সৰু আখৰ
আমানোল্লাহ জাহানবাণী (Amanullah Jahanbani) ; জন্ম, ১৮৯১ – ১ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৭৪) ইৰাণৰ কাজাৰ বংশৰ সদস্য আৰু ৰেজা শ্বাহ পাহলৱীৰ জ্যেষ্ঠ জেনেৰেল আছিল।
প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৮৯৫ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা জাহানবাণী আছিল জেনেৰেল আমানুল্লাহ মিৰ্জা জাহানবাণীৰ পুত্ৰ আৰু তেওঁৰ জৰিয়তে ফাথ-আলী শ্বাহ কাজাৰৰ প্ৰপৌত্ৰ। ১ ১০ বছৰ বয়সত তেওঁক স্কুলীয়া শিক্ষাৰ বাবে চেণ্ট পিটাৰ্ছবাৰ্গলৈ পঠিওৱা হয়, য'ত তেওঁ মিহাইলভস্কি আৰ্টিলাৰী কলেজ আৰু নিকোলায়েভস্কি ৱাৰ একাডেমীত অধ্যয়ন কৰে।
জাহানবানীৰ পাঠ্যক্ৰমত ৰাছিয়ান সাম্ৰাজ্যবাদী ব্যৱস্থাৰ অধীনত ব্যৱহাৰিক আৰু তাত্ত্বিক সামৰিক নিৰ্দেশনাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছিল, য'ত আৰ্টিলাৰী কৌশল, ঘোঁৰা চলোৱা আৰু আদেশৰ নীতিও আছিল, যিয়ে কাজাৰ ৰাছিয়াৰ ক্ষেত্ৰৰ মাজত ৰাছিয়াৰ প্ৰভাৱৰ জৰিয়তে পাৰ্চী বিষয়াসকলক আধুনিকীকৰণৰ ওপৰত যুগৰ মনোযোগ প্ৰতিফলিত কৰিছিল। প্ৰায় ছবছৰীয়া অধ্যয়নৰ অন্তত ১৯০৭ চনৰ আশে-পাশে তেওঁ আৰ্টিলাৰীৰ দ্বিতীয় লেফটেনেণ্ট পদবী লাভ কৰে, যাৰ ফলত প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ পূৰ্বে ইৰাণলৈ উভতি অহাৰ পিছত পাৰ্চী কছাক ব্ৰিগেডত অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব পাৰে।
কৰ্মজীৱন
১৯২১ চনৰ ৬ ডিচেম্বৰত ৰেজা শ্বাহে কছাক বিভাগসমূহ বিলুপ্ত কৰাৰ পাছত জাহানবাণীক জেণ্ডাৰমেৰী মুখ্য কাৰ্যালয়ৰ সেনাপতি নিযুক্তি দিয়া হয়। ১৯২০ চনৰ আৰম্ভণিতে তেওঁক ব্ৰিগেডিয়াৰ জেনেৰেল পদবীৰে মুখ্য কৰ্মচাৰী নিযুক্তি দিয়া হয়।২ ১৯২৫ চনলৈকে তেওঁ সামৰিক একাডেমীৰ মুৰব্বী আছিল। ১৯২৮ চনত তেওঁ সেনাবাহিনীৰ নেতৃত্বত বেলুচিস্তান আক্ৰমণ কৰি প্ৰতিৰোধ দমন কৰে।৩ ১৯৩৮ চনলৈকে তেওঁৰ সফলতা অব্যাহত থাকে আৰু ৰেজা শ্বাহৰ অনুকূলতা নোহোৱা হৈ কাছৰ কাৰাগাৰত পেলোৱা হয়।৪ কিন্তু ১৯৪১ চনত তেওঁক স্বৰাজ মন্ত্ৰী নিযুক্তি দিয়া হয়।৫
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত যেতিয়া ৰেজা শ্বাহে পদত্যাগ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল, তেতিয়া মহম্মদ ৰেজা শ্বাহ পাহলৱীৰ দিনত তেওঁক চেনেটত নিযুক্তি দিয়া হৈছিল, য’ত তেওঁ একেৰাহে পাঁচটা কাৰ্যকাল কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন আৰু মৃত্যু
