ভ'ৰণ্টছভ প্ৰাসাদ, আলুপকা

ভ'ৰণ্টছভ প্ৰাসাদ (ইউক্ৰেইনীয়ান: Воронцовський палац; Vorontsovskiy Dvorets) বা আলুপকা প্ৰাসাদ হৈছে ইউক্ৰেইনৰ ক্ৰিমিয়া স্বায়ত্বশাসিত প্ৰজাতন্ত্ৰৰ আলুপকা চহৰৰ ওচৰৰ ক্ৰিমিয়া পৰ্বতমালাৰ পাদদেশত অৱস্থিত এটা ঐতিহাসিক প্ৰাসাদ। ভ'ৰণ্টছভ প্ৰাসাদ ক্ৰিমিয়াৰ অন্যতম পুৰণি আৰু বৃহত্তম প্ৰাসাদসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম,^১ আৰু ই ক্ৰিমিয়াৰ দক্ষিণ উপকূলৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় পৰ্যটন আকৰ্ষণসমূহৰ ভিতৰত এটা হৈ আহিছে।^২৩

ৰাছিয়াৰ ৰাজকুমাৰ মিখাইল চেমিয়নোভিচ ভ'ৰণ্টছভৰ বাবে ১৮২৮ চনৰ পৰা ১৮৪৮ চনৰ ভিতৰত তেওঁৰ ব্যক্তিগত গ্ৰীষ্মকালীন বাসস্থান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ৯ নিযুত ৰুবল ব্যয় কৰি এই প্ৰাসাদটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।^৪ ইংৰাজ স্থপতিবিদ এডৱাৰ্ড ব্ল’ৰ আৰু তেওঁৰ সহকাৰী উইলিয়াম হাণ্টে ইংৰাজ নৱজাগৰণ পুনৰুত্থান (জেকবেথান) শৈলীৰ এক শিথিল ব্যাখ্যৰে ইয়াৰ ডিজাইন প্ৰস্তুত কৰিছিল।^৩৫ অট্টালিকাটো কেইবাটাও স্থাপত্যশৈলীৰ মিশ্ৰণ, কিন্তু কোনো এটাৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ বিশ্বাসী নহয়। সেই শৈলীসমূহৰ ভিতৰত স্কটিছ বেৰনিয়েল, ইন্দো-ছাৰাচেনিক পুনৰুত্থান স্থাপত্য আৰু গথিক পুনৰুত্থান স্থাপত্যৰ উপাদানসমূহ অন্যতম।^৬৭১ ব্ল’ৰে যুক্তৰাজ্যত বহুতো ভৱনৰ ডিজাইন কৰিছিল আৰু পিছলৈ লণ্ডনৰ বাকিংহাম প্ৰাসাদৰ ডিজাইন সম্পূৰ্ণ কৰাৰ বাবে তেওঁ বিশেষভাৱে পৰিচিত হৈছিল।^৮

প্ৰাসাদটো নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ৰাছিয়ান সাম্ৰাজ্যৰ অভিজাত শাসক শ্ৰেণীৰ বহুতো সদস্যই ইয়াক দৰ্শন কৰিছিল; এই বিপুল ধনী জমিদাৰসকলৰ বহুতেই প্ৰাসাদটো আৰু ইয়াৰ সাগৰীয় অৱস্থিতিৰ দ্বাৰা ইমান আকৰ্ষিত হৈছিল যে তেওঁলোকে ক্ৰিমিয়াত নিজৰ গ্ৰীষ্মকালীন অৱসৰ বিনোদন কেন্দ্ৰ গঢ়ি তুলিবলৈ অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈকে কেৱল বহুতো অভিজাত লোকেই নহয়, বৰঞ্চ জাৰকে ধৰি ইম্পেৰিয়েল পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰো ইয়াৰ আশে-পাশে বিভিন্ন স্থাপত্যশৈলীৰ প্ৰাসাদ আছিল।

