দেৱবৰ্ণিনী

দেৱবৰ্ণিনী বা ইলৱিড়া বা ইড়াৱিদা (Devavarnini) লংকাৰ ৰজা ৰাৱণৰ মাহীমাক আছিল৷ ভৰদ্বাজ মুনি বিশ্ৰবাৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ স্ত্ৰী স্বৰূপ নিজ কন্যা দেৱবৰ্ণিনীক অৰ্পণ কৰিছিল৷ তেওঁ গৰ্গ মুণি আৰু গুৰু দ্ৰোণাচাৰ্যৰ ভনী আছিল৷ দেৱবৰ্ণিনী বিশ্ৰবাৰ প্ৰথমগৰাকী পত্নী আছিল। বিশ্ৰবা পুলস্ত্যৰ পুত্ৰ আৰু সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাৰ নাতি আছিল।^১২ দেৱবৰ্ণিনীৰ ঔৰসত কুবেৰৰ জন্ম হয়।^৩ যি স্বৰ্ণলংকাৰ (লংকা) প্ৰকৃত ৰজা তথা ধন ঐশ্বৰ্যৰ ৰজা আছিল।^৪৫

ভাগৱত পুৰাণৰ মতে, তেওঁ বৈৱস্তৱ মনু আৰু আলম্বুশাৰ বংশধৰ ৰজা ট্ৰনাবিন্দু (King Trnabindu) -ৰ কন্যা। তেওঁৰ ভাই-ভনীসকলৰ ভিতৰত আছে- বিশাল, ধুম্ৰাকেটু আৰু শূন্যবন্ধু।

বিশ্ৰবাই দেৱবৰ্ণিনী এৰিছিল যেতিয়া ৰজা সুমালী আৰু ৰাণী কেতুমতীৰ জীয়ৰী অসুৰ ৰাজকুমাৰী কৈকেষীৰ প্ৰেমত পৰে। ৰাৱণ আৰু কুম্ভকৰ্ণ কৈকেষী আৰু বিশ্ৰবাৰ সন্তান আছিল৷

যেতিয়া ৰাৱণে লংকা আক্ৰমণ কৰি ডাঙৰ ভায়েক কুবেৰৰ সিংহাসন দখল কৰে, তেতিয়া বিষাদগ্ৰস্ত হৈ বিশ্ৰবাই কৈকেষীসহ পৈশাচিক পৰিয়াল এৰি দেৱবৰ্ণিনীৰ ওচৰলৈ ঘূৰি যায়৷ কুবেৰো দেৱলোক (স্বৰ্গ) লৈ পলাই যায় য’ত দেৱৰাজ ইন্দ্ৰই তেওঁক কোষাগাৰ পৰিচালনা কৰিবলৈ কয়। সেয়েহে হিন্দুসকলে কুবেৰক পূৰ্বৰ লংকাৰ ৰজা হিচাপে নলৈ এগৰাকী ধন ঐশ্বৰ্যৰ দেৱতা হিচাপে লয়৷