স্কিথীয় নেপলিছ

স্কিথীয় নেপলিছ ( Scythian Neapolis), চৰকাৰীভাবে কেৰমেনচিক, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩য় শতিকাৰ শেষৰফালৰপৰা খ্ৰীষ্টীয় ৩য় শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধলৈ ক্ৰিমিয়া উপদ্বীপত অস্তিত্ব থকা এটা ইৰানীয় বসতি আছিল। পূৰ্বতে ইয়াক টাউৰিক খেৰছোনেছছৰ এখন নগৰ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। ষ্ট্ৰাবোই ইয়াক স্কিথীয় ৰজাসকলৰ বাসস্থান থকা দুৰ্গ আৰু ৰাজপ্ৰাসাদ হিচাপে উল্লেখ কৰিছিল।^১ ইয়াক পৰৱৰ্তী স্কিথীয় ৰাজ্য আৰু মহান স্কিথিয়াৰ ৰাজধানী বুলি গণ্য কৰা হয়।^২

প্ৰত্নতাত্ত্বিক ধ্বংসাৱশেষসমূহ বৰ্তমানৰ ছিমফেৰোপল চহৰৰ উপকণ্ঠত অৱস্থিত। এই নগৰখন স্কিলুৰাছ আৰু পালাকাছৰ নেতৃত্বত থকা ক্ৰিমিয়াৰ স্কিথীয় জনগোষ্ঠীসমূহৰ কেন্দ্ৰ আছিল। নগৰখনে নিম্ন দ্নিপ্ৰো নদী আৰু ক্ৰিমিয়াৰ মাজৰ অঞ্চল সামৰি থকা এটা সৰু ৰাজ্যৰ ওপৰত শাসন কৰিছিল। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪ৰ্থ শতিকাৰ শেষৰফালৰপৰা ৩য় শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈ ইতিহাসবিদসকলে মত প্ৰকাশ কৰিছে যে স্কিথীয় প্ৰত্নবস্তু পোৱাৰ আগতে কিজিল-কোবা সংস্কৃতিয়ে স্কিথীয় নেপলিছ অঞ্চলটো অধিকাৰ কৰি আছিল। খ্ৰীষ্টীয় ৩য় শতিকাৰ মাজভাগত গথসকলে নেপলিছ ধ্বংস কৰে। ১৯৪৫ চনত শুল্টজ আৰু গোলভকিনাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই স্থানত খননকাৰ্য চলায়।^৩৪

ভূগোল

স্কিথীয় নেপলিছ ছিমফেৰোপলৰ "পেট্ৰভস্কিয়ে শিল" নামৰ মালভূমিত অৱস্থিত।^৫ ইয়াৰ জলবায়ুত দীঘলীয়া, শুকান আৰু বতাহময় গ্ৰীষ্মকাল আৰু শীতকাল দেখা যায়। বৰষুণৰ পৰিমাণ মধ্যমীয়া। ৰাজধানী অঞ্চলটো বনাঞ্চল আৰু সমৃদ্ধ উদ্ভিদেৰে পৰিপূৰ্ণ আছিল। দুৰ্গটোৰ চাৰিওফালে ওক, পাইন, পপলাৰ আৰু এল্ডাৰ গছ আছিল।^৬

ইতিহাস

স্কিথীয় নেপলিছৰ সাংস্কৃতিক পৰিৱেশ বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ আছিল। ইয়াত কেৱল স্কিথীয় সংস্কৃতিয়েই নহয়, "স্থায়ী টাউৰি" আৰু "গ্ৰীক নগৰসমূহৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ গ্ৰীকীকৃত জনসংখ্যা"য়ো আছিল। ইভানচিকৰ মতে, সেই সময়ৰ স্কিথীয়সকল, স্কিথীয় নেপলিছত বাস কৰা লোকসকলকে ধৰি, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪ৰ্থ শতিকাৰ যাযাবৰী "স্কিথীয়" ৰাজ্যৰ তুলনাত হেলেনীয় ৰাজ্যসমূহৰ অধিক ওচৰৰ আছিল।^৭ এই অঞ্চলত কৰা কপালৰ গঠনৰ গৱেষণাৰপৰাও স্কিথীয় নেপলিছত ভিন্ন উৎপত্তিৰ কমেও দুটা জনগোষ্ঠী উপস্থিত আছিল বুলি প্ৰমাণ পোৱা যায়।^৮

