জাপানী লোককথা

জাপানী লোককথা ত জাপান আৰু জাপানী জনসাধাৰণৰ অনানুষ্ঠানিকভাৱে শিকি অহা লোক পৰম্পৰাক সামৰি লোৱা হৈছে, যিবোৰ তেওঁলোকৰ মৌখিক পৰম্পৰা, ৰীতি-নীতি আৰু বস্তুগত সংস্কৃতিত প্ৰকাশ পাইছে।

জাপানী ভাষাত লোককথাৰ বৰ্ণনাৰ বাবে মিনকান ডেনশ্বো (民間伝承; "মানুহৰ মাজত যোগাযোগ") শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। লোককথাৰ শৈক্ষিক অধ্যয়নক মিনজোকুগাকু (民俗学) বুলি জনা যায়। লোককথাবিদসকলে তেওঁলোকে অধ্যয়ন কৰা বস্তু আৰু শিল্পকৰ্মসমূহক বুজাবলৈও মিনজোকু শ্বিৰ্যো (民俗資料) বা "লোককথাৰ সামগ্ৰী" (民俗資料) শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰে।

লোক ধৰ্ম

উত্তৰ-পূব অঞ্চলৰ ওগা উপদ্বীপ অঞ্চলত বাৰ্ষিক অনুষ্ঠান হিচাপে নমাহাগেৰ দৰে সাজ-পোছাক পিন্ধা পুৰুষসকলে, দানৱৰ দৰে মুখা আৰু পৰম্পৰাগত খেৰৰ টুপী (মিনো) পিন্ধি ঘৰলৈ যায়।^১ কামিৰ সাজ-পোছাক পিন্ধা এই দানৱসদৃশ লোকসকলে জুইৰ চাৰিওফালে অলসভাৱে বহি থকা শিশুসকলৰ মাজত ভয়ৰ সৃষ্টি কৰে। আজিও জীয়াই থকা লোক প্ৰথাৰ বিশেষ ৰঙীন উদাহৰণ এয়া।

একেধৰণৰ প্ৰথা হৈছে অকিনাৱাৰ ইয়ায়ামা দ্বীপপুঞ্জৰ গোপন আকামাটা-কুৰোমাটা অনুষ্ঠান, যাৰ ফটো তুলিবলৈ অনুমতি দিয়া নহয়। .^২৩

বহুতে যদিও ক্ৰমান্বয়ে বিৰল হৈ আহিছে, তথাপি কামিডানা বা সৰু শ্বিণ্টো বেদী ৰাখে। shelf.^৪ পাকঘৰৰ দেৱতাৰ শ্বিণ্টো সংস্কৰণ হৈছে কামাডো কামি (かまど神), আৰু সংমিশ্ৰণবাদী বৌদ্ধ সংস্কৰণটো হৈছে পাকঘৰত ৰখা অগ্নিকুণ্ডৰ দেৱতা কোজিন।

জাপানী জনপ্ৰিয় কাল্ট বা কো (講)। কেতিয়াবা নিৰ্দিষ্ট দেৱতা আৰু বুদ্ধৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত হয়, যেনে ক্ৰোধিত ফুডো ম্যো বা নিৰাময়কাৰী ইয়াকুছি ন্যোৰাই। কিন্তু বহুতো কাল্টে ইছে মন্দিৰ (ইছে-কো বা অকাগে-মাইৰি ) বা মাউণ্ট ফুজি (ফুজি-কো )ৰ দৰে পৱিত্ৰ স্থানক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনোৱাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল, যিয়ে অসংখ্য স্থানীয় ছদ্ম-ফুজি মন্দিৰৰ জন্ম দিছে। ইডো যুগৰ পিছত এই মক্কাসমূহলৈ তীৰ্থযাত্ৰা হ্ৰাস পায়। কিন্তু শেহতীয়াকৈ আঠাশীটা মন্দিৰ স্থান (সাধাৰণতে ওহেনৰো-ছান নামেৰে জনাজাত)লৈ শ্বিকোকুৰ তীৰ্থযাত্ৰা ফেশ্বনেবল হৈ পৰিছে। জনপ্ৰিয় সংবাদ মাধ্যম আৰু কুটিৰ উদ্যোগসমূহে এতিয়া বহুতো মন্দিৰ আৰু পৱিত্ৰ প্ৰাকৃতিক স্থানক ক্ষমতাৰ স্থান হিচাপে প্ৰচাৰ কৰে।