ভ'ৰণ্টছভ প্ৰাসাদৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈশিষ্ট্য হ’ল ইয়াৰ সংলগ্ন উদ্যান চৌহদ, য’ত জাৰ্মান ভাষা লেণ্ডস্কেপ গাৰ্ডেনাৰ কেৰোলাচ কিবাখৰ দ্বাৰা সজ্জিত ৪০ হেক্টৰজুৰি থকা গছ-গছনি আৰু বননি আছে।^৯১০ বৰ্তমান ভ'ৰণ্টছভ প্ৰাসাদ "আলুপকা প্ৰাসাদ আৰু উদ্যান চৌহদ"ৰ এক অংশ, যি হৈছে এটা ৰাষ্ট্ৰীয় ঐতিহাসিক সংৰক্ষিত অঞ্চল, য’ত চুবুৰীয়া মাচান্দ্ৰাৰ মাচান্দ্ৰা প্ৰাসাদো অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে। এই প্ৰাসাদটোক ইউক্ৰেইনে ৰাষ্ট্ৰীয় স্থাপত্য গুৰুত্বৰ কীৰ্তিচিহ্ন হিচাপেও পঞ্জীয়ন কৰিছে আৰু ইয়াক ০১০০১০৯ সুৰক্ষা নম্বৰ প্ৰদান কৰিছে।^১১

এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থানীয় পৰ্যটন আকৰ্ষণ আৰু স্থাপত্য কীৰ্তিচিহ্ন হিচাপে ইয়াৰ মৰ্যাদাৰ বাবে, ভ'ৰণ্টছভ প্ৰাসাদ আৰু ইয়াৰ চাৰিওফালৰ উদ্যান চৌহদক প্ৰায়ে ইউক্ৰেইনীয় আৰু ছোভিয়েট চিনেমাৰ প্ৰযোজনাত প্ৰদৰ্শিত কৰা হৈছিল, যেনে: এন অৰ্ডিনেলী মিৰাকল (১৯৬৪), নেবেচন্যে লাষ্টোচকী (১৯৭৬), ক্ৰেজি ডে অৰ দ্য মেৰিজ অৱ ফিগাৰো (২০০৪), আৰু চেফো (২০০৮)।^৫১২

ৰাছিয়াৰ কবি ইভান বুনিনে ১৯০০ চনত এই প্ৰাসাদ দৰ্শন কৰিছিল আৰু "উপকূললৈ যোৱা দীঘল গলি..." (К прибрежью моря длинная аллея ...) শীৰ্ষক এটা চুটি কবিতা লিখিছিল।^১৩

ইতিহাস

নেপোলিয়নৰ যুদ্ধৰ পৰৱৰ্তী সময়ছোৱাত, নতুন ওডেছা চহৰখন ৰাছিয়াৰ দক্ষিণ ৰাজধানী হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল, য’ত কেইগৰাকীমান ৰাছিয়ান অভিজাত ব্যক্তি আৰু পোলিশ সম্ভ্ৰান্ত মহিলা যেনে জফিয়া পোটোকা আৰু কাৰোলিনা জেভুচকাৰ কেন্দ্ৰ কৰি এক সজীৱ বিশ্বজনীন সমাজ গঢ়ি উঠিছিল। ফিলিপ ভিগেলৰ মতে, ওডেছাত থকা ভাইচৰয়ৰ ৰাজদৰবাৰখন এখন "সাম্ৰাজ্যিক ফুৰ্ষ্টৰ সৰু ৰাজধানী"ৰ দৰে আছিল।^১৪ ওডেছাত বহুতো নৱ-ধ্ৰুপদী (Neoclassical) অট্টালিকা গঢ়ি উঠিছিল যদিও ক্ৰিমিয়াক (যিটো তেতিয়া টাউৰিকা নামেৰে বেছি জনাজাত আছিল) এতিয়াও এক বন্য, বিদেশী অন্তৰ্ভূমি হিচাপেহে গণ্য কৰা হৈছিল। ১৮২০-ৰ দশকৰ মাজভাগত ইয়াৰ দুৰ্গম সৌন্দৰ্যক উদযাপন কৰি অত্যন্ত জনপ্ৰিয় ৰোমাণ্টিক সাহিত্যিক কৰ্মৰ সৃষ্টি হৈছিল, যেনে আলেকজেণ্ডাৰ পুষ্কিনৰ কবিতা দ্য ফাউণ্টেইন অৱ বাখচিসৰাই আৰু এডাম মিকিয়েভিচৰ ক্ৰিমিয়ান চনেট্চ। দুয়োগৰাকী কবিয়েই লৰ্ড বাইৰণৰ প্ৰাচ্যদেশীয় ৰোমাঞ্চৰ দ্বাৰা মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈছিল আৰু ক্ৰিমিয়াক তাতাৰ মুছলমান পৰম্পৰাৰ এখন বিদেশী ভূমি হিচাপে চিত্ৰিত কৰিছিল, যি ১৭৮৩ চনত ইয়াৰ পতনৰ পূৰ্বলৈকে ক্ৰিমিয়া খানাটত বিকশিত হৈছিল।

