মালয়েছিয়ান সাহিত্য

মালয়েছিয়ান সাহিত্য হ'ল ১৯৬৩ চনলৈকে মালয় উপদ্বীপত আৰু তাৰ পিছত মালয়েছিয়াত সৃষ্টি হোৱা সাহিত্যৰাজি। মালয়েছিয়ান সাহিত্যই মালয়েছিয়াত ৰচিত সাহিত্যৰাজিক বুজায়, যি মালয়েছিয়াৰ চাৰিটা প্ৰধান ভাষা ক্ৰমে মালয় ভাষা, ইংৰাজী ভাষা, চীনা ভাষা আৰু তামিল ভাষা ভাষাত ৰচিত। মালয়েছিয়ান সাহিত্যই মালয়েছিয়াৰ জন-জীৱনৰ বিভিন্ন দিশক চিত্ৰিত কৰে আৰু ইয়ে মালয়েছিয়াৰ সংস্কৃতিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশক সামৰি লয়।

মালয়েছিয়াৰ সাহিত্যৰ আদিম ৰূপ হ'ল মৌখিক সাহিত্য। মৌখিক সাহিত্যই মালয় লোককথাৰ বিভিন্ন ধৰণৰ ধাৰাক সামৰি লয়, যেনে — মিথ, কিংবদন্তি, লোককথা, ৰোমাঞ্চ, মহাকাব্য, কবিতা, প্ৰবাদ, উৎপত্তিৰ কাহিনী আৰু মৌখিক ইতিহাস।

মৌখিক পৰম্পৰা

প্ৰাথমিক মালয় সাহিত্য মূলতঃ ভাৰতীয় মহাকাব্যৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল, যেনে মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণ, যিয়ে পিছলৈ অন্যান্য পৰম্পৰাও অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল যিয়ে এতিয়া মালয় সাহিত্য ঐতিহ্য গদ্য গঠন কৰে, যিবোৰ মৌখিক পৰম্পৰাৰ দ্বাৰা প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্মৰ মাজেৰে প্ৰদান কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ভিতৰত হিকায়ত ছেৰী ৰামা, হিকায়ত মাৰা কৰ্ম, হিকায়ত পঞ্চা তন্দেৰণ আৰু হিকায়ত গুল বকাৱালি৷ জাতীয় ভাষা সমাজ দেৱান বাহাছা দন পুস্তকালয়ে গল্পসমূহৰ বহুকেইটা সংকলন আকাৰত গ্ৰন্থত প্ৰকাশ কৰিছিল। মালয় ৰোমান্টিক কাহিনীও জাভাৰ হিন্দু পঞ্জিকা চক্ৰৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছিল৷

হিকায়াত হৈছে মালয় সাহিত্যৰ এটা প্ৰকাৰ সাহিত্য, যিয়ে মালয় দ্বীপপুঞ্জৰ ভিতৰত প্ৰাক-আধুনিক সময়ৰ পৰা নায়ক আৰু কিংবদন্তিৰ দুঃসাহসিক অভিযানৰ বিষয়ে লিখে (আধুনিক ইণ্ডোনেছিয়া আৰু মালয়েছিয়াত বিস্তৃত, বিশেষকৈ ছুমাত্ৰাত), ইয়াত ৰয়েল্টি আৰু তেওঁলোকৰ চাৰিওফালে হোৱা পৰিঘটনাৰ বুৰঞ্জীও লিখিব পাৰে। ইয়াত সন্নিবিষ্ট কাহিনীবোৰ যদিও ইতিহাসৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লিখা হৈছে, তথাপিও ইয়াক যথেষ্ট ৰোমান্টিক কৰা হৈছে।^১

ওৰাং আছলিৰ বাবে সাহিত্য প্ৰকৃত পৰিঘটনাৰ বিৱৰণীৰে গঠিত আছিল আৰু এতিয়াও আছে। বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ একেটা কাহিনীৰ বিভিন্ন সংস্কৰণ আছে যদিও প্ৰতিটো কাহিনীতে কেইবাটাও পুনৰাবৃত্তিমূলক বিষয়বস্তু আৰু উপাদান আছে।

