ঘেৱৰ

ঘেৱৰ ( Ghevar) বা ঘেৱাৰ হৈছে ডিস্ক আকৃতিৰ ৰাজস্থানী ভাষা মিঠাই।^১ যাৰ টেক্সচাৰ মৌচাক (আলোচনী)ৰ দৰে, ঘিঁউ, ময়দা আৰু চেনিৰ চিৰাপৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়।^২ পৰম্পৰাগতভাৱে ইয়াক শাওন মাহ আৰু তীজ আৰু ৰক্ষা বন্ধন উৎসৱৰ সৈতে জড়িত কৰা হয়।^৩৪ ই ৰাজস্থানী ভাষা পৰম্পৰাৰ অংশ আৰু গংগাউৰ আৰু তীজৰ আগদিনা সিঞ্জাৰাত নৱবিবাহিত কন্যাক উপহাৰ দিয়া হয়।^৫ ইয়াৰ উপৰিও ই ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণক পৰিবেশন কৰা ছপন ভোগ (৫৬টা খাদ্য)ৰ ভিতৰত অন্যতম।^৬ ৰাজস্থানৰ উপৰিও ইয়াৰ কাষৰীয়া ৰাজ্য হাৰিয়ানা, দিল্লী, গুজৰাট, উত্তৰ প্ৰদেশ, আৰু মধ্য প্ৰদেশতো বিখ্যাত।

ঘেৱৰৰ সোৱাদ মাষ্টাৰচেফ সঞ্জীৱ কাপুৰে ডেপিণ্ডাৰ ছিবাৰে ১৩ নং ছিজনৰ অডিচন ৰাউণ্ডত মিঠাই পৰিবেশন কৰাৰ সময়ত ঘেৱৰে লোভনীয় মাষ্টাৰচেফ অষ্ট্ৰেলিয়াত স্থান লাভ কৰে।^৭

বুৎপত্তিবিজ্ঞান

"ঘেবৰ" শব্দটো সংস্কৃত "ঘৃতাপুৰ" শব্দৰ সৈতে জড়িত, যিটো "ঘৃতা" (घृत) অৰ্থাৎ "ঘী" (স্পষ্ট কৰা মাখন), আৰু "পুৰা" (দূৰ) অৰ্থাৎ "ভৰোৱা" বা "কেক" বুলি ভাঙি যায়। এই শব্দটোৰ অৰ্থ হ'ল "ঘীৰ কেক", যিয়ে মিঠাইৰ ঘিঁউৰ ব্যৱহাৰ আৰু ইয়াৰ কেকৰ দৰে টেক্সচাৰ প্ৰতিফলিত কৰে। ১৬ শতিকাৰ সন্ত কবি মীৰা বাই, তেওঁৰ এটা কবিতাত কৃষ্ণক ঘেভাৰ আগবঢ়াইছে।^৮

উৎপত্তি

ঘেৱৰৰ উৎপত্তি ৰাজস্থানৰ ৰাজদৰবাৰৰ পৰাই অনুসন্ধান কৰিব পাৰি, য'ত চেফসকলে মহাৰাজৰ বাবে এই সুস্বাদু খাদ্য প্ৰস্তুত কৰিছিল,^৯ অৱশেষত ৰাজস্থান আৰু ভাৰতৰ সাধাৰণ মানুহৰ মাজত স্থান লাভ কৰাৰ আগতে।^১০

প্ৰস্তুতি

ঘেভাৰ হৈছে আটা, ঘিঁউ (ক্লেৰিফাইড মাখন)ৰে তৈয়াৰী আৰু চেনিৰ চিৰাপত তিয়াই ডিস্ক আকৃতিৰ মিঠা কেক।^১১১২ আটা, ঘিঁউ, গাখীৰ, পানী মিহলাই বেটাৰ তৈয়াৰ কৰা হয়। তাৰ পিছত বেটাৰটো ডিস্ক আকৃতিত ঘিঁউত ঢালি সোণালী মৌচাকৰ দৰে টেক্সচাৰলৈ ভাজি লোৱা হয়।^১৩ সাধাৰণ টপিংসমূহৰ ভিতৰত কেশৰ, মছলা আৰু বাদাম আদি অন্তৰ্ভুক্ত।^১৪

ভিন্নতা

ঘেৱৰ সাধাৰণ, মাৱা আৰু মালাই ঘেভাৰকে ধৰি একাধিক প্ৰজাতিৰ পোৱা যায়।^১৫১৬ জয়পুৰৰ এল এম বিয়ে ১৯৬১ চনত চেনা ঘেভাৰৰ দৰে ভিন্নতা প্ৰৱৰ্তন কৰে। ঘেৱাৰক চেনি-পানীৰ চিৰাপত তিয়াই ল'ব পাৰি বা প্ৰায়ে ৰাবদীৰ ওপৰত ঢাকিব পাৰি।^১৪১৭ ওজন চোৱাচিতাকাৰী আৰু ডায়েবেটিছ ৰোগীৰ বাবে এটা বিশেষ ভিন্নতা হৈছে ইয়াৰ চেনিমুক্ত সংস্কৰণ আজিকালি উপলব্ধ।