বেয়াক দূৰ কৰিবলৈ (য়াকুয়োকে (厄除け)) বা বেয়াক দূৰ কৰিবলৈ (য়াকুবাৰাই, ওহৰাই (য়াকু-বাৰাই )) কৰা অভ্যাসৰ এখন দীঘলীয়া তালিকা আছে, যেনে ঢোল বজোৱা। কিছুমান অঞ্চলত ঘৰৰ বাহিৰত নিমখৰ সৰু স্তূপ (morijio ) ৰখাটো সাধাৰণ কথা। নিমখ বিকিৰণ কৰাটো সাধাৰণতে বিশুদ্ধকৰণৰ আচাৰ বুলি গণ্য কৰা হয়। (ইয়াৰ এটা বিখ্যাত উদাহৰণ চুমো প্ৰতিযোগিতাৰ সময়ত কৰা হয়)। ইয়াৰ বিপৰীতে ঘৰৰপৰা ওলোৱাৰ আগতে চকমকীয়া শিলেৰে স্ফুলিংগ আঘাত কৰাটো শুভ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।

কোছিন কাল্টৰ প্ৰয়োজনীয় নীৰৱ ভিজিলত এতিয়া কোনেও অংশগ্ৰহণ নকৰে, কিন্তু মন কৰিবলগীয়া যে এই কাল্টটো তিনিটা পূজনীয় বান্দৰৰ সৈতে জড়িত—কোনো বেয়া দেখা নাই, বেয়া কথা শুনা নাই আৰু বেয়া কথা নকয়।

চীনৰপৰা অনম্যোডোৰ জৰিয়তে জাপানলৈ জিঅ’মেন্সিৰ কিছু অৱশিষ্ট আহিছে। কিমোন, "দানৱৰ দুৱাৰ" শব্দটোৱে কথিতভাৱে যিকোনো বস্তুক বুজায় যিয়ে ব্যক্তিক স্থায়ী দুৰ্ভাগ্য কঢ়িয়াই আনিব পাৰে, কিন্তু ইয়াৰ মূল অৰ্থত উত্তৰ-পূব দিশক বুজায়, যিটোক অশুভ বা দুষ্ট আত্মাক বিপজ্জনকভাৱে আমন্ত্ৰণ জনোৱা বুলি গণ্য কৰা হয়। ফেং ছুইৰ জাপানী সংস্কৰণো আছে যাক কাছা বা আক্ষৰিক অৰ্থত "ঘৰৰ ফিজিঅ'গনমি" বুলি কোৱা হয়। ^৫ য়িন-ইয়াং পথ বা অনমাইডো ইয়াৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত আৰু ইয়াৰ ধাৰণা যেনে কাটাটেজ ["দিশ পৰিৱৰ্তন"], যাক কাটামি বুলিও কোৱা হয়,^৬ হেইয়ান যুগত আভিজাত্যসকলে বহুলভাৱে অনুসৰণ কৰিছিল। বহুলভাৱে পৰিচিত এটা নিষেধাজ্ঞা (কিতামাকুৰা )-এ উত্তৰ দিশলৈ মূৰ কৰি শুব নালাগে, যদিও এতিয়া কোনোবাই এই নিষেধাজ্ঞাক গুৰুত্বসহকাৰে গুৰুত্ব দিয়ে নেকি সেয়া সন্দেহজনক। ^৭ though it is doubtful if anyone now seriously heeds this prohibition.^৭

জাপানী লোককথাত ফেজেণ্টক স্বৰ্গৰ দূত বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। কিন্তু জাপানৰ গ্ৰেজুৱেট ইউনিভাৰ্চিটি ফৰ এডভান্সড ষ্টাডিজ আৰু নেচনেল ইনষ্টিটিউট অৱ পোলাৰ ৰিচাৰ্চৰ গৱেষকসকলে ২০২০ চনৰ মাৰ্চ মাহত দাবী কৰিছিল যে ৬২০ খ্ৰীষ্টাব্দত জাপানৰ ওপৰত নিশাৰ আকাশত পৰ্যবেক্ষণ কৰা ৰঙা ফেজেণ্টৰ ঠেং এটা চুম্বকীয় ধুমুহাৰ সময়ত উৎপন্ন হোৱা ৰঙা অৰোৰা হ'ব পাৰে।^৮