হেলেনীয় যুগত, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১২৮–১২৪ চনৰ ভিতৰত, কৃষি আৰু পশুপালনৰ মাত্ৰ সামান্য প্ৰমাণ পোৱা যায়। ইয়াৰপৰা সেই সময়ত স্কিথীয় নেপলিছৰ বাসিন্দাসকল সম্পূৰ্ণৰূপে স্থায়ী নাছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়। ৰাজপ্ৰাসাদৰ অংশত কোনো নিৰ্মাণৰ প্ৰমাণ নথকা, ঘোঁৰাচালকৰ চিত্ৰ আৰু ৰন্ধনকাৰ্যৰ অৱশিষ্টৰ মাজত পোৱা বিভিন্ন প্ৰাণীৰ হাড়েও এই ধাৰণাক সমৰ্থন কৰে।

"টাইল, কলহ, কাপ, চাকু আৰু বেদী, লগতে পোতামাটিৰ মূৰ্তি" আৱিষ্কাৰৰপৰা মৃৎপাত্ৰ নিৰ্মাণৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। এইবোৰ মূলতঃ স্থানীয়ভাৱে ব্যৱহাৰ আৰু বাণিজ্যৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। আন ইতিহাসবিদসকলে এই উৎপাদনক তুলনামূলকভাৱে সীমিত বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।^৯ সেই সময়ৰ প্ৰত্নতাত্ত্বিক সামগ্ৰীৰ ভিতৰত হাতেৰে নিৰ্মিত ৰন্ধনপাত্ৰ, ব্যক্তিগত ব্যৱহাৰৰ সামগ্ৰী আৰু সঁজুলি আছিল।

এই সময়ছোৱাত আমদানি কৰা সামগ্ৰীৰ ভিতৰত এম্ফোৰা আছিল। ইয়াৰে কিছুমান ৰোডছ, চিনোপা, খেৰছোনেছছ আৰু ক্নিডছৰপৰা আহিছিল। খাদ্য পৰিৱেশনৰ সামগ্ৰী, অলংকাৰ আৰু সাঁচত নিৰ্মিত কাপো আমদানি কৰা হৈছিল। দক্ষিণ ৰাজপ্ৰাসাদ এই সামগ্ৰীৰ মুখ্য কেন্দ্ৰ আছিল। স্কিথীয় নেপলিছৰ বাসিন্দাসকলৰ জীৱন সেই সময়ত অতি সৰল আছিল। খাদ্য প্ৰস্তুত আৰু উমৰ বাবে মুকলি জুই ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

দক্ষিণ ৰাজপ্ৰাসাদ ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম আছিল। তাত বিভিন্ন ধৰণৰ গ্ৰীক মৃৎপাত্ৰ, গ্ৰীক শয্যা আৰু আমদানি কৰা ব্ৰঞ্জৰ দাপোণকে ধৰি বিলাসী সামগ্ৰী পোৱা গৈছিল। জাইৎসেভৰ মতে পাশা এটা জনপ্ৰিয় খেল আছিল। ৰাজপ্ৰাসাদৰ এটা মেগাৰনত ৩০টাতকৈ অধিক ভেড়াৰ হাড়ৰ পাশাগুটি পোৱা গৈছিল।^১০

খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২য় শতিকাৰ শেষৰফালৰপৰা খ্ৰীষ্টীয় ১ম শতিকাৰ মাজভাগলৈ স্কিথীয় নেপলিছৰ বাসিন্দাসকলৰ মাজত অধিক বৰ্বৰ সাংস্কৃতিক সামগ্ৰীৰ উপস্থিতি দেখা যায়। প্ৰত্নতাত্ত্বিক প্ৰমাণ অনুসৰি হস্তশিল্পৰ বিশেষ বিকাশ হোৱা নাছিল। মৃৎপাত্ৰ, হাড় আৰু কাঠৰ সঁজুলি, সূতা আৰু কাপোৰ অভ্যন্তৰীণভাৱে ব্যৱহাৰ আৰু সীমিত পৰিমাণত উৎপাদন কৰা হৈছিল।