জাহানবাণীয়ে দুবাৰ বিয়া কৰাইছিল॥ তেওঁৰ নটা সন্তান আছিল; তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্নী হেলেন কাছমিনস্কিৰ চাৰিটা সন্তান আছিল— নাডেৰ, পাৰভিজ, খোছৰ' আৰু মেহৰ মনীৰ। নাদেৰ জাহানবানি ইম্পেৰিয়েল ইৰাণী বায়ুসেনাৰ উপ-মুখ্য হয়; পাৰভিজ আছিল ইম্পেৰিয়েল ইৰাণী মেৰিনৰ এজন বিষয়া; আৰু খোছৰো আছিল ৰাজকুমাৰী শ্বাহনাজ পাহলৱীৰ দ্বিতীয় স্বামী। আমানুল্লাহ জাহানবাণী আছিল কেপ্তেইন নছৰল্লাহ আমানপুৰৰ শহুৰেক আৰু চিএনএনৰ সাংবাদিক ক্ৰিষ্টিয়ান আমানপুৰৰ খুড়াক।৬
১৯৭৪ চনত, ৮৩ বছৰ বয়সত জাহানবাণীৰ মৃত্যু হয়।
তেওঁৰ পুত্ৰ পাৰভিজ জাহানবাণীৰ সহায়ত ২০০১ চনত প্ৰকাশিত "ইৰানিয়ান চলজাৰ: মিনিং অৱ ৱাটাৰ এণ্ড গ্ৰাউণ্ড" নামৰ এখন আত্মজীৱনী লিখিছিল।৭
বাহ্যিক সংযোগ
- 'Alí Rizā Awsatí (عليرضا اوسطى), Iran in the Past Three Centuries (Irān dar Se Qarn-e Goz̲ashteh - ايران در سه قرن گذشته), Volumes 1 and 2 (Paktāb Publishing - انتشارات پاکتاب, Tehran, Iran, 2003). (Vol. 1), (Vol. 2).
তথ্যসূত্ৰ
- ↑ (May 1972). Centers of Power in Iran. CIA
- ↑ Stephanie Cronin. (2006). Tribal Politics in Iran: Rural Conflict and the New State, 1921-1941. Routledge. পৃ. 62. ISBN 978-1-134-13801-2
- ↑ Naseer Dashti. (2012). The Baloch and Balochistan: A Historical Account from the Beginning to the Fall of the Baloch State. Trafford Publishing. পৃ. 280. ISBN 978-1-4669-5897-5
- ↑ Ervand Abrahamian. (1999). Tortured Confessions: Prisons and Public Recantations in Modern Iran. University of California Press. পৃ. 46. ISBN 978-0-520-92290-7
- ↑ James A. Bill. (1988). The Eagle and the Lion. The Tragedy of American-Iranian Relations. Yale University Press. পৃ. 99. ISBN 978-0-300-044126
- ↑ News Fars News
- ↑ "Iranian Soldier: Meaning of Water and ground"
উৎস আৰু অনুজ্ঞাপত্ৰ
উৎস: অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া। এই প্ৰবন্ধটো অসমীয়া ৱিকিপিডিয়াৰ “আমানোল্লাহ জাহানবানী” প্ৰবন্ধৰ সংশোধন ৬১০৬৪৯ (৩১ মে’ ২০২৬)ৰ পৰা আনি অসমীয়া বিশ্বকোষৰ গাঁথনিলৈ ৰূপান্তৰ কৰা হৈছে। মূল লেখকসকলৰ তালিকা সম্পাদনা-ইতিহাসত উপলব্ধ। পাঠ্য CC BY-SA 4.0।