লোককাহিনী

প্ৰায়বোৰ উন্নত দেশৰ দৰেই মৌখিক পৰম্পৰাৰ জীৱন্ত গল্পকাৰ বিচাৰি পোৱাটো ক্ৰমান্বয়ে কঠিন হৈ পৰিছে। কিন্তু যুগ যুগ ধৰি সংগ্ৰহ কৰা লোককথাৰ এক ভঁৰাল ৰৈ গৈছে। মুকাছি-বানাশী শব্দটো ("বহু আগৰ" বা "অতীতৰ সময়ৰ" কাহিনী) সাধাৰণ লোককথাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয় কাৰণ ইয়াৰ আৰম্ভণি সাধাৰণতে "মুকাছি..."^৯ সূত্ৰৰপৰা হয় ("একালৰ..."ৰ সৈতে একে)। ইয়াৰ শেষত এটা নিৰ্দিষ্ট বাক্যাংশও থাকে, যেনে "ডট্টো হাৰাই" (ইয়াৰ এটা ভিন্নতা হৈছে ডণ্ডো হাৰাই)।

এই কাহিনীবোৰ স্থানীয় উপভাষাত কোৱা হৈছিল, যিবোৰ স্বৰধ্বনি আৰু উচ্চাৰণ, সংযোজন, শব্দভাণ্ডাৰৰ পাৰ্থক্যৰ বাবে বাহিৰৰ লোকৰ বাবে বুজিবলৈ কঠিন হ’ব পাৰে। এই অঞ্চলৰপৰা সংগ্ৰহ কৰা বহুতো লোককথা আচলতে মানক জাপানী ভাষালৈ "অনুবাদ" (বা কেইবাটাও সংগ্ৰহ কৰা সংস্কৰণৰপৰা অভিযোজিত সংস্কৰণ)।

পৰম্পৰাগত লোককাহিনী

মোমোটাৰোৰ দৰে পৰম্পৰাগত লোককথা, যিবোৰৰ সৈতে আজিৰ বেছিভাগ জাপানী মানুহে শিশুৰ সচিত্ৰ গল্পপুথি, মাংগা বা অন্যান্য জনপ্ৰিয় সংস্কৰণৰ জৰিয়তে পৰিচিত, ইডো যুগত ছপা হোৱা সচিত্ৰ কিতাপৰপৰাই অনুসন্ধান কৰিব পাৰি, যদিও ইয়াৰ মূল কাহিনী বহু আগৰ হ’ব পাৰে। শিশু গল্পকাৰ ছাজানামি ইৱায়া (১৮৭০–১৯৩৩; প্ৰায়ে জাপানৰ পেৰ'ল্ট বুলি গণ্য কৰা হয়)দ্বাৰা পুনৰ কোৱা সংস্কৰণসমূহে আজিৰ সাধাৰণতে জনাজাত ৰূপসমূহ প্ৰতিষ্ঠা কৰাত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল।^১০

লোককথাত জীৱ-জন্তু

বিশেষকৈ দুটা প্ৰাণী মানুহ বা অন্যান্য জীৱ আৰু বস্তুলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱাৰ ক্ষমতাৰ বাবে জনাজাত: কিটছুনে বা শিয়াল আৰু টানুকি (জাপানী ৰেকুন কুকুৰ; ছবিত)। এই প্ৰাণীবোৰ সঘনাই হাস্যৰসময়ী লোককথাত দেখা যায়, যেনে তানুকি, বুনবুকু চাগামা, যিটো চাহপাতলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব পাৰে।