এই সময়ত আমদানিকৃত সামগ্ৰীৰ বৈচিত্ৰ্য বৃদ্ধি পাইছিল। ইয়াৰ ভিতৰত বাদামী আৰু ৰঙা আৱৰণযুক্ত খাদ্য পৰিৱেশনৰ সামগ্ৰী, বিশেষ অলংকাৰ, মণি, ৰোমান সামগ্ৰী আৰু ইজিপ্তীয় ফায়েন্স আছিল। বিশেষকৈ খ্ৰীষ্টীয় ১ম শতিকাত এই বাণিজ্য অধিক বৃদ্ধি পাইছিল।

পশুপালনৰ বৃদ্ধি প্ৰাণীৰ হাড় পোৱাৰপৰা জনা যায়। কিন্তু কৃষি ব্যাপক নাছিল। এই সময়ৰ কৃষি সঁজুলি অতি কম পোৱা গৈছে। কেৱল শস্য প্ৰক্ৰিয়াকৰণৰ বাবে ব্যৱহৃত কিছুমান সাধাৰণ শিলৰ মাৰি পোৱা গৈছে।^১১

১ম শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধৰপৰা ২য় শতিকাৰ তৃতীয় চতুৰ্থাংশলৈ স্কিথীয় নেপলিছৰ বাসিন্দাসকলৰ জীৱনধাৰা মিশ্ৰ কৃষি আৰু যাযাবৰী জীৱনৰপৰা প্ৰধানকৈ যাযাবৰী জীৱনলৈ সলনি হয়। দুৰ্গৰ বিন্যাস আৰু পৰিকল্পনাৰ পৰিৱৰ্তনে এই কথা প্ৰকাশ কৰে।

এই সময়ত আমদানিকৃত সামগ্ৰীসমূহ প্ৰত্নতাত্ত্বিকভাৱে অধিক পোৱা যায়। ইয়াৰ ভিতৰত ৰঙা আৱৰণযুক্ত মৃৎপাত্ৰ, কাঁচৰ পাত্ৰ আৰু ধাতুৰ সামগ্ৰী আছিল। ইয়াৰ ভিতৰত ৰোমান এনামেলযুক্ত পোছাকৰ বুটামো আছিল। দৈনন্দিন জীৱনত দাপোণ আৰু চুলি সজোৱাৰ বাবে ব্যৱহৃত সৰু সঁজুলিৰ দৰে মহিলাৰ ব্যক্তিগত সামগ্ৰী আছিল। ঘোঁৰাৰ সঁজুলিও পোৱা গৈছিল।

ৰন্ধনপাত্ৰসমূহ মূলতঃ স্থানীয়ভাৱে হাতেৰে নিৰ্মাণ কৰা কলহ, পাত্ৰ, মুকলি পাত্ৰ আৰু কাপ আছিল। ইয়াৰ লগতে আমদানিকৃত ৰঙা আৱৰণযুক্ত থাল, কলহ আৰু কাপো পোৱা গৈছিল। যুদ্ধৰ সাজ-পোছাকৰ ভিতৰত দীঘল আৰু চুটি ছাৰ্মাটীয় শৈলীৰ তৰোৱাল আৰু লোহাৰ কাঁড়ৰ আগ আছিল।

এই সময়ৰ কিছুমান দেৱালত লিখিত চিহ্ন পোৱা গৈছে। ইয়াৰ অৰ্থক লৈ ইতিহাসবিদসকলৰ মাজত মতভেদ আছে। ও. দে. দাশেভস্কায়াই মত প্ৰকাশ কৰিছিল যে এইবোৰ অনুষ্ঠানৰ সময়ত বাসিন্দাসকলে কৰা ব্যক্তিগত "স্বাক্ষৰ" আছিল। আন ইতিহাসবিদসকলে এইবোৰৰ ধৰ্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সৈতে সম্পৰ্ক আছে বুলি অথবা ছাৰ্মাটীয়সকলৰ বিজয়ৰ পিছত তেওঁলোকে কৰা চিহ্ন বুলি মত প্ৰকাশ কৰিছে। জাইৎসেভৰ মতে এই সময়ছোৱাত স্কিথীয় নেপলিছৰ সংস্কৃতি ছাৰ্মাটীয় সংস্কৃতি আৰু ওচৰৰ বস্ফোৰাছ ৰাজ্য আৰু খেৰছোনেছছৰ বসতিসমূহৰদ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাবিত হৈছিল।^১২

