প্ৰথম উদয় সিংহ

উদয় সিং বা প্ৰথম উদয় সিংহ, যাক উদয়কৰণ বুলিও জনা যায়, মেৱাৰ ৰাজ্যৰ ছিছোদিয়া বংশৰ ৰাজপুত শাসক আছিল। মেৱাৰৰ সিংহাসন লাভ কৰিবলৈ তেওঁ ৰাণা কুম্ভৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰক হত্যা কৰিছিল।

জীৱনী

ৰাণা উদয়কৰণৰ ৰাণা কুম্ভৰ ডাঙৰ পুত্ৰ হিচাপে হৈছিল। দেউতাকে সৰু ভায়েক ৰায়মলক নিজৰ উত্তৰাধিকাৰী কৰিব বিচৰাত তেওঁৰ সন্দেহ হৈছিল। গতিকে কুম্ভলগড় দুৰ্গৰ কুম্ভশ্যাম মন্দিৰত প্ৰাৰ্থনা কৰি থকাৰ সময়তে ১৪৬৮ চনত পিতৃ ৰাণা কুম্ভক হত্যা কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ পিত্ৰহন্তা বা "উদা হাতিয়াৰো" (উদা, হত্যাকাৰী) নামেৰে পৰিচিত হয়।^১ ১৪৭৩ চনত উদয় সিংহৰ মৃত্যু হয়, মৃত্যুৰ কাৰণ কেতিয়াবা বজ্ৰপাতৰ ফলত হোৱা বুলি কোৱা হয় যদিও তেওঁলোকৰ পিতৃ ৰাণা কুম্ভৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ ল'বলৈ নিজৰ ভাতৃ ৰাণা ৰায়মলেও হত্যা কৰাৰ সম্ভাৱনা বুলি কয়।^২

বজ্ৰপাতৰ ফলত মৃত্যু হোৱাৰ বিৱৰণী ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে দৰবাৰী কবি কবিৰাজ শ্যামলদাসৰ মেৱাৰ বুৰঞ্জী "বীৰ বিনোদ"ত উল্লেখ কৰা হৈছে, যিটো জেমছ টডে মালৱা চুলতানৰ চুলতান ঘিয়াথ শ্বাহতকৈ দিল্লীৰ চুলতানৰ বিষয়ে বুলি ভুল কৰিছিল। ঘিয়াথ শ্বাহে উদয় সিংহক সহায় কৰিবলৈ সন্মত হৈছিল আৰু বিনিময়ত উদয় সিঙে তেওঁৰ কন্যাক বিয়া দিবলৈ সন্মত হৈছিল। এই প্ৰস্তাৱিত বৈবাহিক মিত্ৰতাৰ লক্ষ্য আছিল দুয়োখন ৰাজ্যৰ মাজত বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা। কিন্তু ৰাণা উদয় সিঙে আলোচনা সম্পূৰ্ণ কৰি নিজৰ শিবিৰলৈ উভতি আহি থাকোঁতে বজ্ৰপাতৰ আঘাত পাইছিল আৰু এইদৰেই সমগ্ৰ পৰিকল্পনাটোৱেই ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছিল আৰু কোনো বিবাহ নহ’ল। তেওঁৰ দুই পুত্ৰ সুৰজমল আৰু সহস্মল অৱশ্যে মালৱা দৰবাৰত থাকি চুলতানক হেঁচা দি থাকিল যাতে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ সম্পত্তি উদ্ধাৰ কৰাত সহায় কৰে। অৱশেষত চুলতান ঘিয়াথ শ্বাহে তেওঁলোকক সহায় কৰিবলৈ সন্মত হয় আৰু তেওঁৰ সৈন্যৰ সৈতে মেৱাৰৰ ৰাজধানী চিট্টৰৰ ওপৰত যাত্ৰা কৰে।^৩