নামফাকে

নামফাকে অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ নাহৰকটীয়াৰ ওচৰত অৱস্থিত এখন গাঁও। গাঁওখন টাই ফাকে জনগোষ্ঠীৰ অন্যতম প্ৰধান বসতি আৰু অসমৰ টাই ফাকে সংস্কৃতিৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কেন্দ্ৰ। দিহিং নদীৰ পাৰত অৱস্থিত এই গাঁওখন ইয়াৰ ভাষা, বৌদ্ধ ধৰ্ম, পৰম্পৰাগত জীৱনধাৰা, উৎসৱ আৰু স্থাপত্যৰ বাবে পৰিচিত। অসম পৰ্যটনৰ প্ৰকাশিত তথ্য অনুসৰি নামফাকে অসমৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ টাই ফাকে গাঁওসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।^১

ভূগোল আৰু অৱস্থান

নামফাকে গাঁও বুঢ়ীদিহিং নদীৰ পাৰত অৱস্থিত। ই নাহৰকটীয়া নগৰৰ ওচৰত আৰু ডিব্ৰুগড় চহৰৰ পৰা প্ৰায় ৫৭–৬০ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত। গাঁওখনৰ ভৌগোলিক পৰিৱেশ বুঢ়ীদিহিং নদীৰ নদীপৰীয়া অঞ্চলৰ সৈতে জড়িত।^২৩

নাহৰকটীয়া ৰে'ল ষ্টেচন গাঁওখনৰ ওচৰৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰে'ল যোগাযোগ কেন্দ্ৰ। ডিব্ৰুগড় বিমানবন্দৰৰ পৰাও নামফাকে গাঁওলৈ যাতায়াত কৰিব পাৰি।^৪

ইতিহাস

টাই ফাকে জনগোষ্ঠীৰ পূৰ্বপুৰুষসকল দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ হুকাওং উপত্যকাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আছিল। ১৮শ শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধত তেওঁলোকে অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে। বিভিন্ন উৎস অনুসৰি প্ৰায় ১৭৭৫ চনৰ পৰা টাই ফাকে লোকসকলে অসমত বসতি স্থাপন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।^৫

অসমলৈ অহাৰ পিছত টাই ফাকে লোকসকলে বুঢ়ীদিহিং নদী আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে বিভিন্ন স্থানত বসতি স্থাপন কৰে। ১৮২৮ চনত তেওঁলোকৰ এটা অংশ বুঢ়ীদিহিং নদীৰ পাৰত ইংথঙত বসতি স্থাপন কৰিছিল। ১৮৩০ চনত তেওঁলোকে বৰফাকে নামেৰে জনাজাত এখন নতুন বসতি স্থাপন কৰে। তাৰ পিছত টাই ফাকে লোকসকলে বিভিন্ন ঠাইলৈ গৈ নতুন গাঁও স্থাপন কৰে। এই ধাৰাৰ অংশ হিচাপে প্ৰায় ১৮৫০ চনত নামফাকে গাঁও স্থাপন কৰা হয় বুলি বিভিন্ন উৎসত উল্লেখ আছে।^৬

২০১৮ চনৰ এটা স্থানীয় তথ্য অনুসৰি নামফাকে গাঁৱত ১০২টা পৰিয়াল আৰু মুঠ প্ৰায় ৬০৪জন লোক আছিল।^৭

টাই ফাকে জনগোষ্ঠী

নামফাকে গাঁও টাই ফাকে জনগোষ্ঠীৰ অন্যতম প্ৰধান সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ। টাই ফাকে লোকসকল টাই ভাষা-পৰিয়ালৰ এটা জনগোষ্ঠী আৰু তেওঁলোকৰ নিজস্ব ভাষা, সামাজিক পৰম্পৰা, সাজ-পাৰ, খাদ্যাভ্যাস আৰু ধৰ্মীয় আচাৰ আছে। তেওঁলোকৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠই থেৰবাদ বৌদ্ধ ধৰ্ম অনুসৰণ কৰে।^৮

টাই ফাকে ভাষা নামফাকে গাঁৱৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ। ভাষাটো এটা সুৰভিত্তিক ভাষা আৰু ইয়াত বিভিন্ন স্বৰ আৰু ব্যঞ্জনধ্বনিৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়। গাঁওখনত পালি ভাষা শিক্ষাৰো পৰম্পৰা আছে।^৯

বৌদ্ধ বিহাৰ

নামফাকে গাঁৱৰ প্ৰধান আকৰ্ষণ হৈছে নামফাকে বৌদ্ধ বিহাৰ। বিহাৰটো প্ৰায় ১৮৫০ চনত স্থাপন কৰা হৈছিল। ই অসমৰ পুৰণি বৌদ্ধ কেন্দ্ৰসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। বৰ্তমানৰ বিহাৰ ভৱনৰ নিৰ্মাণ ১৯৮১ চনত আৰম্ভ হৈছিল বুলি স্থানীয় উৎসত উল্লেখ আছে।^১০১১

বিহাৰ চৌহদত বিভিন্ন বৌদ্ধ ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক স্থাপনা আছে। ইয়াৰ ভিতৰত মুচলিন্দা পুখুৰী, বৌদ্ধ স্তূপ, অশোক স্তম্ভ আৰু ধৰ্মীয় পুথি সংৰক্ষণৰ বাবে ব্যৱহৃত স্থাপনা উল্লেখযোগ্য।^১২

বিহাৰখন ধ্যান আৰু ধৰ্মীয় অনুশীলনৰ কেন্দ্ৰ হিচাপেও ব্যৱহৃত হয়। ইয়াৰ শান্ত পৰিৱেশ আৰু বৌদ্ধ স্থাপত্যৰ বাবে ই পৰ্যটকৰ বাবেও আকৰ্ষণীয় স্থান হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।^১৩

সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰা

নামফাকে গাঁৱৰ টাই ফাকে লোকসকলে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত সংস্কৃতি সংৰক্ষণ কৰি আহিছে। পৰম্পৰাগত সাজ-পাৰ, খাদ্য, উৎসৱ, ধৰ্মীয় আচাৰ আৰু সামাজিক ৰীতি-নীতি তেওঁলোকৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ।^১৪

পুৰুষসকলে পৰম্পৰাগতভাৱে ফা নামৰ বহুৰঙী পোছাক পৰিধান কৰে। বিবাহিত মহিলাসকলে নাংৱাট নামৰ পৰম্পৰাগত পোছাক পিন্ধে। কন্যাসকলে ফা ফৌক নামৰ বগা কাপোৰ ব্যৱহাৰ কৰে। বয়োজ্যেষ্ঠ পুৰুষ আৰু মহিলাই ফা হো নামৰ মূৰৰ পোছাক পৰিধান কৰে।^১৫

পৰম্পৰাগত টাই ফাকে ঘৰসমূহ সাধাৰণতে মাটিৰ পৰা ওপৰত কাঠ বা বাঁহৰ খুঁটাৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা হয়। এনে ঘৰক অসমীয়া ভাষাত সাধাৰণতে চাংঘৰ বুলি কোৱা হয়। এই স্থাপত্য নদীপৰীয়া পৰিৱেশ আৰু স্থানীয় জলবায়ুৰ সৈতে খাপ খোৱা পৰম্পৰাগত জ্ঞানৰ এটা উদাহৰণ।^১৬

উৎসৱ

নামফাকে গাঁৱত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন উৎসৱ পালন কৰা হয়। ইয়াৰ ভিতৰত পই নুন চি আৰু বুদ্ধৰ জন্মৰ সৈতে জড়িত উৎসৱ উল্লেখযোগ্য। মাৰ্চ মাহত পূৰ্ণিমাৰ সময়ত অনুষ্ঠিত পই নুন চি উৎসৱত ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান আৰু বুদ্ধৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰা হয়।^১৭

টাই ফাকে সমাজত পই চাং কেন, মাই কা ছুম ফাই, পই অ'ক ৱা, পই জয়ন্তী আৰু পই খাম চাং আদি বিভিন্ন ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক উৎসৱো পালন কৰা হয়।^১৮

শিক্ষা

নামফাকে গাঁৱত পৰম্পৰাগত শিক্ষা আৰু আধুনিক শিক্ষাৰ দুয়োটা ধাৰা দেখা যায়। ১৯১০ চনত গাঁওখনত এখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয় স্থাপন কৰা হৈছিল বুলি স্থানীয় উৎসত উল্লেখ আছে। গাঁওখনৰ বহু শিক্ষিত লোকে চিকিৎসা, অভিযান্ত্ৰিক আৰু আইন আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত কৰ্মজীৱন গঢ়ি তুলিছে।^১৯

পালি ভাষা শিক্ষাৰ বাবেও গাঁওখনত এটা শিক্ষাকেন্দ্ৰ আছিল। ইয়াৰ জৰিয়তে বৌদ্ধ ধৰ্মীয় অধ্যয়ন আৰু পৰম্পৰাগত জ্ঞান সংৰক্ষণৰ প্ৰচেষ্টা চলি আহিছে।^২০

পৰ্যটন

নামফাকে অসমৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সাংস্কৃতিক পৰ্যটনস্থলী। টাই ফাকে সমাজৰ জীৱনধাৰা, পৰম্পৰাগত ঘৰ, বৌদ্ধ বিহাৰ, ধৰ্মীয় স্থাপনা আৰু নদীপৰীয়া প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশে দেশ-বিদেশৰ পৰ্যটক আৰু গৱেষকক আকৰ্ষণ কৰে।^২১

গাঁওখনৰ উল্লেখযোগ্য দৰ্শনীয় স্থানসমূহৰ ভিতৰত নামফাকে বৌদ্ধ বিহাৰ, মুচলিন্দা পুখুৰী, অশোক স্তম্ভ আৰু বৌদ্ধ স্তূপ উল্লেখযোগ্য।^২২

অসম পৰ্যটনৰ তথ্য অনুসৰি নামফাকে গাঁও ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা প্ৰায় ৫৭ কিলোমিটাৰ দূৰত আৰু নাহৰকটীয়া ৰে'ল ষ্টেচনৰ পৰা প্ৰায় ৫ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত।^২৩

সংৰক্ষণ আৰু সাংস্কৃতিক গুৰুত্ব

নামফাকে গাঁও অসমৰ টাই জনগোষ্ঠীসমূহৰ ভাষা আৰু সাংস্কৃতিক বৈচিত্ৰ্যৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কেন্দ্ৰ। টাই ফাকে ভাষা, ধৰ্মীয় আচাৰ, পৰম্পৰাগত স্থাপত্য আৰু সামাজিক পৰম্পৰাই গাঁওখনক অসমৰ বহুভাষিক আৰু বহুসাংস্কৃতিক পৰিৱেশত এক স্বকীয় স্থান দিছে।^২৪

আধুনিকীকৰণ আৰু নতুন প্ৰজন্মৰ নগৰমুখী প্ৰব্ৰজনৰ ফলত টাই ফাকে ভাষাৰ ব্যৱহাৰত পৰিৱৰ্তন আহিছে বুলি সাম্প্ৰতিক গৱেষণাত উল্লেখ কৰা হৈছে। সেয়েহে নামফাকেৰ ভাষা, সাহিত্য, ধৰ্মীয় পৰম্পৰা আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য সংৰক্ষণ কৰাটো জনগোষ্ঠীটোৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ।^২৫