২য় শতিকাৰ শেষৰফালৰপৰা ৩য় শতিকাৰ মাজভাগলৈ স্কিথীয় নেপলিছ ধ্বংস হোৱাৰ আগৰ শেষ সময়ছোৱাত ইয়াৰ কৃষি খণ্ডৰ বিকাশ ঘটিছিল। আৱিষ্কৃত বৃহৎ পৰিমাণৰ শস্য সংৰক্ষণৰ প্ৰমাণৰ বাবে এই বসতিক "কৃষি কেন্দ্ৰ" বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।

জাইৎসেভৰ মতে এই সময়ৰ জনসংখ্যায় কৃষ্ণ সাগৰ অঞ্চলৰ বসতিসমূহৰ সাধাৰণ বৈশিষ্ট্য দেখুৱাইছিল। ইয়াৰ ভিতৰত জীৱনধাৰাৰ অৱনতি, অধিক বৰ্বৰীকৰণ আৰু গভীৰ ধৰ্মীয় সমন্বয়বাদ আছিল। স্থায়ী শস্যভঁৰাল, হাতেৰে চলোৱা যঁত, আদিম শস্য পিহা সঁজুলি আৰু কাৰ্বনযুক্ত আপেল আৰু আঙুৰৰ অৱশিষ্টে আঙুৰ খেতি আৰু উদ্যানশস্যৰ উপস্থিতি দেখুৱায়।

খননকাৰীসকলে ঘোঁৰা, গৰু, ছাগলী আৰু ভেড়াৰ হাড় পায়। ইতিহাসবিদসকলৰ মতে ইয়াৰপৰা চিকাৰ আৰু পশুপালনে বসতিটোৰ অৰ্থনীতিত ভূমিকা পালন কৰা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি। এই সময়তো ঘৰুৱাভাৱে মৃৎপাত্ৰ, হাড়, ঊল, সূতা আৰু কাপোৰ নিৰ্মাণৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়।

ওচৰৰ বসতিসমূহৰ সৈতে বাণিজ্য অব্যাহত আছিল। বস্ফোৰাছৰপৰা ৰঙা আৱৰণযুক্ত এম্ফোৰা আৰু কলহ, আৰু খেৰছোনেছছৰপৰা ৰঙা আৱৰণযুক্ত মৃৎপাত্ৰ আমদানি কৰা হৈছিল।^১৩ এই এম্ফোৰাসমূহৰ কিছুমানত ৰোডছ, ক্নিডছ, কছ আৰু চিনোপেৰপৰা আমদানি কৰা মদ আছিল।^১৪

ধৰ্ম

স্কিথীয়সকলৰ ধৰ্মীয় বিশ্বাস ইতিহাসবিদসকলে সম্পূৰ্ণৰূপে বুজি পোৱা নাই। কিন্তু বহু ইতিহাসবিদে তেওঁলোক বহুদেৱবাদী আছিল আৰু পৰলোকত বিশ্বাস কৰিছিল বুলি মত প্ৰকাশ কৰে।^১৫

স্কিথীয় নেপলিছৰ পূব সমাধিক্ষেত্ৰৰ কেটাকোম্বত পোৱা সমাধি সামগ্ৰীয়ে ইয়াৰ প্ৰমাণ দিয়ে। এই কেটাকোম্বসমূহত সম্পদ অনুসৰি বিভিন্ন ধৰণৰ সমাধি আছিল। গভীৰ আৰু অধিক সমৃদ্ধ সমাধিৰপৰা তুলনামূলকভাৱে অগভীৰ আৰু কম সামগ্ৰী থকা সমাধিলৈকে বিভিন্ন ৰূপ দেখা যায়। এই সমাধিসমূহত হাতেৰে নিৰ্মিত মৃৎপাত্ৰ, কটাৰী, সৰু আঙঠি আৰু মণি, কাণফুলি, সৰু ঘণ্টা আৰু লকেট আদি পোৱা গৈছে।^১৬