১৮২৩ চনৰ মে’ মাহত মিখাইল ভ'ৰণ্টছভক নোভোৰোছিয়াৰ ভাইচৰয় হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়। ওডেছাত উপস্থিত হোৱাৰ পূৰ্বেই ভ'ৰণ্টছভ পৰিয়ালে ক্ৰিমিয়াৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অঞ্চলত মাটি কিনিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, যিটো সেই সময়ত অতি কম জনবসতিপূৰ্ণ আছিল আৰু মানুহে কমকৈ জানিছিল। ১৮২৪ চনত লিভাডিয়া আৰু ওৰিয়েণ্ডাৰ মালিৰ কৰ্ণেল থিয়ড’চিয়চ ৰেভেলিঅ’টিচৰ পৰা আলুপকা ক্ৰয় কৰা হৈছিল।^১৫ সেই সময়লৈকে ভ'ৰণ্টছভ পৰিয়ালৰ গুৰজুফ, মাচান্দ্ৰা, আই-দানিল আৰু কেপ মাৰ্টিয়ানটো সম্পত্তি আছিল।^১৬

মূল ডিজাইন আৰু ধাৰণা

ভ'ৰণ্টছভ প্ৰাসাদটো নোভোৰোছিয়াৰ গভৰ্ণৰ-জেনেৰেল ৰাজকুমাৰ মিখাইল চেমিয়নোভিচ ভ'ৰণ্টছভৰ (জন্ম ১৭৮২ – মৃত্যু ১৮৫৬) গ্ৰীষ্মকালীন বাসস্থান হিচাপে নিৰ্মাণ কৰিবলৈ অৰ্ডাৰ দিয়া হৈছিল।^৫ ৰাজকুমাৰ এগৰাকী প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ ইংলেণ্ডপ্ৰেমী (Anglophile) আছিল। তেওঁৰ পিতৃ চেমিয়ন ভ'ৰণ্টছভ বৰ জীয়ৰী কেথেৰিন দ্য গ্ৰেটৰ ব্ৰিটেইনৰ ৰাষ্ট্ৰদূত আছিল আৰু ৰাজকুমাৰে লণ্ডনত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ ভগ্নী কেথেৰিনে এগৰাকী ইংৰাজ অভিজাত ব্যক্তিক বিয়া কৰাই ইংলেণ্ডৰ আটাইতকৈ ভব্য গ্ৰাম্য অট্টালিকা ৱিল্টন হাউচৰ মালিনী হৈছিল। ১৭৯৬ চনত ৰাছিয়াৰ প্ৰথম পলে শাসনভাৱ লোৱাৰ পিছত চেমিয়ন ভ'ৰণ্টছভৰ মৰ্যাদা হানি হয় আৰু তেওঁৰ সম্পত্তি বাজেয়াপ্ত কৰা হয়, যিটো ১৮০১ চনত প্ৰথম আলেকজেণ্ডাৰে শাসনলৈ অহাৰ পিছতহে ঘূৰাই দিয়া হৈছিল। গতিকে ই কোনো আচৰিত কথা নহয় যে তেওঁ মৃত্যুৰ আগলৈকে নিজৰ জীয়েকৰ সৈতে ইংলেণ্ডত থকাটো বাছি লৈছিল আৰু মিখাইল ভ'ৰণ্টছভ সেই দেশৰ এজন সঘনাই যোৱা দৰ্শনাৰ্থী আছিল।^১৭

