জাপানী ভাষা

জাপানী (日本語, Nihongo) থলুৱা ভাষা হিচাপে প্ৰায় ১২.৮ কোটি লোকে কয়, মূলতঃ জাপানী লোকে আৰু প্ৰধানকৈ জাপানত, একমাত্ৰ দেশ য'ত ই জাতীয় ভাষা। জাপানী ভাষা জাপনিক বা জাপানী-ৰ্যুকিউয়ান ভাষা পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত। জাপনিক ভাষাসমূহক আইনু, অষ্ট্ৰিয়াটিক, কোৰিয়ানিক, আৰু এতিয়া বদনাম হোৱা আলটাইক আদি পৰিয়ালৰ সৈতে গোট খোৱাৰ বহু চেষ্টা কৰা হৈছে যদিও এই প্ৰস্তাৱসমূহৰ কোনোটোৱেই ব্যাপক গ্ৰহণযোগ্যতা লাভ কৰা নাই।^১

ভাষাটোৰ প্ৰাগঐতিহাসিক কালৰ বিষয়ে, বা জাপানত ইয়াৰ প্ৰথম আবিৰ্ভাৱ কেতিয়াৰ বিষয়ে বহুত কমেইহে জনা যায়। খ্ৰীষ্টীয় তৃতীয় শতিকাৰ চীনা নথিপত্ৰত কেইটামান জাপানী শব্দ লিপিবদ্ধ কৰা হৈছিল যদিও অষ্টম শতিকালৈকে যথেষ্ট পৰিমাণৰ পুৰণি জাপানী গ্ৰন্থৰ প্ৰকাশ নাছিল। হেইয়ান যুগৰ পৰা (৭৯৪–১১৮৫) চীন-জাপানী শব্দভাণ্ডাৰৰ বিস্তৃত ঢৌৱে ভাষাটোত প্ৰৱেশ কৰে, যাৰ ফলত আৰম্ভণিৰ মধ্য জাপানী ভাষাৰ ধ্বনিবিজ্ঞানত প্ৰভাৱ পৰে। মধ্য জাপানী ভাষাৰ শেষৰ ফালে (১১৮৫–১৬০০) ব্যাকৰণগত ব্যাপক পৰিৱৰ্তন আৰু ইউৰোপীয় ঋণ শব্দৰ প্ৰথম আবিৰ্ভাৱ দেখা যায়। প্ৰামাণিক উপভাষাৰ ভিত্তি কানছাই অঞ্চলৰ পৰা এডো অঞ্চললৈ (আধুনিক টকিঅ' ) আৰম্ভণি আধুনিক জাপানী যুগত (১৭ শতিকাৰ আৰম্ভণি–১৯ শতিকাৰ মাজভাগ) স্থানান্তৰিত হয়। ১৮৫৩ চনত জাপানৰ স্ব-আৰোপিত বিচ্ছিন্নতাৰ অন্ত পৰাৰ পিছত ইউৰোপীয় ভাষাৰ পৰা ঋণ লোৱা শব্দৰ প্ৰবাহ যথেষ্ট বৃদ্ধি পায় আৰু ইংৰাজী মূলৰ শব্দৰ প্ৰসাৰ ঘটিছে।

জাপানী ভাষা হৈছে তুলনামূলকভাৱে সৰল ধ্বনিবিজ্ঞান, বিশুদ্ধ স্বৰবৰ্ণ ব্যৱস্থা, ধ্বনিগত স্বৰবৰ্ণ আৰু ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ দৈৰ্ঘ্য আৰু আভিধানিকভাৱে উল্লেখযোগ্য পিচ-উচ্চাৰৰ সৈতে। শব্দৰ ক্ৰম সাধাৰণতে বিষয়বস্তু–বস্তু–ক্ৰিয়া য'ত শব্দৰ ব্যাকৰণগত কাৰ্য্যক চিহ্নিত কৰা কণা থাকে, আৰু বাক্যৰ গঠন হৈছে বিষয়–মন্তব্য। বাক্য-চূড়ান্ত কণাবোৰ আৱেগিক বা জোৰদাৰ প্ৰভাৱ যোগ কৰিবলৈ, বা প্ৰশ্ন গঠন কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিশেষ্যৰ ব্যাকৰণগত সংখ্যা বা লিংগ নাই, আৰু প্ৰবন্ধও নাই ৷ ক্ৰিয়াবোৰ সংযুক্ত হয়, মূলতঃ কাল আৰু কণ্ঠৰ বাবে, কিন্তু ব্যক্তি নহয় ৷ জাপানী বিশেষণবোৰো সংযুক্ত। জাপানী ভাষাত সন্মানীয়তাৰ এক জটিল ব্যৱস্থা আছে, য'ত বক্তা, শ্ৰোতা আৰু উল্লেখ কৰা ব্যক্তিসকলৰ আপেক্ষিক অৱস্থা সূচাবলৈ ক্ৰিয়াৰ ৰূপ আৰু শব্দভাণ্ডাৰ থাকে।