স্থাপত্য

স্কিথীয় যুগত ছাৰ্মাটীয়সকলৰ আক্ৰমণৰপৰা ৰক্ষা পাবলৈ এটা বৃহৎ শিলৰ দেৱালে বসতিটোক আগুৰি আছিল। দেৱালখনত এটা ডাঙৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ আছিল আৰু দুয়োকাষে দুটা প্ৰতিৰক্ষা স্তম্ভ আছিল।^১৭

দেৱালৰ ভিতৰত স্কিথীয় নেপলিছত ৰাজহুৱা ভৱন আছিল। এইবোৰ বিভিন্ন মাত্ৰাত গ্ৰীক স্থাপত্যৰ লগতে গ্ৰীক নিৰ্মাণ পদ্ধতিৰদ্বাৰা প্ৰভাবিত হৈছিল। স্তম্ভৰ শীৰ্ষভাগ, ৰং কৰা প্লাষ্টাৰ, মূৰ্তি আৰু টাইলৰ ছাদ থকা ভৱনসমূহত ইয়াৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়।

নগৰখনৰ উত্তৰ অংশত আৱাসিক অঞ্চল আছিল। মধ্যম আয়ৰ পৰিয়ালৰ সৰু ঘৰসমূহ অধিক সাধাৰণ আছিল আৰু ধনী পৰিয়ালৰ ঘৰ তুলনামূলকভাৱে কম আছিল।^১৮ স্কিথীয়সকলে এই বসতিত থকা বিভিন্ন সময়ছোৱাত নগৰখন কেইবাবাৰো ধ্বংস হৈছিল। ইয়াৰে কিছুমান অগ্নিকাণ্ডৰ ফলত আৰু কিছুমান মিথ্ৰিডেটিছৰ সেনাপতি ডায়োফাণ্টাছৰ আক্ৰমণত ধ্বংস হৈছিল।^১৯

জাইৎসেভে ক্ৰিঝিট্স্কিৰ উদ্ধৃতি দি উল্লেখ কৰিছে যে হেলেনীয় যুগত স্কিথীয় নেপলিছৰ স্থাপত্যত "গ্ৰীক আৰু বৰ্বৰ নিৰ্মাণ পৰম্পৰাৰ মিশ্ৰণ" দেখা গৈছিল। এই সময়ৰ নিৰ্মাণ পদ্ধতি তুলনামূলকভাৱে সৰল আছিল। কেঁচা ইটা, কাঠ, চূণশিল আৰু মাটি মুখ্য নিৰ্মাণ সামগ্ৰী আছিল।

এই সময়ত ঘৰ আৰু প্ৰতিৰক্ষা দেৱাল নিৰ্মাণৰ পদ্ধতিৰ মাজত বিশেষ পাৰ্থক্য নাছিল। দক্ষ ৰাজমিস্ত্ৰী আৰু কাঠমিস্ত্ৰীৰ অভাৱৰ বাবে পৃষ্ঠ আৰু সমতলত বিভিন্নতা দেখা গৈছিল। ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম আছিল দক্ষিণ ৰাজপ্ৰাসাদ। ইয়াৰ মেগাৰনৰ পৰিকল্পনাই দুমহলীয়া নিৰ্মাণৰ সম্ভাৱনা দেখুৱায় আৰু প্ৰত্নতাত্ত্বিক প্ৰমাণে টাইলৰ ছাদ আৰু ডাঠ দেৱালৰ কথা প্ৰকাশ কৰে।

পিছৰ নিৰ্মাণ পৰ্যায়ত ভালদৰে প্ৰস্তুত কৰা চূণশিলৰ পাত আৰু খণ্ড ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। দক্ষিণ ৰাজপ্ৰাসাদৰ উল্লেখযোগ্য নিৰ্মাণসমূহ, যেনে আৰ্গোটাছৰ হেৰুন, স্কিলুৰাছৰ সমাধি আৰু স্মাৰকীয় দক্ষিণ সন্মুখভাগ, গ্ৰীক স্থাপত্যৰ মানদণ্ড অনুসৰি দক্ষতাৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।^২০