ভ'ৰণ্টছভে ১৮২৩ চনৰ পৰা আলুপকাত তেওঁৰ নতুন প্ৰাসাদৰ স্থানৰ বাবে স্থানীয় তাতাৰসকলৰ পৰা মাটি কিনি আছিল; অৱশ্যে এই ভূমি ক্ৰয় এটা চুক্তিৰ অংশ আছিল যাৰ বাবে ভ'ৰণ্টছভে এটা titu মছজিদ নিৰ্মাণ কৰাটো প্ৰয়োজনীয় আছিল।^১৮ ৰাছিয়াৰ দ্বাৰা ক্ৰিমিয়াৰ ৰক্তহীন অন্তৰ্ভুক্তিকৰণৰ পিছত কেথেৰিন দ্য গ্ৰেটৰ আগমনৰ প্ৰস্তুতি হিচাপে ৰাজকুমাৰ পোটেমকিনৰ বাবে ইংৰাজ লেণ্ডস্কেপ গাৰ্ডেনাৰ ৱিলিয়াম গুল্ডে ১৭৮৭ চনত সেই স্থানৰ কিছু অংশত ইতিমধ্যে সুন্দৰ গছ-গছনি ৰোপণ কৰিছিল।^১৯ সেই স্থানৰ মালিকীস্বত্ব লাভ কৰাৰ লগে লগে ভ'ৰণ্টছভে লগে লগে জাৰ্মান মালী কাৰ্ল কিবাখক নিযুক্ত কৰি স্থানটো আৰু অধিক উন্নত কৰে আৰু প্ৰস্তাৱিত নতুন প্ৰাসাদটোৰ বাবে ভূমি আৰু উদ্যানৰ নক্সা প্ৰস্তুত কৰে।^২০

১৮২৪ চনত স্থপতিবিদ ফিলিপ এলছনক নতুন প্ৰাসাদটো নিৰ্মাণাধীন অৱস্থাত থকাৰ সময়ত ভ'ৰণ্টছভ পৰিয়ালে বাস কৰিবলৈ এটা সৰু ঘৰ সাজিবলৈ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল। এতিয়া ইয়াৰ ৰূপ বহুখিনি সলনি হৈছে আৰু এছিয়াটিক পেভিলিয়ন নামেৰে জনাজাত এই ভৱনটো আজিও বৰ্তি আছে।^২১

প্ৰথম অৱস্থাত, ৰাজকুমাৰে এটা কঠোৰ ধ্ৰুপদী ডিজাইন বিচাৰিছিল আৰু তেনে ডিজাইনৰ পৰিকল্পনা চেষ্টাৰত স্থপতিবিদ টমাছ হেৰিছনে প্ৰস্তুত কৰিছিল আৰু ওডেছাৰ স্থপতিবিদ ফ্ৰান্সিস্কো বফ’ই স্থানত ইয়াৰ কিছু সালসলনি কৰিছিল।^৫ এই দুয়োগৰাকী স্থপতিবিদে ইয়াৰ পূৰ্বে ওডেছাত থকা ভ'ৰণ্টছভৰ চৰকাৰী বাসস্থানৰ নক্সা প্ৰস্তুত কৰাৰ বাবে একেলগে কাম কৰিছিল।^২২ আলুপকাৰ প্ৰাসাদৰ বাবে হেৰিছনৰ পৰিকল্পনাত বৰ্তমানৰ প্ৰাসাদৰ ক’ৰ্পচ ডি ল’জিছৰ স্থানত এটা ধ্ৰুপদী ভিলা আৰু তলত শোৱনি কোঠাৰ মহলা দেখুওৱা হৈছিল, যিবোৰ বৰ্তমানৰ প্ৰাসাদৰ নামনি ধাপত আছে। সাগৰৰ মুখী বাগিচাৰ সন্মুখভাগত পৰিকল্পনাবোৰত এটা ডাঙৰ দুগুণ উচ্চতাৰ ধ্ৰুপদী এক্সেড্ৰা দেখুওৱা হৈছিল; ভ'ৰণ্টছভে নিশ্চয় এই ধাৰণাটো অনুমোদন কৰিছিল, কিয়নো হেৰিছনৰ পৰিকল্পনাৰ পৰা নতুন পৰিকল্পনাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা ইয়েই আছিল একমাত্ৰ বৈশিষ্ট্য (যদিও ইয়াক ইছলামীয় শৈলীলৈ ৰূপান্তৰ কৰা হৈছিল)।^২৩

