মাণবসা গুৰুবাৰ

মাণবসা গুৰুবাৰ হ'ল পূব ভাৰতৰ ওড়িশা ৰাজ্যৰ ওড়িয়া হিন্দুসকলৰ দ্বাৰা পালন কৰা এটা ধৰ্মীয় উৎসৱ। অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ, ছত্তীশগড়, দক্ষিণ ঝাৰখণ্ড আৰু দক্ষিণ পশ্চিম বংগত বসবাস কৰা ওডিয়াসকলেও বছৰৰ নিৰ্দিষ্ট দিনত এই উৎসৱ পালন কৰে আৰু উদ্‌যাপন কৰে। এই উৎসৱত মহালক্ষ্মী দেৱীক অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী হিচাপে পূজা কৰা হয়। ভক্তসকলে বিশ্বাস কৰে যে এই ব্ৰত পালনৰ সময়ত দেৱীয়ে নিজেই প্ৰতিটো ঘৰলৈ আগমন কৰে আৰু গৃহত বসবাস কৰা লোকসকলক দুখ-কষ্ট দূৰ কৰি সমৃদ্ধি প্ৰদান কৰে। আঘোণ মাহৰ প্ৰতি বৃহস্পতিবাৰে এই ব্ৰত আচাৰ অনুষ্ঠিত হয়।^১২৩

সাধাৰণতে বিশ্বাস কৰা হয় যে দেৱী লক্ষ্মী পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ প্ৰতি বিশেষভাৱে আকৰ্ষিত, গতিকে সকলোৱে নিজৰ ঘৰখন ভালদৰে পৰিষ্কাৰ কৰি জটিল ঝোটি চিতাৰ শিক্ষাৰে সিহঁতৰ ঘৰ সজাই তোলে।^৪ পৰম্পৰা অনুসৰি দেৱীয়ে গাঁৱৰ আটাইতকৈ সুন্দৰ সজ্জিত আৰু সুসম ঘৰখনত - ভক্তি, পাৰিবাৰিক ঐক্য আৰু বৈবাহিক আনন্দৰ প্ৰতীক - স্বাস্থ্য, সুখ আৰু সমৃদ্ধিৰ আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰে।

ইতিহাস

লক্ষ্মী পুৰাণত বৰ্ণিত দেৱী লক্ষ্মীৰ হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ পৰা এই উৎসৱৰ উৎপত্তি হৈছে। শাস্ত্ৰ মতে, দেৱী লক্ষ্মীয়ে এবাৰ শ্ৰিয়া নামৰ এজন নিম্নবৰ্ণৰ মহিলাক লগ কৰিছিল, যিটো কাৰণে ভগৱান জগন্নাথৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ বলোৰামক ক্ষুব্ধ কৰি তুলিছিল৷ ফলস্বৰূপে লক্ষ্মী দেৱীক জগন্নাথ মন্দিৰৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হয়৷ হিন্দুসকলৰ বাবে চাৰিটা পবিত্ৰ তীৰ্থস্থান (চাৰিধাম)ৰ ভিতৰত জগন্নাথ মন্দিৰ অন্যতম। দেৱী লক্ষ্মীয়ে মন্দিৰ এৰি গুচি যায়। কিন্তু দেৱীয়ে মন্দিৰ ত্যাগ কৰাৰ পিছত তাৰ স্বামী আৰু স্বামীৰ ডাঙৰ ভাইক খাদ্য, পানী আৰু অন্যান্য সকলো সুখ-সুবিধাৰ পৰা বঞ্চিত হ’বলৈ আৰু তীব্ৰ দুখ-কষ্ট সহ্য কৰিবলৈ অভিশাপ দিয়ে। লক্ষ্মী পুৰাণৰ এই বিশেষ গল্পটোৱে অস্পৃশ্যতাৰ সামাজিক দুষ্টতাৰ বিৰুদ্ধে কথা কয় আৰু নাৰীবাদ আৰু নাৰী সবলীকৰণৰ বিষয়বস্তুৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। ইয়াত দেৱী লক্ষ্মীক পুৰুষৰ আধিপত্যৰ বিৰুদ্ধে এক শক্তিশালী শক্তি হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।

এই কাহিনীৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ ভক্তসকলে লক্ষ্মী দেৱীক পূজা কৰে। পূজাৰ যোগেদি ভক্তসকলে দেৱীৰ অপৰিসীম শক্তি আৰু আশীৰ্বাদ উদযাপন কৰে। এই উপাসনাই সমাজত সামাজিক সমতাৰ ধাৰণাটো প্ৰসাৰিত কৰে।^৫