ছাৰাৱাকৰ খিলঞ্জীয়া লোকসকলৰ সাংস্কৃতিক পদ্ধতিসমূহ আংশিকভাৱে মৌখিক পৰম্পৰাৰ দ্বাৰা গঢ় লৈ উঠে। জনসাধাৰণৰ অতীতৰ সৈতে সম্পৰ্ক, বিশেষকৈ তেওঁলোকৰ বংশ আৰু আধ্যাত্মিক জগতৰ দৰে বিষয়বস্তু, খাদ্য আৰু স্বাস্থ্যৰ উৎপাদনত ইয়াৰ প্ৰভাৱকে ধৰি ছাৰাৱাকৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মৌখিক সাহিত্য হ'ল মালয় সাহিত্যৰ প্ৰাথমিক বিষয়বস্তু। মৌখিক সাহিত্যৰ আবৃত্তিৰ লগত প্ৰায়ে ৰীতি-নীতিও থাকে। য'ত ছাবাহৰ মৌখিক পৰম্পৰাই লোককথা আৰু কিংবদন্তিসমূহক সামৰি লৈছে, যেনে সৃষ্টিৰ মিথ, যিবোৰ ৰাজ্যখনৰ জনগোষ্ঠীসমূহে সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছে। এই মৌখিক সাহিত্য আবৃত্তি কৰা হয় পুৰোহিতসকলে পৰিচালনা কৰা অনুষ্ঠানৰ সময়ত, যিয়ে আচাৰ-ব্যৱহাৰ বিশেষজ্ঞ, বিশ্বাস নিৰাময়কাৰী আৰু আত্মাৰ মাধ্যম হিচাপে কাম কৰে।^২

লিখিত বিন্যাস

আৰম্ভণিৰ আধুনিক মহাকাব্য আৰু বুৰঞ্জী

সমগ্ৰ ষষ্ঠদশ শতিকাৰ পৰা ঊনবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈকে মালয় চুলতানীসকলৰ সাহিত্যিক পৰম্পৰা আছিল সুকীয়া, কাৰণ সেই সময়ৰ উল্লেখযোগ্য পৰিঘটনাসমূহ লিপিবদ্ধ কৰিবলৈ লিখকক নিয়োগ কৰা হৈছিল। এই যুগৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ আছিল চেজাৰা মেলায়ু (The Malay Annals), যিখন মালাকা চুলতানীৰ যুগত লিখা হৈছিল, যি ১৫৩৬ চনত পুনৰ লিখা হৈছিল আৰু ১৬১২ চনত সংশোধন কৰা হৈছিল। অৱশ্যে এইবাৰো সাধাৰণ পাঠকৰ মাজলৈ যোৱা নাছিল আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে অভিজাত পাঠকৰ মাজতহে সীমাবদ্ধ আছিল।

আধুনিক যুগ

ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে মালয় উপদ্বীপত মৌখিক গল্প কোৱাৰ ঠাই সাহিত্যই ল’লে। ইয়াৰ মূল কাৰণ আছিল উপদ্বীপটোত ইছলামৰ ক্ৰমান্বয়ে প্ৰৱৰ্তন আৰু জাভী লিপি গ্ৰহণ কৰা। তুৰস্কত বা ইজিপ্তৰ আল-আজহাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত শিক্ষিত বুদ্ধিজীৱীসকলৰ ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে জাতীয়তাবাদৰ উত্তাপৰ সৈতে মিহলি হৈ নতুন প্ৰজন্মৰ লেখকৰ সৃষ্টি হৈছিল। এই সময়ছোৱাত ৰচনাসমূহ ধৰ্মতত্ত্বৰ সাহিত্যৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সামাজিক সমস্যাৰ প্ৰতি গুৰুত্বপূৰ্ণ সমাধান হিচাপে ধৰ্মক আলোচনা কৰাৰ লগতে ঔপনিৱেশিকতাবাদ, যেনে আব্দুল কাদিৰ আদাবীৰ (১৯০১–১৯৪৪) মেলাটি কোটা ভাৰু; ৰোমাঞ্চ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যেনে আব্দুল্লা চাইডেকৰ (১৯১৩–১৯৭৩) নাচিব হাছনা যিয়ে ৰোমাঞ্চৰ নীতি আৰু স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজৰ দীৰ্ঘস্থায়ী সম্পৰ্কৰ বিষয়ে আলোচনা কৰে; নৈতিক উপাখ্যান থকা গল্প সাধাৰণতে ১৯২০ আৰু ১৯৩০ চনৰ ভিতৰত চুটিগল্পত দেখা যায়; আনহাতে ইছলামিক নবীসকলৰ জনপ্ৰিয় কাহিনী আৰু আনকি জীৱ-জন্তুক কেন্দ্ৰ কৰি লিখা কাহিনীও ধৰ্মীয়ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি হিকায়ত ৰূপলৈকে কেইবাটাও শৈলীত লিখা হৈছিল।^২

