আবৰ পাহাৰ

আবৰ পাহাৰ হৈছে উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ ৰাজ্য তথা চীনৰ সীমান্তৰ ওচৰত থকা অৰুণাচল প্ৰদেশৰ এটা অঞ্চল। এই পাহাৰৰ সীমাত মিচিমি পাহাৰ আৰু মিৰি পাহাৰ আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ উপনৈ দিবাং নদীৰ পানী অপবাহিত হয়।

ব্ৰিটিছ ৰাজৰ সময়ত এই পাহাৰবোৰে এটা অশান্তিপূৰ্ণ অঞ্চল হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰিছিল আৰু ১৮৯০ চনত এই অঞ্চলৰ বাসিন্দাসকলৰ বিৰুদ্ধে সামৰিক অভিযান পঠিওৱা হৈছিল। ১৯৪৮ চনৰপৰা এই অঞ্চলটো আবৰ পাহাৰ জিলা হিচাপে পৰিচালিত হৈছিল। মুখ্য কাৰ্যালয় পাছিঘাটত আছিল যদিও পিছলৈ পুনৰ সংগঠিত হৈ নিম্ন দিবাং উপত্যকা আৰু লোহিত জিলা হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।

ঔপনিৱেশিক ইতিহাস

আবৰ পাহাৰ ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব সীমান্তৰ এনে এটা অঞ্চল য'ত এটা স্বতন্ত্ৰ জনগোষ্ঠী আদি জনগোষ্ঠীয়ে দখল কৰে। পূৰ্বতে আবৰ নামেৰে জনাজাত আছিল আদি জনগোষ্ঠীক। ই পূব বংগ আৰু অসম প্ৰদেশৰ লখিমপুৰ জিলাৰ উত্তৰে অৱস্থিত, আৰু ইয়াৰ পূবে মিচিমি পাহাৰ আৰু পশ্চিমে মিৰি পাহাৰ। জনজাতিটোৰ গাঁওবোৰ দিবাং নদীলৈকে বিস্তৃত আছিল। আবৰ শব্দটো অসমীয়া শব্দ যাৰ অৰ্থ "মুক্ত" বা "স্বাধীন" আৰু অসমীয়া মানুহে ইয়াক সাধাৰণভাৱে কেইবাটাও সীমান্ত জনজাতিক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে। ইয়াৰ সীমিত অৰ্থত ই বিশেষভাৱে এই অঞ্চলটোক বুজায় কাৰণ আদিসকলক নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটো কঠিন আৰু কেন্দ্ৰীভূত কৰ্তৃত্বৰ প্ৰতিৰোধী বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। পূৰ্বৰ কালত তেওঁলোকে সঘনাই অসমৰ ভৈয়ামত অভিযান চলাইছিল। ইয়াৰ পিছত বৰ আবৰে বোমজিৰ আউটপোষ্টত আক্ৰমণ চলাই ৪২ জন ব্ৰিটিছ সৈনিকৰ মৃত্যু হয়। ফলত কৰ্ণেল জে এফ নিধামৰ নেতৃত্বত ২০০০ সৈনিক আৰু ১০০০ পৰ্টাৰৰ বাহিনী সেই অঞ্চললৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়। এই সেনাই আবৰ অঞ্চলত অনুপ্ৰৱেশ কৰি হত্যাকাণ্ডৰ লগত জড়িত গাঁওসমূহৰ লগতে এই অভিযানক প্ৰতিহত কৰা আন গাঁওসমূহো ধ্বংস কৰি পেলায়। এই যুদ্ধত বহু লোকৰ প্ৰাণ হেৰুওৱা আৰু বৰ আবৰৰ ডামৰোহ গাঁৱক পৰাস্ত কৰাৰ উদ্দেশ্য সাধন নহ’লেও এই অভিযান আংশিকভাৱে সফল হয়। সেয়েহে ১৮৯৪ চনৰপৰা ১৯০০ চনলৈকে তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে অৱৰোধ আৰোপ কৰা হয়।

মিৰি, ডফলা আৰু আকাছৰ দৰে সম্পৰ্কীয় জনগোষ্ঠীৰ সৈতে আবৰসকলক তিব্বতী বংশৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।