সময়ৰ লগে লগে স্কিথীয় নেপলিছৰ স্থাপত্য পদ্ধতিত বিশেষ পৰিৱৰ্তন হোৱা নাছিল। ৰাজপ্ৰাসাদসমূহত ব্ৰঞ্জ আৰু মাৰ্বলৰ দৰে উন্নত সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।^২১ ইয়াৰ বিপৰীতে ঘৰ আৰু শস্যভঁৰালত স্থাপত্য আৰু নিৰ্মাণ দক্ষতাৰ যথেষ্ট অৱনতি দেখা গৈছিল। বসতিটোৰ বাসিন্দাসকলৰ পৰিৱৰ্তিত পৰিস্থিতি ইয়াৰ এটা কাৰণ হ'ব পাৰে। বসতিটো ধ্বংস হোৱাৰ আগতে বৰ্বৰ জনসংখ্যাৰ মাজত যথেষ্ট পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল।^২২

প্ৰধান স্থানসমূহ

ৰজা স্কিলুৰাছৰ সমাধি

ৰজা স্কিলুৰাছৰ সমাধি প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৪৬ চনত পি. এন. শুল্টজ, এন. এন. পোগ্ৰেবোভা, অ. আই. ডোমব্ৰোভস্কি, ই. এ. ব'লটনিকোভা, এ. এন. কাৰাছেভ, খ. আই. ক্ৰিছ, টি. য়া. কোবেটছ, ভি. এ. গোলভকিনা আৰু টি. এ. গ্লোবেংকোৱে খনন কৰে। প্ৰায় খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১১৫ চনত কেন্দ্ৰীয় প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ওচৰত এই সমাধি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ই স্কিথীয় নেপলিছত নিৰ্মাণ কৰা দ্বিতীয়টো সমাধি আছিল আৰু ইয়াৰ অৱস্থান নগৰখনৰ দেৱালৰ বাহিৰত আছিল।^২৩

স্কিলুৰাছৰ মৃতদেহ ভূ-গৰ্ভস্থ কক্ষৰ মজিয়াত ৰখা হৈছিল। তেওঁৰ মূৰত সোণৰ ফলকেৰে সজ্জিত অৰ্ধগোলাকাৰ টুপী আছিল। বুকুৰ ওপৰত কেইবাটাও ৰূপ আৰু ব্ৰঞ্জৰ ব্ৰোচ পোৱা গৈছিল। তললৈ পেলভিছৰ ওচৰলৈও কিছুমান সামগ্ৰী আছিল। এটা লোহাৰ হেলমেটো উদ্ধাৰ কৰা হৈছিল যদিও ইয়াৰ মূল অৱস্থান জনা নাযায়।^২৪

সমাধিৰ ভিতৰত পোৱা এটা শিলালিপিৰ ৪–৮ নম্বৰ শাৰীৰ অৰ্থক লৈ গৱেষকসকলৰ মাজত মতভেদ আছে। কিছুমান ইতিহাসবিদে এই শাৰীসমূহত ৰজা স্কিলুৰাছৰ সলনি আৰ্গোটাছৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে বুলি বিশ্বাস কৰে।^২৫

আৰ্গোটাছৰ সমাধি

এই সমাধিটো স্কিলুৰাছৰ সমাধিৰ আগতে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ১৯৯৯ চনত ইয়াত খননকাৰ্য চলোৱা হয়। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১২৮ চনৰ নগৰ ধ্বংস কৰা অগ্নিকাণ্ডৰ পিছত ৰাজপ্ৰাসাদৰ সৈতে এই সমাধি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এই ভৱনটো স্থাপত্যত গ্ৰীক প্ৰভাৱৰ এটা উল্লেখযোগ্য নিদৰ্শন। ইয়াত ডৰিক স্তম্ভশীৰ্ষ আৰু বহুতো গ্ৰীক ভাস্কৰ্য, ভাস্কৰ্যৰ অলংকাৰ, শিলালিপি আৰু স্থাপত্যৰ অংশ পোৱা গৈছে। এই গাঁথনিয়ে স্কিথীয় অভিজাত আৰ্গোটাছ আৰু পৰৱৰ্তী স্কিথীয় ইতিহাসৰ বিষয়ে নতুন তথ্য প্ৰদান কৰে।