১৮২৮ চনত ইয়াৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য আৰম্ভ হয়, অৱশ্যে ১৮৩১ চনৰ জুন মাহত অট্টালিকাটোৰ ভেটি সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পূৰ্বেই নিৰ্মাণ কাৰ্য স্থগিত ৰখা হয়। ইয়াৰ কাৰণ হ’ব পাৰে যে প্ৰধান স্থপতিবিদ হেৰিছনৰ পূৰ্বৰ বছৰত মৃত্যু হৈছিল আৰু বফ’ই অকলে কাম কৰাটো সম্ভৱ নাছিল – ওডেছাত গভৰ্ণৰ বাসস্থানৰ বাবে হেৰিছনৰ পৰিকল্পনাত তেওঁ কৰা সালসলনিসমূহ ভালদৰে গ্ৰহণ কৰা হোৱা নাছিল।^২৪

পৰিকল্পনাৰ পৰিৱৰ্তন

ভ'ৰণ্টছভে সমগ্ৰ ইংলেণ্ডত ব্যাপকভাৱে ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু তেওঁ নিঃসন্দেহে স্থাপত্যৰ নতুনকৈ আত্মপ্ৰকাশ কৰা, কিন্তু অতীতমুখী জেকবেথান শৈলী প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল—যি আছিল ১৬ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু ১৭ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ ইংৰাজ অট্টালিকাসমূহৰ ওপৰত আধাৰিত এক মিশ্ৰিত পুনৰুত্থান শৈলী। এই শৈলীটো আকৌ ইংৰাজ নৱজাগৰণ শৈলীৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত আছিল, যিটো এক শতিকা পূৰ্বৰ ইটালীৰ নৱজাগৰণ শৈলীৰ পৰা পলমকৈ বিকশিত হৈছিল। পশ্চিম ইউৰোপীয় স্থাপত্যৰ এই নতুন ধাৰাসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ বাবে ভ'ৰণ্টছভে ডিজাইনটো পুনৰ পৰীক্ষা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।^৪

ধ্ৰুপদী ডিজাইনৰ পৰা ৰাছিয়াত বৰ কমকৈ জনাজাত এক বহুত জটিল পুনৰুত্থান শৈলীলৈ এই ডাঙৰ পৰিৱৰ্তনৰ অৰ্থ আছিল যে ভ'ৰণ্টছভে এটা নতুন ডিজাইন কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ এজন বিকল্প স্থপতিবিদ বিচাৰিব লগা হৈছিল। ভ'ৰণ্টছভে কেৱল এটা শিথিল জেকোবিয়ান শৈলীয়েই বিচৰা নাছিল, বৰঞ্চ ইয়াৰ সৈতে ইছলামীয় স্থাপত্যৰ আৰ্হিও অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব বিচাৰিছিল, যাতে খানৰ প্ৰাসাদ, এনিকলে দুৰ্গ আৰু অন্যান্য স্থানীয় তাতাৰ স্থাপত্যত স্পষ্টকৈ দেখা পোৱা প্ৰাচ্যদেশীয় প্ৰভাৱক প্ৰকাশ কৰিব পৰা যায়। ইয়াৰ দ্বাৰা এই পৰিৱৰ্তন আৰু অধিক জটিল হৈ পৰিছিল। ইয়াৰ ফলত প্ৰস্তুত হোৱা ডিজাইনটোৱে পূব আৰু পশ্চিমৰ মিলনস্থলী হিচাপে ক্ৰিমিয়াৰ অৱস্থিতিক প্ৰতিফলিত কৰিব লগা আছিল। এইটো সেই সময়ৰ ৰাছিয়ান স্থাপত্যত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰা নৱ-ধ্ৰুপদী ধাৰাৰ পৰা এক আমূল আঁতৰি যোৱা পদক্ষেপ আছিল।^৪

ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যৰ সম্প্ৰসাৰণৰ ফলস্বৰূপে ব্ৰিটেইনতো অনুৰূপ এক ধাৰা জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল। ইছলামীয় স্থাপত্যৰ এক ইংৰাজীকৃত ব্যাখ্যাৰ উদাহৰণ হৈছে ১৮২৩ চনত সম্পূৰ্ণ হোৱা ব্ৰাইটন ৰয়েল পেভিলিয়ন আৰু তাৰ কেইবছৰমান পূৰ্বে সম্পূৰ্ণ হোৱা চেজিনকোট হাউচ। এই দুয়োটা ভৱনতে ইছলামীয় আৰ্হিৰ ব্যাপক প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল, যিবোৰ পিছলৈ ভ'ৰণ্টছভ প্ৰাসাদত স্পষ্ট হৈ পৰিছিল আৰু ৰাজকুমাৰৰ ইংলেণ্ড ভ্ৰমণৰ সময়ত এইবোৰ নতুন তথা অভিনৱ ডিজাইন আছিল।^২৫

ভ'ৰণ্টছভে অট্টালিকাটোৰ নতুন নক্সা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ আৰু ইয়াক সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ ব্ৰিটিছ স্থপতিবিদ এডৱাৰ্ড ব্ল’ৰক বাছি লয়। ব্ল’ৰ স্থপতিবিদ হিচাপে এক আচৰিত পচন্দ আছিল; কিয়নো দক্ষ হ’লেও তেওঁৰ কামক প্ৰায়ে নীৰস আৰু অনুপ্ৰেৰণাহীন বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। বিশিষ্ট স্থাপত্য ইতিহাসবিদ হাউৱাৰ্ড কলভিনে দাবী কৰিছিল যে "তেওঁৰ সকলো কামতে এক আমোদহীন দক্ষতা বিয়পি আছিল", আনহাতে গ্ৰাম্য অট্টালিকাৰ স্থাপত্য বিশেষজ্ঞ মাৰ্ক গিৰোৱাৰে ব্ল’ৰক "অলপ আমোদহীন ব্যক্তি" (a bit of a bore) বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল।^২৬২৭ অৱশ্যে ব্ল’ৰৰ গম্ভীৰ আৰু পৰম্পৰাগত ডিজাইনসমূহ ইংৰাজ টোৰী অভিজাত শ্ৰেণীৰ দ্বাৰা সমাদৃত হৈছিল—যিটো শ্ৰেণীৰ সৈতে ভ'ৰণ্টছভৰ ভগ্নী জড়িত আছিল আৰু যাৰ বাবে ব্ল’ৰে ৱিল্টনত কাম কৰিছিল।^২৮ ইংলেণ্ডপ্ৰেমী ভ'ৰণ্টছভ ছাৰ ৱালটাৰ স্কটৰো এজন ডাঙৰ প্ৰশংসক আৰু বন্ধু আছিল, যাৰ বাবে ব্ল’ৰে স্কটিছ বেৰনিয়েল শৈলীৰ ডাঙৰ গ্ৰাম্য ঘৰ আবট্সফৰ্ডত কাম কৰিছিল; গতিকে এই পিছৰ সংযোগসমূহে ভ'ৰণ্টছভক ব্ল’ৰৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱাটো সম্ভৱপৰ যেন লাগে।