মানুহ আৰু অমানৱৰ মাজৰ বিবাহ (irui konin tan (異類婚姻譚, "বিষম যৌন বিবাহৰ কাহিনী")) জাপানী লোককথাত এটা প্ৰধান শ্ৰেণী বা মটিফ গঠন কৰে। জাপানীজ বিষম যৌন উদাহৰণ যেনে ষ্টৰ্কৰ কাহিনীত আন্তঃবৰ্ণীয় দম্পতীৰ মাজত দীৰ্ঘদিনীয়া বিবাহিত জীৱনৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আনহাতে পশ্চিমীয়া উদাহৰণ যেনে ফ্ৰগ প্ৰিন্স বা লেডা মিথ, য’ত অলৌকিক মুখা-মুখি চমু, ইয়াৰ বিপৰীত। হামাগুৰি নিয়োবো [জা] (蛤女房, "ক্লেম ৱাইফ") কাহিনীত এটা অস্বাভাৱিক দম্পতী দেখা যায়, যিটো ভদ্ৰ লিখিত সংস্কৰণ (otogi-zōshi) আৰু অধিক গাঁৱলীয়া আৰু অশ্লীল মৌখিক কাহিনী দুয়োটাতে বিদ্যমান দেখা যায়। তানিছি চোজাৰ কাহিনীয়ে লিংগ উলটিছে, য'ত এগৰাকী কইনাক সৰু তানিছি (নদীৰ শামুক)ৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ কৰা হয়।

আধুনিক সংস্কৰণ

কেইবাটাও লোককথা নাট্যকাৰ জুনজি কিনোশিতাই মঞ্চত অভিনয়ৰ বাবে অভিযোজিত কৰিছিল, বিশেষকৈ ইউজুৰু (ট্ৱাইলাইট ক্ৰেন, ১৯৪৯)। যিটো লোককথা চুৰু নো অংগায়েছি বা "এ ক্ৰেন হু ৰিপেইড হাৰ গ্ৰেটিটুড"ৰ ওপৰত আধাৰিত।

আচৰিত জীৱ

বৰ্তমান পৰম্পৰাগত জাপানী উৎসৰপৰা আহৰণ কৰা জাপানী দানৱৰ প্ৰতি যথেষ্ট আগ্ৰহ দেখা গৈছে। কিছুমান যোকাই বা অদ্ভুত জীৱ লোককথাৰ অংশ, জনসাধাৰণৰ মাজত মৌখিকভাৱে সংক্ৰমিত আৰু প্ৰচাৰিত। কিন্তু এইটো বুজাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ যে ইহঁতৰ বিষয়ে বহুতো জীৱ বা কাহিনী ইডো যুগ আৰু তাৰ আগৰ পেছাদাৰী লেখকে ইচ্ছাকৃতভাৱে ৰচনা আৰু ৰচনা কৰিছিল, আৰু কঠোৰ অৰ্থত লোককথা নহয়।

লোক কলা আৰু শিল্পকলা

কিছুমান সুপৰিচিত শিল্পকৰ্ম যেনে নেটছুকে আৰু ৰেকুন কুকুৰৰ মৃৎশিল্প (শ্বিগাৰাকি ৱেৰ) পৰম্পৰাগত জাপানী শিল্পকৰ্মৰ শ্ৰেণীত পৰে।

কেইজো শ্বিবুছাৱাই সংগ্ৰহ কৰা দৈনন্দিন ঘৰুৱা ব্যৱহাৰৰ বহু সামগ্ৰী (মিংগু (民具)) আটাৰী সংগ্ৰহালয়ৰ সংগ্ৰহত পৰিণত হয়, যিটো এতিয়া বেছিভাগেই ওছাকাৰ ছুইটাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নৃতাত্ত্বিক সংগ্ৰহালয়ত ৰখা হৈছে। ইয়ানাগি ছ’য়েটছুৰ নেতৃত্বত মিংগেই আন্দোলনে লোকশিল্পক নান্দনিক দৃষ্টিকোণৰপৰা শলাগ ল’বলৈ চেষ্টা কৰিছিল।

প্ৰতিনিধি কলা

• অটছু-ই, শ্বিগা প্ৰিফেকচাৰৰ অটছুত নিৰ্মিত একপ্ৰকাৰৰ লোকচিত্ৰ, য'ত প্ৰায়ে দানৱৰ দৰে মূৰ্তি চিত্ৰিত কৰা হয়, যিবোৰ ভ্ৰমণকাৰীৰ বাবে তাবিজ হিচাপে ক্ৰয় কৰা হয়।
• ইমা, ঘোঁৰা বা আন আকৃতিৰ অংকন কৰা কাঠৰ ফলক, য’ত ইচ্ছা লিখি মন্দিৰত ওলোমাই থোৱা থাকে।
• কইনোবৰি, কাৰ্প আকৃতিৰ বেনাৰ।

