অনাৰকলী (১৯৫৩ চলচ্চিত্ৰ)

অনাৰকলী (Anarkali) নন্দলাল যশৱন্তলালৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু নছিৰ হুছেইন আৰু হামিদ বাটৰ দ্বাৰা লিখিত মোগল সম্ৰাট জাহাংগীৰৰ ঐতিহাসিক কিংবদন্তিৰ ওপৰত আধাৰিত ১৯৫৩ চনৰ এখন ভাৰতীয় ঐতিহাসিক নাট্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ। কিংবদন্তি অনুসৰি, জাহাংগীৰে আনাৰকলী নামৰ এগৰাকী সাধাৰণ ছোৱালীৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমক লৈ তেওঁৰ পিতৃ আকবৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিছিল।

১৯৫৩ চনত মুক্তি পোৱা বছৰৰ ই আছিল সৰ্বাধিক উপাৰ্জন কৰা হিন্দী ছবি।^১ ১৯৬০ চনত একে বিষয়বস্তুক কেন্দ্ৰ কৰি মোগল-ই-আজম মুক্তি পাইছিল। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ ইতিহাসত এই বোলছবিখনে অন্যতম বৃহৎ বক্স অফিচ সফলতা লাভ কৰাৰ লগতে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সমালোচনামূলক সফলতাও লাভ কৰিছিল।^১ অনাৰকলিত অনাৰকলিৰ কাহিনীটো অনাৰকলিৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা চিত্ৰিত কৰাৰ বিপৰীতে মোগল-ই-আজামত কাহিনীটো মোগল সম্ৰাট আকবৰৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা চিত্ৰিত পৰা হৈছিল।

কাহিনী

শ্বাহেনশ্বাহ জালাল-উদ-দিন আকবৰ হৈছে বাবৰৰ নাতি আৰু হুমায়ুনৰ পুত্ৰ। তেওঁ মানৱীয় আৰু ন্যায়নিষ্ঠ হৃদয়ৰে হিন্দুস্তান শাসন কৰিছিল বুলি জনা যায়। তেওঁ জানিছিল যে হিন্দুসকলৰ সমৰ্থন লাভ কৰিবলৈ তেওঁ তেওঁলোকৰ সৈতে সংবেদনশীলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিব, তেওঁলোকক মুক্তভাৱে পূজা কৰিবলৈ অনুমতি দিব লাগিব, আৰু এই শান্তি বজাই ৰাখিবলৈ তেওঁ ৰাজা ভগৱন্ত দাসৰ ভগ্নী হিন্দু ৰাজপুত যোধা বাঈৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। এই বিবাহৰ জৰিয়তে তেওঁলোক শ্বেহজাদা ছেলিমৰ গৌৰৱান্বিত পিতৃ-মাতৃ হৈ পৰিছিল (যিজনে সিংহাসনত অধিষ্ঠিত হোৱাৰ সময়ত জাহাংগীৰৰ ৰাজকীয় নাম লৈছিল)। আকবৰে প্ৰথমবাৰৰ বাবে নাদিৰাক অনাৰৰ বাগিচাত লগ পাইছিল যেতিয়া তাই তাইৰ প্ৰেমিকৰ আগমনৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল। তেওঁ তাইৰ লগত ইমান সন্তুষ্ট হৈছিল যে তাইক পুৰস্কাৰ দিব বিচাৰিছিল, কিন্তু তাই কেৱল এটা অনাৰ বিচাৰিছিল আৰু সেয়েহে তেওঁ তাইক 'অনাৰকলী' নামটো দিছিল। কাবুলৰ যুদ্ধত গুৰুতৰভাৱে আহত ছালিমক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ সময়ত তেওঁ দ্বিতীয়বাৰ তেওঁক লগ পাইছিল। আকৌ এবাৰ আকবৰে তাইৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হৈছিল, তাইক পুৰস্কাৰ দিব বিচাৰিছিল, কিন্তু পুনৰ তাই তাক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল। তৃতীয়বাৰৰ বাবে তাই আকবৰক বিৰক্ত কৰিছিল যেতিয়া তাই সুৰাপানৰ প্ৰভাৱত তেওঁৰ দৰবাৰত গাইছিল আৰু নাচিছিল, আৰু তেওঁ তাইক কাৰাগাৰত বন্দী কৰিছিল। আকবৰৰ ৰাজপ্ৰসাদৰ ভেটিবোৰে মূললৈকে জোকাৰি যাব, আৰু তেওঁ ন্যায় প্ৰদান কৰাৰ পদ্ধতিটো চৰম পৰীক্ষাৰ সন্মুখীন হ 'ব, যেতিয়া তেওঁ গম পাব যে চেলিমে অনাৰকলীৰ প্ৰেমত পৰিছে আৰু তাইক বিয়া কৰাবলৈ বিচাৰিছে। যদিও আকবৰে হিন্দু আৰু মুছলমানৰ মাজৰ বিবাদৰ অন্ত পেলোৱাত সফল হৈছিল, কিন্তু ধনী আৰু দৰিদ্ৰৰ মাজৰ দেৱাল ভাঙি পেলাব পাৰিবনে?

