হাফিজ শ্বিৰাজী (خواجه شمسالدین محمد حافظ شیرازی, আনুমানিক ১৩১৫ – ১৩৯০) আছিল এজন ইৰানী ছুফী কবি, যিয়ে পাৰ্চী ভাষাত গজল লিখি অতুলনীয় খ্যাতি লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ কাব্যৰ সংকলন "দিওয়ান-ই-হাফিজ" আজিও ইৰানী সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিত অত্যন্ত প্ৰসিদ্ধ।১
তেওঁৰ কবিতাবোৰে দিব্য প্ৰেম, আত্মান্বেষণ, জীৱনৰ ক্ষণভঙ্গুৰতা আৰু মদ্যপানৰ ৰূপক-ভাষাৰ জৰিয়তে ছুফীবাদী চিন্তাৰ গভীৰ প্ৰতিফলন দাঙি ধৰিছে।২
তেওঁৰ কবিতাৰ ওপৰত ইংৰাজীত বহুবিধ অনুবাদ কৰা হৈছে। পশ্চিমা বিশ্বত হাফিজক ৰুমীৰ সমসাময়িকজন হিচাপে গণ্য কৰা হয়। গ্যাটে আদি জাৰ্মান কবিও তেওঁৰ পৰা অনুপ্ৰেৰণা লাভ কৰিছিল।৩
মৃত্যু আৰু স্মৃতি
তেওঁৰ সমাধি ইৰানৰ শ্বিৰাজ চহৰত অৱস্থিত, যাক হাফিজীয়া (Hāfezieh) বুলি কোৱা হয়। ই ইৰানৰ অন্যতম বিখ্যাত সাংস্কৃতিক স্থান।
তথ্যসূত্ৰ
- ↑ "Hafez". Encyclopædia Britannica. www.britannica.com/biography/Hafez-Persian-poet
- ↑ Lewisohn, Leonard (2000). Hafez and the Religion of Love in Classical Persian Poetry. I.B. Tauris
- ↑ Goethe's "West-östlicher Divan", inspired by Hafez. See Britannica
উৎস আৰু অনুজ্ঞাপত্ৰ
উৎস: অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া। এই প্ৰবন্ধটো অসমীয়া ৱিকিপিডিয়াৰ “হাফিজ শ্বিৰাজী” প্ৰবন্ধৰ সংশোধন ৫২৬১২২ (২২ জুলাই ২০২৫)ৰ পৰা আনি অসমীয়া বিশ্বকোষৰ গাঁথনিলৈ ৰূপান্তৰ কৰা হৈছে। মূল লেখকসকলৰ তালিকা সম্পাদনা-ইতিহাসত উপলব্ধ। পাঠ্য CC BY-SA 4.0।