৰ বাবে কাটি পেলোৱা হৈছিল) আটাইতকৈ বেছি ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ আৰম্ভণিলৈকে, ইষ্টেটৰ অট্টালিকাসমূহত গাহৰিৰ গোহালি গঢ়া হৈছিল।

১৯৩৪ চনত, স্থানীয় সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ নিৰ্মাণৰ বাবে ইষ্টেটৰ অট্টালিকাসমূহৰ এটা অংশ ভাঙি পেলোৱা হয়। কাঠৰ চিলিং আৰু আংশিকভাৱে চালিবোৰ ভাঙি পেলোৱা হয়। ১৯৫৪ চনত ছোভিয়েট কৰ্তৃপক্ষৰ সিদ্ধান্ত অনুসৰি, ভাচিলিভকাত পপোভ পৰিয়ালে নিৰ্মাণ কৰা চেইণ্ট পিটাৰ আৰু পলৰ কেথেড্ৰেলখনো ধ্বংস কৰা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত, মানসিকভাৱে অসুস্থ শিশুৰ বাবে এখন বিদ্যালয় ইষ্টেটৰ আস্তাবলত স্থাপন কৰা হয়। ইয়াৰ দুমহলাত গাড়ীৰ ভঁৰাল (carriage barn) যোগ কৰা হৈছিল, আৰু খালী হোৱা ভূখণ্ডত এটা স্থানীয় কাৰিকৰী বিদ্যালয়ৰ হোষ্টেল নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এই চৌহদটো আংশিকভাৱে ধ্বংস কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ নিৰ্মাণ সামগ্ৰীসমূহ স্থানীয় বাসিন্দাসকলে চুৰি কৰি লৈ গৈছিল।

বাহ্যিক সংযোগ

• আধিকাৰিক ৱেবছাইট