সমাধিটো বৰ্গাকাৰ আছিল আৰু ৰাজপ্ৰাসাদৰ ওচৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ইয়াৰপৰা অধিকাংশ ভাস্কৰ্য আৰু অলংকাৰ পোৱা গৈছে। ইভানচিককে ধৰি ইতিহাসবিদসকলে মত প্ৰকাশ কৰিছে যে এই গাঁথনি নিৰ্মাণৰপৰা সেই সময়ৰ স্কিথীয় অভিজাত সমাজ আৰু বসতিটোত আৰ্গোটাছৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছিল বুলি অনুমান কৰিব পাৰি।

সমাধিৰ ভিতৰত পোৱা ৪–৮ নম্বৰ শাৰীৰ শিলালিপিয়ে ইতিহাসবিদসকলৰ মাজত বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিছে। কিছুমানে ইয়াক ৰজা স্কিলুৰাছৰ সৈতে জড়িত বুলি বিশ্বাস কৰে, আনসকলে এই লিখনি আৰ্গোটাছ নামৰ স্কিথীয় অভিজাত ব্যক্তিজনৰ সমাধিলিপি বুলি মত প্ৰকাশ কৰে।^২৬

মাকাৰোভৰ মতে আৰ্গোটাছ স্কিথীয় শাসকশ্ৰেণীৰপৰা আহিছিল। তেওঁৰ বিষয়ে পোৱা তথ্যই খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২য় শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধত বস্ফোৰাছ আৰু স্কিথিয়াৰ ৰাজপৰিয়ালৰ মাজৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক প্ৰতিফলিত কৰে। এই শিলালিপিয়ে প্ৰমাণ কৰে যে নেপলিছৰ স্কিথীয় ৰজাসকলে নিজকে স্কিথিয়াৰ শাসক হিচাপে গণ্য কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে স্কিথিয়াৰ বৈদেশিক নীতিত "বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্পৰ্ক" বজাই ৰখাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল বুলি ইয়াৰপৰা বুজা যায়।^২৭

তথ্যসূত্ৰ

গ্ৰন্থপঞ্জী

• Bashilov, V. A.; Davis-Kimball, Jeannine; Yablonsky, Leonid T. (1995). Nomads of the Eurasian Steppes in the Early Iron Age. Zinat Press. ISBN 978-1-885-97900-1^২৮
• Ivantchik, Askold. (April 25, 2018). Scythians. এনচাইক্ল'পিডিয়া ইৰানিকা
• Ivantchik, Askold I. (2019). The Scythian Kingdom in the Crimea in the 2nd Century BC and Its Relations with the Greek States in the North Pontic Region. স্কিথিয়া পৰা ছাইবেৰিয়াৰ প্ৰাচীন সভ্যতা. পৃ. 220–254
• Kazarnitsky, Alexey A. (2017). Craniology and the Funerary Rite of the Population of Scythian Neapolis. স্কিথিয়া পৰা ছাইবেৰিয়াৰ প্ৰাচীন সভ্যতা]]. পৃ. 210–224
• Makarov, Igor A. (2019). On the Epitaph for Argotas from Neapolis Scythica. স্কিথিয়া পৰা ছাইবেৰিয়াৰ প্ৰাচীন সভ্যতা. পৃ. 205–219
• Shally-Jensen, Michael. (2017). The Ancient World: Extraordinary People in Extraordinary Societies. Salem Press. ISBN 978-1-682-17189-9
• Rice, T. T. (1957). The Scythians. প্ৰেগাৰ পাব্লিশ্বাৰ্ছ
• Zaytsev, Yury P. (2004). The Scythian Neapolis (2nd Century BC to 3rd century AD): Investigations into the Graeco-Barbarian City on the Northern Black Sea Coast. ব্ৰিটিছ প্ৰত্নতাত্ত্বিক প্ৰতিৱেদন. ISBN 978-1-841-71579-7

বাহ্যিক সংযোগ

• চৰকাৰী ৱেবছাইট