খুদিমাৰী

খুদিমাৰী ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ অসম ৰাজ্যৰ ধুবুৰী জিলাৰ অন্তৰ্গত এখন সৰু গাঁও।^১ এই গাঁওখন গৌৰীপুৰ চহৰৰ পৰা কিছু নিলগত অৱস্থিত। খুদিমাৰী নদীখন এই গাঁৱৰ মাজেৰেই বৈ গৈছে।

জনগাঁথনি

খুদিমাৰীৰ বাসিন্দাসকলে অসমীয়া ভাষাৰ এক উপভাষা গোৱালপৰীয়া ভাষাত কথা পাতে। গাঁওখনত হিন্দু আৰু ইছলাম দুয়ো ধৰণৰ ধৰ্মাৱলম্বী লোকে বসবাস কৰে আৰু তেওঁলোকে যুগ যুগ ধৰি মিলাপ্ৰীতিৰে বসবাস কৰি আহিছে।

প্ৰায় এক দশক আগলৈকে গাঁৱৰ লোকসকল কৃষিকৰ্মৰ ওপৰত বহু পৰিমাণে নিৰ্ভৰশীল আছিল। ঘৰুৱা ব্যৱহাৰ আৰু বিক্ৰী উভয়ৰে বাবে ধান আছিল ইয়াত উৎপাদিত প্ৰধান শস্য। বৰ্তমান সময়ত গাঁৱৰ লোকসকল, বিশেষকৈ যুৱ প্ৰজন্মই ওচৰ-পাজৰৰ চহৰ আৰু মহানগৰসমূহত জীৱিকাৰ নতুন পথৰ সন্ধান কৰা দেখা গৈছে।

শিক্ষা

খুদিমাৰীত খুদিমাৰী এম.ভি. স্কুল নামৰ এখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয় আছে।

গাঁৱৰ সংস্কৃতিত শিক্ষাই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান অধিকাৰ কৰি আহিছে। গাঁৱৰ বহু বাসিন্দা এই স্থানীয় বিদ্যালয়খনৰ লগতে ওচৰৰ গৌৰীপুৰ চহৰৰ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়সমূহতো শিক্ষকতা কৰে। ১৯৬০-ৰ দশকত গাঁওখনৰ শিক্ষাৰ পৰিৱেশ বিশেষভাৱে উৎসাহজনক আছিল। অৱশ্যে পিছলৈ ইয়াৰ মানদণ্ড কিছু হ্ৰাস পায়। অতি শেহতীয়াকৈ (২০০৬–০৭ বৰ্ষত) এম.ভি. স্কুলখনলৈ চৰকাৰী অনুদান অহাৰ পিছত গাঁওখনৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাই পুনৰ গতি লাভ কৰিছে।

সংস্কৃতি আৰু ক্ৰীড়া

গাঁৱৰ সংস্কৃতি আৰু ক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰতো খেলা-ধুলা আৰু সাংস্কৃতিক কাৰ্যসূচীয়ে এক বিশেষ স্থান লাভ কৰি আহিছে। ১৯৬০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে প্ৰতিষ্ঠা হোৱা উদয়ন সংঘ নামৰ স্থানীয় ক্লাবটোৱেই হৈছে গাঁৱৰ সমস্ত ক্ৰীড়া আৰু সাংস্কৃতিক কাৰ্যকলাপৰ মূল কেন্দ্ৰবিন্দু। প্ৰতি বছৰে শৰৎকালত এই ক্লাবটোৰ উদ্যোগত অতি উৎসাহ-উদ্দীপনাৰে দুৰ্গা পূজা উদযাপন কৰা হয়। পৰম্পৰাগত আৰতি নৃত্য প্ৰতিযোগিতা এই উৎসৱৰ এক অন্যতম আকৰ্ষণ। উদয়ন সংঘৰ তত্ত্বাৱধানত সমগ্ৰ গাঁওখনে এটা পৰিয়ালৰ দৰে একত্ৰিত হৈ এই উৎসৱ পালন কৰে। ১৯৯২ চনত উদয়ন সংঘৰ দুৰ্গাপূজা উদযাপনে ৰূপালী জয়ন্তী বৰ্ষ স্পৰ্শ কৰিছিল।

ক্ৰীড়া কাৰ্যকলাপসমূহো এই ক্লাবটোৰ পৰিসৰৰ ভিতৰতে পৰে। শেহতীয়া সময়লৈকে এই গাঁওখনে জিলাখনৰ ভিতৰতে অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ ভলীবল দল হিচাপে গৌৰৱ কৰিছিল। ১৯৯০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে যেতিয়া এই দলটোৱে "ৰেষ্ট অৱ গৌৰীপুৰ" দলক পৰাস্ত কৰিছিল, তেতিয়াই ই গাঁওখনলৈ এক ঐতিহাসিক সাফল্য কঢ়িয়াই আনিছিল।