আধুনিক লেখকৰ উত্থানে মালয় সাহিত্য ক্ষেত্ৰত উপন্যাস আৰু চুটিগল্পৰ জন্ম দিয়ে। ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ জৰিয়তে মূলতঃ এমপিএছআই (মকতাব পেৰগুৰুৱান চুলতান ইদ্ৰিছ) বা এমচিকেকে (মালয় কলেজ কুৱালা কাংছাৰ)ত শিক্ষিত বুদ্ধিজীৱীৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাৰ ফলত সাহিত্যৰ দুয়োটা ৰূপৰ বিকাশৰ সমগ্ৰ সময়ছোৱাত ইমান গভীৰ প্ৰভাৱ পৰিছিল। প্ৰথমে মুনছি আব্দুল্লাই (১৭৯৬–১৮৫৪) তেওঁৰ হিকায়াত পেলায়াৰনত বিকশিত কৰিছিল, পিছলৈ ১৯২০ দশকৰ শেষৰ ফালে আৰু গোটেই ১৯৩০ দশকৰ ভিতৰত বিকশিত হৈছিল। বহুতো ৰচনাই সকলো অৰ্থতে শিক্ষামূলক আছিল, ধৰ্ম আৰু ধৰ্মতত্ত্বৰ উপাদানসমূহ কাৰ্যকৰী কৰিছিল আৰু অৰ্থনৈতিক সমৃদ্ধি আৰু স্বাধীনতাৰ এনে অগ্ৰগতি বন্ধ কৰি দিয়া বুলি ধৰা পৰা সামাজিক সমস্যাসমূহৰ সমালোচনা আছিল। তেওঁলোকৰ উপন্যাসবোৰ প্ৰায়ে বিষাদময় আছিল আৰু মালয় শ্ৰমিক শ্ৰেণীক আদৰ্শবাদীভাৱে চিত্ৰিত কৰিছিল, বাস্তৱবাদ আৰু ৰোমান্টিকতাৰে বহুখিনি পৰিচালিত। এই সময়ছোৱাত লেখকসকলৰ ভিতৰত আব্দুল ৰহিম কাজাই (১৮৯৪–১৯৪৩), হাৰুণ আমিনুৰাছিদ (১৯০৭–১৯৮৬) আৰু কম পৰিমাণে আব্দুল্লা ছিডেক আদি উল্লেখযোগ্য।

জাপানী দখলৰ সময়ত মালয় সাহিত্য মূলতঃ জাপানৰ সম্ৰাটৰ উৎসাহত পৰিচালিত হৈছিল আৰু আলোচনীত (যেনে ফাজাৰ এছিয়া) প্ৰকাশ পাইছিল। বেছিভাগ কামেই জাপানী সেনাবাহিনীৰ শক্তি আৰু তেওঁলোকৰ সফলতাৰ লগতে জাপানী প্ৰৰোচিত জাতীয়তাবাদী উত্তেজনাক কেন্দ্ৰ কৰি আছিল। এই সময়ছোৱাত উপন্যাস, চুটিগল্প আৰু কবিতা ৰচনা হয়। ১৯৩০ চনত ইছাক হাজী মহম্মদ আৰু আব্দুল ৰহিম কাজাইৰ দৰে লেখকৰ আবিৰ্ভাৱ ঘটে।

স্বাধীনতাৰ পিছৰ নতুন প্ৰজন্মৰ লেখকসকলে পৰিৱৰ্তিত সময়ৰ মাজত মানৱ সম্পৰ্কৰ জটিলতাৰ বিষয়বস্তু অন্বেষণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, যেনে এ ছামাদ ছাইদে (জন্ম ১৯৩৫) তেওঁৰ উপন্যাস ছালিনা (১৯৬১)ত।^৩ কবিতা আৰু নাটকৰ বাবে পৰিচিত উছমান আৱাং (১৯২৯–২০০১) মালয়েছিয়াৰ সাহিত্যৰ এজন কেন্দ্ৰীয় ব্যক্তি আছিল, তেওঁৰ ৰচনাসমূহে প্ৰায়ে সামাজিক ন্যায়, মানৱ মৰ্যাদা আৰু গ্ৰাম্য জীৱনৰ বিষয়বস্তুৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল, যিয়ে সাধাৰণ মানুহৰ সংগ্ৰাম আৰু আকাংক্ষাৰ প্ৰতি তেওঁৰ দায়বদ্ধতাক প্ৰতিফলিত কৰিছিল।^৪

কবিতা

পৰম্পৰাগত মালয় কবিতা মনোৰঞ্জনৰ বাবে আৰু ইতিহাস আৰু আইন লিপিবদ্ধ কৰাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। মালয় কবিতাৰ কেইবাটাও ৰূপ আছে। সেইবোৰ হ'ল^২ —

• পাণ্টুন — ইটোৱে সিটোৰ লগত ছন্দ মিলাই লিখা আৰু প্ৰতিটো অৰ্থতে শিক্ষামূলক কথা থকা কবিতা।
• syair — দীঘলীয়া আখ্যানমূলক কবিতা, যি চাৰিটা স্তৱকৰে গঠিত আৰু গীতৰ সৈতে মিল থকা সুৰেৰে আবৃত্তি কৰা হয়।
• গুৰিণ্ডাম আৰু
• চেল’কা