চান্দসাই

চান্দসাইৰ প্ৰকৃত নাম আছিল চান্দ খাঁ। তেওঁ ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী আছিল, আৰু পেছাগত ভাবে এগৰাকী দৰ্জী আছিল। তেওঁ পোনতে শংকৰদেৱৰ নিন্দা কৰি ফুৰিছিল। শংকৰদেৱে পাটবাউসীত থকা সময়ত তেওঁক এটা চোলা সীবলৈ দিয়ে। এইদৰে তেওঁ শংকৰদেৱৰ সান্নিধ্যলৈ আহে। চান্দসাই তেওঁৰ মাহাত্ম্যত মুগ্ধ হয় আৰু তেওঁত শৰণ লয়।^১ ৰামচৰণ ঠাকুৰৰ চৰিত পুথিমতে চান্দসাই শংকৰদেৱৰ লগত বেহাৰত আছিল।^২

পৰিচয়

চান্দসাই আছিল এজন মুছলমান লোক। তেওঁৰ আচল নাম আছিল চাঁদ খাঁ। তেওঁৰ বাসস্থানৰ বিষয়ে স্পষ্ট তথ্য পোৱা নাযায় যদিও তেওঁ কোচ ৰাজ্য বা তাৰ কাষৰীয়া অঞ্চলত বসবাস কৰিছিল বুলি অনুমান কৰা হয়।‌ তেওঁ হয়তো কোচ ৰজাৰ কোনো বিষয়বাবত বা আন কোনো চৰকাৰী কামত নিয়োজিত আছিল, যাৰ বাবে তেওঁ সমাজত এক সন্মানীয় স্থান লাভ কৰিছিল।

শংকৰদেৱৰ সৈতে সাক্ষাৎ আৰু শৰণ গ্ৰহণ

জনশ্ৰুতি মতে, চান্দসাই প্ৰথম অৱস্থাত শংকৰদেৱ আৰু তেওঁৰ ধৰ্মৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাশীল নাছিল। কিছুমান চৰিত পুথিত উল্লেখ আছে যে তেওঁ শংকৰদেৱৰ কাৰ্যকলাপত বাধা দিবলৈ বা তেওঁক পৰীক্ষা কৰিবলৈ গৈছিল।

শংকৰদেৱৰ আচৰণ, জ্ঞান আৰু ভক্তিৰ গভীৰতা দেখি চান্দসাই অত্যন্ত প্ৰভাৱিত হৈছিল। গুৰুজনৰ অলৌকিক ব্যক্তিত্ব আৰু তেওঁৰ ভক্তি ধৰ্মৰ মানৱতাবাদী আদৰ্শত তেওঁ নিজকে বিলীন কৰি দিছিল। শেষত তেওঁ শংকৰদেৱৰ ওচৰত শৰণ লয়। মুছলমান হৈয়ো একশৰণ নামধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাটো সেই সময়ৰ সমাজৰ বাবে এক অতি বৃহৎ আৰু উল্লেখযোগ্য ঘটনা আছিল।

শৰণ লোৱাৰ পিছত চান্দসাই শংকৰদেৱৰ এজন আন্তৰিক আৰু বিশ্বস্ত ভক্ত হৈ পৰে।

তেওঁৰ ভক্তি আৰু শিষ্যত্বই প্ৰমাণ কৰিছিল যে শংকৰদেৱৰ ধৰ্ম জাতি-ধৰ্ম নিৰ্বিশেষে সকলোৰে বাবে মুকলি। তেওঁ মুছলমান লোকসকলৰ বাবেও নামধৰ্মত প্ৰৱেশৰ পথ মুকলি কৰিছিল। তেওঁ আছিল শংকৰদেৱৰ ধৰ্মৰ সমন্বয় আৰু মানৱতাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ উদাহৰণ।

সাহিত্যিক অৱদান

তেওঁৰ নামেৰে কেইটামান গীত-পদ বা বৰগীত প্ৰচলিত আছে। ওপৰত উল্লেখ কৰা গীত পদটো ("কিনো গীত গাইলি চান্দৰে বৰাই") চান্দসাইৰ বুলি প্ৰচলিত, য'ত গভীৰ ভক্তি তত্ত্বৰ কথা কোৱা হৈছে। এই গীতসমূহে শংকৰী সাহিত্যলৈ এক অনন্য মাত্ৰা যোগ কৰিছে।

চান্দসাইৰ সাহিত্য কৃতি দুই-এটি গীততে সীমাবদ্ধ।^৩৪ তেওঁৰ এটি গীতৰ নমুনা তলত দিয়া হ'লঃ

কিনো গীত গাইলি চান্দৰে বৰাই কিনো গীত গাইলি চান্দে। গতুৱা এন্দুৰৰ পাৱত পৰিয়া বোন্দা মেকুৰীয়ে কান্দে॥ ... সাগৰৰ মাজৰ ঘোঁৰাৰ ঠক্‌ঠকি নগৰত বুৰালে নাও। কহতু চান্দসাই এই গীত ৰচিলে বুজা ভকতিৰ ভাও॥

নৰনাৰায়ণৰ ৰাজসভাত পণ্ডিতসকলৰ লগত বাদ লাগি সেই বাদত যেতিয়া শংকৰদেৱ জয়ী হয়, সেই সময়ত এই গীতটি ৰচা হৈছিল বুলি কথিত। এই গীতটিত ভকতীয়া ফকৰাৰ ভাষাৰে ভক্তিধৰ্মৰ মাহাত্ম্য প্ৰচাৰ কৰা হৈছে।^৫৪

মৃত্যু

তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময়, স্থান বা আন কোনো বিশেষ তথ্য চৰিত পুথিত বিশেষভাৱে বিস্তৃতভাৱে আলোচনা কৰা নাই।