দাসত্ব

দাসত্ত্ব (Slavery) হৈছে এক সামাজিক-আইনি প্ৰথা য’ত এজন বা কিছুমান মানুহে মালিক (আন এজন বা আন কিছুমান বিত্তশালী মানুহ)ৰ ওচৰত শাৰীৰিক ভাবে নিজকে অৰ্পণ কৰে।^১ ইয়াত শ্ৰমৰ বিনিময়ত উচিত মূল্য লাভ নকৰে। কেৱল দুবেলা দুমুঠি খাবলৈ দিয়ে, তাকো ভালদৰে নিদিয়ে। তাৰোপৰি বহু সময়ত মালিকীপক্ষৰ পৰা শাৰীৰিক, মানসিক, (কেতিয়াবা যৌন) নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হ'বলগীয়া হয়। কেতিয়াবা বেত্ৰাঘাতৰ দৰে কঠোৰ শাস্তি দিয়া, শিকলিৰে বান্ধি থৈ শাস্তি দিয়া আদি নিৰ্যাতনৰো সন্মুখীন হ'বলগীয়া হয়। বহু সময়ত দাসত্বৰ কাৰণ হয় বৰ্ণবৈষম্য।

ইতিহাস

দাসত্ত্ব পৃথিবীৰ বহু সভ্যতাত সভ্যতাৰ অংশ আছিল—বুৰুঞ্জ, মেছোপটেমিয়া, প্ৰাচীন ইজিপ্ত, গ্ৰীচ-ৰোম, খ্ৰীষ্টীয় যুগৰ ইছলামিক ৰাজ্য আদিত প্ৰচলিত আছিল।^২

১৬শ–১৯শ শতাব্দীত ইউৰোপিয়ান ইউনিয়নই আফ্ৰিকা, এছিয়া, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পৰা লৈ দাসবাহন চলাইছিল, য’ত প্ৰায় ১২.৫ মিলিয়ন আফ্ৰিকানক মাছা–সীমাত বন্দী কৰি লৈ যোৱা হৈছিল।^৩

১৮০৭ চনত বৃটেনে দাসবাহন বন্ধ কৰে, আৰু আমেৰিকাত ১৮৬৫ চনত ১৩তম সংশোধনী দ্বাৰা বিধিবদ্ধভাবে নিষিদ্ধ হয়। ব্ৰাজিলে ১৮৮৮ চনত আইনগত দাসত্ত্ব বিলুপ্ত কৰে।^৪

প্ৰকাৰ

• চ্যাটেল দাসত্ত্ব – আইনী দাসত্ত্ব, দাসক সম্পত্তি হিসাবে বিবেচনা কৰা হয়।^৫
• আধুনিক দাসত্ত্ব – জোঁতা, মানবসামগ্ৰী, যৌন নিগ্ৰহ, বাধ্যতামূলক শ্ৰম, যৌথ বিবাহ অন্তৰ্ভুক্ত; ২০১৯ চনত প্ৰায় ৪০.৩ মিলিয়ন ব্যক্তি চিকাৰ হয়।^৬

প্ৰভাৱ

মানসিক আৰু শাৰীৰিক স্বাস্থ্য

দাসত্ত্বই মানসিক চাপ, উদ্বিগ্নতা আৰু বিষণ্নতা সৃষ্টি কৰে।^৭৮ আধুনিক দাসত্ত্বই স্বাস্থ্য ব্যবস্থাত চাপৰ সৃষ্টি কৰে।^৯।

অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক ফলাফল

বংশানুক্ৰমিক দাৰিদ্ৰ্য, শিক্ষাৰ অভাব আৰু সামাজিক বিচ্যুতি বৃদ্ধি পায়।^১০১১