খেলনা

• জুগুৰি, অৱতল বিষণ্ণতাত (আওমোৰি প্ৰিফেকচাৰ) নিৰ্মিত সমকেন্দ্ৰিক আৰ্হিৰ একপ্ৰকাৰৰ শীৰ্ষ।
• আকাবেকো, ৰঙা পেপিয়াৰ-মাচেৰপৰা তৈয়াৰী ম’হ বা গৰু আৰু মূৰটো চলন্ত।
• ওকিয়াগাৰী-কোবোছি, নিজকে থিয় হৈ থকা ভৰিবিহীন পুতলা।
• মিহাৰু-গোমা (ফুকুচিমা প্ৰিফেকচাৰ), ইয়াৱাটৌমা (আওমোৰি প্ৰিফেকচাৰ), আৰু কিনোছিটা-গোমা (মিয়াগি প্ৰিফেকচাৰ) হৈছে তিনিটা প্ৰধান কাঠত খোদিত ঘোঁৰাৰ মূৰ্তি।

কাপোৰ

• কোগিন-জাছি (আওমোৰি প্ৰিফেকচাৰ), একপ্ৰকাৰৰ কুইল্টযুক্ত কাপোৰ।

কাপোৰৰ সামগ্ৰী

পৰম্পৰাগত জাপানী সংস্কৃতি বুজিবলৈ তলৰ কিছুমান লেখা অতি প্ৰয়োজনীয়। ব্যৱহৃত সামগ্ৰীৰ প্ৰকাৰো লোককথাৰ অংশ।

• কাছা হৈছে চেজ, কোমল নল, বাঁহৰ ফিতা বা হিনোকি চাইপ্ৰেছৰ ফিতাৰপৰা বোৱা টুপী।
• ধানৰ খেৰৰপৰা তৈয়াৰী জোপোহাৰ টুপী মিনো বৰষুণ আৰু বৰফৰপৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ধানৰ খেৰৰপৰাও নিয়ৰৰ বুট বোৱা হৈছিল।
• ৱাৰাজী, খেৰৰপৰা বোৱা জোতা।
• বাণ্ডোৰী (য়ামাগাটা প্ৰিফেকচাৰ আৰু অন্যান্য অঞ্চল) হৈছে পিঠিত বোজা কঢ়িয়াই নিয়াৰ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰা একপ্ৰকাৰৰ ৰঙীন বোৱা বেল্ট।^১১

গ্ৰন্থপঞ্জী

Dictionaries and encyclopedias

• Murakami, Shigeyoshi. (1988). ja:日本宗教事典. Kodansha. ISBN 978-4-06-158837-0
• Bocking, Brian. (1997). A Popular Dictionary of Shintō. Psychology Press. ISBN 978-0-7007-1051-5

Monographs, studies

• Bernard, Frank. (1958). Kata-imi et kata-tagae; étude sur les interdits de direction á l'époque Heian. Presses Universitaires de France
• (2011). Routledge Handbook of Japanese Culture and Society. Taylor & Francis. ISBN 978-1-136-73627-8
• Bownas, Geoffrey; Brown, Pauline. (2004). Japanese Rainmaking And Other Folk Practices. Psychology Press. ISBN 978-0-415-33069-5,
• Kornicki, Peter Francis; McMullen, James. (1996). Religion in Japan: Arrows to Heaven and Earth. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-55028-4
• Plutschow, Herbert E. (1990). Chaos and Cosmos: Ritual in Early and Medieval Japanese Literature. Brill. ISBN 978-90-04-08628-9
• Schnelle, Scott. (1999). The Rousing Drum: Ritual Practice in a Japanese Community. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-2141-8

• Ikeda, Hiroko. (1971). A Type and Motif Index of Japanese Folk-Literature. Folklore Fellows Communications. Suomalainen tiedeakatemia
• Ikeda, Hiroko. (1976). Directions in Pacific Traditional Literature. Essays in Honor of Katharine Luomala. Bishop Museum Press. পৃ. 331–350. ISBN 0910240205
• Kunio, Yanagita. (1986). The Yanagita Kunio Guide to the Japanese Folk Tale. Indiana University Press. ISBN 0-253-36812-X
• Seki, Keigo. (1966). Types of Japanese Folktales. Asian Folklore Studies. পৃ. 17–25
• Matsuura Thersa. The Book of Japanese Folklore: An Encyclopedia of the Spirits, Monsters, and Yokai of Japanese Myth. 2024