তিব্বতী লিপি

তিব্বতী লিপি হৈছে তিব্বতী, জোংখা, ছিকিমিজ, লাডাখী, জিৰেল আৰু বাল্টিকে ধৰি কিছুমান বিশেষ তিব্বতী ভাষা লিখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ভাৰতীয় মূলৰ এটা খণ্ডগত লিখন ব্যৱস্থা (আবুগিদা)৷ তিব্বতৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ সাংস্কৃতিক সংস্পৰ্শত থকা কিছুমান অতিব্বতী ভাষাৰ বাবেও ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে, যেনে ঠাকালি আৰু পুৰণি তুৰ্কী। ^১ ছপা ৰূপটোক uchen লিপি বুলি কোৱা হয় আনহাতে দৈনন্দিন লিখনিত ব্যৱহৃত হাতেৰে লিখা কাৰ্চিভ ৰূপটোক umê লিপি বোলা হয়। এই লেখা পদ্ধতি হিমালয়, আৰু তিব্বতত ব্যৱহাৰ কৰা হয় ৷ এই লিপি ভাৰত, নেপাল, ভূটান আৰু তিব্বতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বিস্তৃত এক বহল জনগোষ্ঠীয় তিব্বতী পৰিচয়ৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত। ^২ তিব্বতী লিপি গুপ্ত লিপিৰ পৰা ব্ৰাহ্মিক মূলৰ আৰু মেইটেই, লেপচা, ^৩ মাৰ্চেন আৰু বহুভাষিক ʼফাগছ-পা লিপিৰ দৰে লিপিৰ পূৰ্বপুৰুষ। ^৩

বৰ্ণমালা

স্বৰবৰ্ণ

ব্যঞ্জনবৰ্ণ

সংখ্যা

thumb|350px|center