ৰায়মল সিংহ

ৰাণা ৰায়মল সিংহ, যাক ৰাণা ৰায়মল বুলিও জনা যায়, (মৃত্যু ১৪৭৩–১৫০৯) মেৱাৰ ৰাজ্যৰ এজন ছিছোদিয়া ৰাজপুত শাসক আছিল। ৰাণা ৰাইমল ৰাণা কুম্ভৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ আৰু তেওঁৰ পূৰ্বৰ ৰাণা প্ৰথম উদয় সিংহৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ আৰু ৰাণা ছাংগাৰ পিতৃ।

তেওঁৰ পূৰ্বৰ পিতৃহত্যা ৰানা উদয় সিংহক জাৱাৰ, দাৰিমপুৰ আৰু পাংগড়ত হোৱা যুদ্ধত পৰাস্ত কৰি তেওঁ ক্ষমতালৈ আহে।^১ ৰাণা ৰায়মলৰ ৰাজত্বকালৰ আৰম্ভণিতে মালৱা চুলতানীৰ চুলতান গিয়াছ শ্বাহে মেৱাৰৰ ৰাজধানী চিত্তোৰ আক্ৰমণ কৰি বিফল হয়।^২ ঘিয়াছ শ্বাহৰ সেনাপতিৰ পিছত অলপ পিছতে জাফৰ খানে মেৱাৰত আক্ৰমণ কৰে আৰু মেৱাৰৰ উত্তৰ-পূবৰ মণ্ডলগড় আৰু কৈৰাবাদত পৰাজিত হয়। ৰাথোৰজী শ্ৰীংগাৰ দেইজী (ৰাও যোধাৰ কন্যা)ক বিয়া কৰাই ৰাণা ৰায়মলে ৰাথোৰ ৰাজপুতৰ সৈতে দীৰ্ঘদিনীয়া সংঘাতৰ অন্ত পেলায়। ৰায়মলৰ ৰাজত্বকালত গোডৱাৰ, টোডা আৰু আজমেৰক তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ পৃথ্বীৰাজে পুনৰ দখল কৰে। ৰায়মলে মেৱাৰ ৰাজ্যক শক্তিশালী কৰি চিত্তোৰৰ একলিংগজী মন্দিৰ মেৰামতিও কৰে।^৩

সিংহাসনত আৰোহণ

প্ৰথম উদয় সিংহৰ সৰু হোৱাৰ বাবে ৰায়মল উত্তৰাধিকাৰী নাছিল। কিন্তু ভাগ্যৰ মতে প্ৰথম উদয় সিংহই তেওঁৰ পিতৃ কিংবদন্তি ৰাণা কুম্ভক ভগৱান একলিংজী (শিৱ)ক প্ৰাৰ্থনা কৰি থকাৰ সময়তে হত্যা কৰি পাঁচ বছৰ শাসন কৰিছিল।^৪ তেওঁৰ ৰাজত্বকালত মেৱাৰে আবু আৰু আজমেৰক পুনৰ দখল কৰে।

ৰাইমালে চুলতান আৰু তেওঁৰ ভাগিনীয়েকৰ লগত যুঁজে

দিল্লীৰ চুলতান, চিকন্দৰ লোডীয়ে মেৱাৰৰ ৰাণা ৰায়মলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিছিল, সুৰজমল আৰু সহস্মালৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰিছিল য’ত চুলতান পৰাজিত হৈছিল। সুৰজমল বাচি যায় আৰু ৰাণা ৰায়মলে ক্ষমা কৰে। তেওঁ ষড়যন্ত্ৰকাৰী আছিল আৰু সিংহাসনৰ পথ নিষ্কণ্টক কৰিবলৈ ৰায়মলৰ পুত্ৰসকলে ইজনে সিজনৰ লগত যুঁজ দিয়াটো নিশ্চিত কৰিছিল। তেওঁ আছিল এজন সাহসী যুঁজাৰু আৰু তেওঁৰ বংশৰ সকলো মহান গুণ আছিল।

সাদ্ৰীত যুদ্ধ

সুৰজমল আৰু ৰায়মলৰ সৈন্যই সুৰজমলে দখল কৰা চহৰ সাদ্ৰীত লগ হৈছিল। ৰায়মলৰ পুত্ৰ পৃথ্বীৰাজে যুদ্ধৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়ত পিতৃৰ লগত যোগ দি পোনপটীয়াকৈ সুৰজমলক আক্ৰমণ কৰে। এনে বহু সংঘৰ্ষ ঘটিছিল যেতিয়ালৈকে অৱশেষত সুৰজমলে মেৱাৰ এৰি প্ৰতাপগড়ত বসতি স্থাপন কৰিছিল য’ত তেওঁৰ বংশধৰসকল এতিয়াও আছে আৰু ছিছোদিয়া বংশৰ নাম ধৰি ৰাখিছে।

আগৰ বছৰবোৰ

ৰায়মলৰ শাসনৰ শেষৰ বছৰবোৰত তেওঁৰ পুত্ৰসকলৰ মাজত সংঘাতৰ সৃষ্টি হৈছিল, ৰাজকুমাৰ ছাংগা (পাছলৈ [[সংগ্ৰাম সিংহ (প্ৰথম )|ৰাণা ছাংগা) মেৱাৰৰ পৰা পলায়ন কৰিবলগীয়া হৈছিল। ৰায়মলৰ ডাঙৰ পুত্ৰ পৃথ্বীৰাজ আৰু জয়মল দুয়োকে হত্যা কৰা হয়। এই কঠিন সন্ধিক্ষণত ৰাণাক খবৰ দিয়া হ’ল যে ছাংগা এতিয়াও জীয়াই আছে। ৰায়মলে ছাংগাক চিত্তোৰলৈ ঘূৰাই মাতি আনে আৰু তাৰ কিছুদিন পিছতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।^৩৫