লখা সিংহ

ৰাণা লখা সিংহ (ৰাজত্ব ১৩৮২–১৪২১) মধ্যযুগীয় ভাৰতৰ মেৱাৰ ৰাজ্যৰ এজন ছিছোদিয়া ৰাজপুত শাসক আছিল। ৰাণা ক্ষেত্ৰ সিংহৰ পুত্ৰ তেওঁ ১৩৮২ চনৰ পৰা ১৪২১ চনত মৃত্যুৰ আগলৈকে মেৱাৰত শাসন কৰিছিল।

লখাই কেইবাবাৰো বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল আৰু কমেও আঠজন পুত্ৰ সন্তান আছিল।^১ মাৰৱাৰৰ পত্নী হান্সা বাঈৰ পৰা তেওঁৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ মোকাল সিংহই ১৪২১ চনত চতুৰ্থ ৰাণা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।^১ তেওঁৰ ৰাজত্বকালত লখাই দিল্লী চুলতানৰ পৰা মেৱাৰৰ বাকী থকা পূৰ্বৰ ভূখণ্ডসমূহ দখল কৰে। তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ চুণ্ডাই মাৰৱাৰৰ ৰাথোৰ ৰাজপুত ৰাজকুমাৰী বাগদত্তা বন্ধু হান্স দেইজীৰ সৈতে পিতৃৰ বিবাহৰ বিনিময়ত নিজৰ ৰাজ্যক আগুৰি ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰা সকলো বাহ্যিক শক্তিৰ বিৰুদ্ধে নিজৰ মাতৃভূমিক ৰক্ষা কৰাৰ শপত গ্ৰহণ কৰে। ৰাণী মাতৃ হান্স দেইজী আৰু ৰাও ৰণমল (ৰাণী মাতৃৰ ভাতৃ)ৰ লগত কিছু ভুল বুজাবুজি হোৱাৰ পিছত যুৱৰাজ চুণ্ডাই নিজৰ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী বাসস্থান চিত্তোৰগড় দুৰ্গ এৰি চিত্তোৰগড়ৰ ওচৰৰ বেগুলৈ গৈ তাতেই বসতি স্থাপন কৰে। চুণ্ডাৰ বংশধৰক মেৱাৰৰ ছিছোদিয়া ঘৰৰ প্ৰথম আৰু আটাইতকৈ প্ৰধান [কাৰ মতে?] উপগোত্ৰ হিচাপে পৰিচিত

শাসন

ৰাণা লখা সিং আছিল মহাৰাণাৰ অন্যতম সফল ৰাণা। তেওঁ মাৰৱাৰক বশ কৰি আৰু ইয়াৰ মূল দুৰ্গ বেৰাহটগড় ধ্বংস কৰি নিজৰ আধিপত্য বৃদ্ধি কৰিছিল[2] আৰু ইয়াৰ ধ্বংসাৱশেষত তেওঁ বদনোৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এই সময়তে পিতৃয়ে ভীলৰ পৰা জয় কৰা দেশত জোৱাৰৰ টিন আৰু ৰূপৰ খনি আৱিষ্কাৰ হয়। ৰাণা লখাই বিহাৰৰ গয়ালৈকে অভিযান চলাই তাত তীৰ্থকৰৰ অন্ত পেলায়। এইদৰে বৃদ্ধি পোৱা ৰাজহৰ সহায়ত তেওঁ আলাউদ্দিন খিলজীয়ে ধ্বংস কৰা ৰাজপ্ৰসাদ আৰু মন্দিৰসমূহ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰে, জলাশয় আৰু হ্ৰদ খনন কৰে, ইয়াৰ পানীত বান্ধ দিবলৈ বিশাল প্ৰাচীৰ স্থাপন কৰে আৰু কেইবাটাও দুৰ্গ নিৰ্মাণ কৰে। তেওঁ শ্বেখাৱতী (নগৰচল ভূখণ্ড)ৰ সাংখলা ৰাজপুতসকলক জয় কৰি পিতৃৰ দৰেই বদনোৰত চুলতান ফিৰোজ শ্বাহ তুগলাকৰ নেতৃত্বত দিল্লীৰ সাম্ৰাজ্যবাদী সেনাক পৰাস্ত কৰে।^২৩