জু

জু হৈছে মিজোৰামত বনোৱা চাউলৰ বিয়েৰ বা এলকহল পানীয়৷ অতীতৰ পৰা আধুনিক যুগলৈকে মিজোসকলৰ মাজত জু প্ৰিয় পানীয় হিচাপে পৰিচিত হৈ আহিছে।^১২৩

প্ৰস্তুত

সাধাৰণতে মিজো মহিলাই জু প্ৰস্তুত কৰে।^৪

ভাত পানীত ৰাতি তিয়াই ১৫ মিনিট শুকুৱাই অতিৰিক্ত পানী আঁতৰাই পেলায়। তাৰ পিছত ইয়াক গুড়ি কৰি লাড়ু বনোৱা হয় আৰু অলপ পানী দি পেষ্ট কৰা হয়। পেষ্টটো প্ৰায় ২ ইঞ্চি ব্যাসৰ সৰু সৰু বৃত্তাকাৰ পিঠা তৈয়াৰ কৰা হয়। চাউলৰ পিঠাৰ ওপৰত গুড়ি কৰা জাংজু সমানে ছটিয়াই দিয়া হয় যিটো ধানৰ খোলা থকা পাত্ৰত ৰখা হয়। পাত্ৰটো ৪ৰ পৰা ৫ দিনৰ বাবে অগ্নিকুণ্ডত ৰখা হয় য'ত ই ফুলি বল এটা হৈ পৰে। চাউল বায়ু শুকুৱাই ষ্টাৰ্টাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সাজু কৰা হয়।^৫

সংস্কৃতি

জুই পৰম্পৰাগত মিজো সংস্কৃতিৰ উল্লেখযোগ্য দিশ হিচাপে সামৰি লৈছে। পৰম্পৰাগতভাৱে শিশুৰ জন্মৰ সময়ত তেওঁলোকে জুৰ পাতল সংস্কৰণৰ সোৱাদ ল'বলৈ দিয়া দেখা যায়, যিটো তেওঁলোকৰ প্ৰথম প্ৰাৰম্ভিক অভিজ্ঞতা। অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ সময়ত জুক কবৰলৈ লৈ যোৱা হয়, কাৰণ মৃতকে ইয়াক সেৱন কৰিব বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল। বিবাহ অনুষ্ঠানত আৰু সকলো ডাঙৰ উৎসৱৰ সমান্তৰালভাৱে জু ব্যৱহাৰ কৰা হয়। লুছাই এনিমিজমত জু ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল য'ত ইয়াক প্ৰধান দেৱতা আৰু ঈশ্বৰ ঈশ্বৰক উৎসৰ্গ কৰা হৈছিল। কিছুমান বিশেষ অনুষ্ঠানতো জুক ভাল আৰু বেয়া আত্মা দুয়োটাকে সন্তুষ্ট কৰিবলৈ প্ৰসাদ হিচাপে সংৰক্ষণ কৰা হৈছিল। মিজোৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ লগত জু ইমানেই বান্ধ খাই আছিল যে মিজো বন্দীক ৰখা কাৰাগাৰবোৰে জেল কোড থকাৰ পিছতো জু যোগান ধৰিছিল। হাজৰিবাগ জেলত মুখ্য খালকমে আত্মহত্যা কৰাৰ আগতে তেওঁৰ বাটিত থকা জু খালী হোৱা দেখা গৈছিল।^৬