খাদিজা বিন্ত খুৱাইলিদ

খাদিজা বিন্ত খুৱাইলিদ (প্ৰায় ৫৫৪ – নৱেম্বৰ ৬১৯) আছিল মুহাম্মাদৰ প্ৰথম পত্নী। কোৰেইচসকলৰ এটা অভিজাত বংশত জন্মগ্ৰহণ কৰা খাদিজা নিজৰ গুণৰ বলত এগৰাকী ধনী বণিক আছিল আৰু জনগোষ্ঠীৰ ভিতৰতে তেওঁৰ এজন উচ্চ ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী বুলি জনা গৈছিল। তেওঁ মহম্মদক ছিৰিয়ালৈ যোৱা এটা বাণিজ্যিক কাৰাভান পৰিচালনা কৰিবলৈ নিয়োগ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ দক্ষতাত আপ্লুত হৈ পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁক বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল, যিটো তেওঁ মানি লৈছিল।

দম্পতীহালৰ দুজন পুত্ৰ কাছিম আৰু আব্দুল্লাহ আৰু চাৰিগৰাকী কন্যা জয়নাব, ৰুকেয়া, উম্ম কুলথুম আৰু ফাতিমা বিন্ত মুহাম্মাদ। মহম্মদৰ প্ৰথম প্ৰকাশৰ পিছত খাদিজাক প্ৰথম ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা বুলি কোৱা হয়। গোটেই জীৱন স্বামীক পোহপাল দি থাকিল আৰু ৬১৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত (ৰমজান বি এইচ ৩) তেওঁৰ মৃত্যু হয়; বছৰটোক মহম্মদে দুখৰ বছৰ বুলি অভিহিত কৰা বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ অৱশিষ্ট মক্কাৰ আল-মুআল্লাত অৱস্থিত আৰু ই বহু মুছলমানক জিয়াৰতৰ বাবে আকৰ্ষণ কৰে।

মুছলমানসকলে "মুমিনসকলৰ মাতৃ"ৰ অন্যতম হিচাপে সন্মানিত খাদিজাক ফাতিমা, ফেৰাউনৰ পত্নী আছিয়া আৰু যীচুৰ মাতৃ মৰিয়মৰ সৈতে চাৰিগৰাকী "স্বৰ্গৰ ভদ্ৰমহিলা"ৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে গণ্য কৰা হয়। চুন্নী মুছলমান পৰম্পৰা অনুসৰি খাদিজাই মহম্মদৰ আগতে তিনিবাৰকৈ বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল।

পেছা

৫৭৫ চনত মৃত্যু হোৱা খাদিজাৰ মাতৃ ফাতিমা বিন্ত জাইদাহ^১ কোৰেইচসকলৰ আমিৰ ইবনে লুয়াই বংশৰ সদস্য আছিল^২ আৰু মহম্মদৰ মাতৃ আমিনাৰ তৃতীয় ভতিজী আছিল।^৩৪

খাদিজাৰ পিতৃ খুৱাইলিদ ইবনে আছাদ এজন বণিক^৫ আৰু নেতা আছিল। কিছুমান বিৱৰণী অনুসৰি তেওঁৰ মৃত্যু আনুমানিক.৫৮৫ চনত ছাক্ৰিলজিয়াছ যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল যদিও আনৰ মতে ৫৯৫ চনত খাদিজাই মহম্মদক বিয়া কৰাওঁতে তেওঁ জীয়াই আছিল।^৬৭ খুৱাইলিদৰ উমে হাবিব বিন্তেৰ আছাদ নামৰ এগৰাকী ভগ্নীও আছিল।^৮

খাদিজা আছিল এজন অতি সফল ব্যৱসায়ী।^৯ কোৱা হয় যে যেতিয়া কোৰেইচৰ বাণিজ্যিক কাৰাভান যাত্ৰীসকলে ছিৰিয়ালৈ গ্ৰীষ্মকালীন যাত্ৰা বা য়েমেনলৈ শীতকালীন যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিবলৈ গোট খাইছিল, তেতিয়া খাদিজাৰ কাৰাভানখন কোৰেইচৰ আন সকলো ব্যৱসায়ীৰ কাৰাভানৰ সমান আছিল।^১০ খাদিজাক বহুতো সন্মান দিয়া হৈছিল, য'ত 'ধৰ্মীজন', 'কুৰাইছৰ ৰাজকুমাৰী' (আমীৰাত-কুৰেইচ), আৰু 'মহান খাদিজা' (খাদিজা আল-কুব্ৰা) আদি আছিল।^১১ কোৱা হয় যে তেওঁ দুখীয়াক খুৱাইছিল আৰু কাপোৰ পিন্ধাইছিল, আত্মীয়ক আৰ্থিকভাৱে সহায় কৰিছিল আৰু দুখীয়া সম্পৰ্কৰ বাবে বিবাহৰ অংশ যোগান ধৰিছিল।^১১ খাদিজাই মূৰ্তিত বিশ্বাস কৰা নাছিল আৰু পূজা কৰা নাছিল বুলি কোৱা হৈছিল, যিটো প্ৰাক-ইছলামিক আৰব সংস্কৃতিৰ বাবে অস্বাভাৱিক আছিল।^১২

খাদিজাই নিজৰ ব্যৱসায়িক কাৰাভান লৈ যাত্ৰা কৰা নাছিল; বৰঞ্চ তেওঁ আনক নিয়োগ কৰিছিল তেওঁৰ হৈ কমিচনৰ লৈ ব্যৱসায় কৰিবলৈ। ছিৰিয়াত এটা লেনদেনৰ বাবে খাদিজাক এজন সহকৰ্মীৰ প্ৰয়োজন আছিল। সেই সময়ত কুৰি বছৰৰ আৰম্ভণিৰ যুৱক মহম্মদক ছিৰিয়াৰ ব্যৱসায়ৰ বাবে নিযুক্তি দিছিল আৰু খবৰ প্ৰেৰণ কৰিছিল যে তেওঁ নিজৰ সাধাৰণ কমিচনতকৈ দুগুণ ধন দিব।^১৩ তেওঁৰ খুৰাক আবু তালিব ইবনে মুত্তলিবৰ অনুমতি সাপেক্ষে মহম্মদক খাদিজাৰ এজন দাসক লৈ ছিৰিয়ালৈ পঠিওৱা হয়। এই কাৰাভান অভিজ্ঞতাই মহম্মদক আল-ছাদিক (‘সত্যবাদী’) আৰু আল-আমিন (‘বিশ্বাসযোগ্য’) সন্মান লাভ কৰিছিল।

খাদিজাই নিজৰ এজন দাস মায়চাৰাহক সহায় কৰিবলৈ পঠিয়াই দিলে। ঘূৰি অহাৰ লগে লগে মায়চাৰাহেে মহম্মদে নিজৰ ব্যৱসায় চলোৱাৰ সন্মানজনক পদ্ধতিৰ হিচাপ দিছিল, যাৰ ফলত খাদিজাই আশা কৰাতকৈ দুগুণ লাভ লাভ কৰিছিল।^১৪