অভিনয়

• শ্বেহজাদা ছেলিম/জাহাংগীৰ হিচাপে প্ৰদীপ কুমাৰ ^১২
• নাদিৰা/অনাৰকলি‍ হিচাপে বীণা ৰায় ^১২
• গুলনাৰ হিচাপে কুলদীপ কৌৰ ^২
• ৰাণী যোধা বাঈ হিচাপে ৰুবী মেয়াৰ
• ৰাজা মান সিং হিচাপে এছ. এল. পুৰী
• পাৰভেজ হিচাপে মনমোহন কৃষ্ণ ^২
• মুবাৰক শ্বহেনশ্বাহ আকবৰ হিচাপে ^২

ছাউণ্ডট্ৰেক

সুৰকাৰ বসন্ত প্ৰকাশক প্ৰথমতে এই ছবিখনৰ সংগীত পৰিচালক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল, কিন্তু অসুস্থ হৈ পৰিছিল আৰু গীতা দত্ত সৈতে মাত্ৰ এটা গীত ৰেকৰ্ড কৰাৰ পিছত চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক এছ মুখাৰ্জীৰ সৈতে এই চলচ্চিত্ৰ প্ৰকল্পৰ পৰা আঁতৰি যাবলৈ বাধ্য হৈছিল। প্ৰকাশে এই ছবিখনৰ সকলো নাৰী কণ্ঠৰ গীত গীতা দত্তক দিয়াৰ ইচ্ছা পোষণ কৰিছিল। তাৰ পিছত সুৰকাৰ চি. ৰামচন্দ্ৰই প্ৰকল্পটো হাতত লৈছিল আৰু কেৱল সকলো নাৰী কণ্ঠৰ গীত লতা মংগেশকাৰ গাব বুলি জোৰ দিয়া নাছিল, বৰঞ্চ গীতা দত্ত নামটোও ছবিখনৰ পৰা আঁতৰাই পেলোৱাৰ বাবে জোৰ দিছিল। যদিও ফিল্মিস্তান দলটোৱে সন্মত হৈছিল, গীতা দত্তৰ বিখ্যাত আ জান-ই-ৱাফা গীতটো চলচ্চিত্ৰখনত আছিল। চলচ্চিত্ৰখনৰ গীতৰ কথাজন নিসাৰ আখতাৰ, শৈলেন্দ্ৰ, ৰাজেন্দ্ৰ কৃষ্ণ, হাছৰত জয়পুৰী আদিয়ে লিখিছিল।^১

বক্স অফিচ

ভাৰতত, ই ১৯৫৩ চনৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জন কৰা ছবি আছিল, যি ২৩.৫ নিযুত (৪.৯৪ মিলিয়ন) উপাৰ্জন কৰিছিল।^৩ ই ২০১৬ চনত মুদ্ৰাস্ফীতিৰ বাবে সামঞ্জস্য কৰা ৫৬ মিলিয়ন ডলাৰৰ সমতুল্য।^৪