ব্ল’ৰে ইতিমধ্যে বহুতো ডাঙৰ ব্ৰিটিছ ভৱন আৰু ঔপনিৱেশিক অষ্ট্ৰেলিয়াৰ কেইটামান ভৱনত কাম কৰিছিল।^২৯ ব্ল’ৰে নিজে আলুপকা চহৰ ভ্ৰমণ কৰা নাছিল,^৮ তথাপিও তেওঁ অঞ্চলটোৰ পৰ্বতমালাৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্য আৰু ভূখণ্ডৰ বিষয়ে ভালদৰে অৱগত আছিল।^২৯ ব্ল’ৰৰ সহযোগী স্থপতিবিদ ৱিলিয়াম হাণ্টৰ তত্ত্বাৱধানত ১৮৩০ চনত প্ৰাসাদৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য পুনৰ আৰম্ভ হয়।

স্থাপত্যশৈলী

ভ'ৰণ্টছভৰ পূৰ্বৰ ইচ্ছা অনুসৰি হেৰিছনৰ মূল ডিজাইনৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা ভেটি আৰু বুৰুজসমূহ ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাধ্যবাধকতাৰ বাবে ব্ল’ৰৰ ক’ৰ্পচ ডি ল’জিছৰ নতুন পৰিকল্পনাটো সীমাবদ্ধ হৈ পৰিছিল; ই প্ৰাসাদৰ প্ৰধান কোঠাসমূহৰ আকৃতি, আকাৰ আৰু বিন্যাসক তীব্ৰভাৱে সীমিত কৰিছিল। অৱশ্যে, হেৰিছনে ডিজাইন কৰা অনুসৰি এটা কম উচ্চতাৰ ধ্ৰুপদী ভিলা নিৰ্মাণ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে ব্ল’ৰৰ পৰিকল্পনা আছিল সম্পূৰ্ণ ব্যতিক্ৰম, য’ত উত্তৰ দিশত শক্তিশালী ইংৰাজ টিউডৰ নৱজাগৰণৰ বৈশিষ্ট্য আৰু দক্ষিণ দিশত পশ্চিমীয়া তথা ইছলামীয় বৈশিষ্ট্যৰ এক সংমিশ্ৰণ আছিল। দক্ষিণ সমুখভাগৰ কেন্দ্ৰীয় অংশটো দিল্লীৰ জামা মছজিদৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত আছিল, যাৰ ফলত হেৰিছনৰ নক্সাৰ ধ্ৰুপদী এক্সেড্ৰাটোক এটা ইছলামীয় ৰূপ দি ডিজাইনটোত সুন্দৰকৈ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পৰা গৈছিল।^৩০

কিছুমান ঠাইত, আপাত দৃষ্টিত অমিল যেন লগা এই স্থাপত্যশৈলীসমূহ একেলগে প্ৰত্যক্ষ কৰিব পাৰি; বিশেষকৈ ইছলামীয় মিনাৰৰ দৰে দেখা চিমনিবোৰত এইটো স্পষ্টকৈ ওলাই পৰে। এইবোৰে দেৱালৰ খাঁজকটা সুৰক্ষা বেৰৰ সৈতে মিলি উত্তৰ সমুখভাগৰ শেষ ইংৰাজ নৱজাগৰণৰ পৰিৱেশত এক প্ৰকাৰৰ মুৰিশ্ব উপাদান যোগ কৰে।

অৱশ্যে, অট্টালিকাটোৰ দক্ষিণ বাগিচাৰ সমুখভাগতহে আটাইতকৈ শক্তিশালী ইছলামীয় প্ৰভাৱ দেখা পোৱা যায়; ইয়াৰ চালিখন চেপেটা আৰু ইয়াৰ কেন্দ্ৰত দুটা মিনাৰ শৈলীৰ স্তম্ভ আছে। এই মিনাৰ দুটাই বিশাল কেন্দ্ৰীয় অংশটোক আগুৰি ৰাখিছে, যিটো এটা ওলাই থকা দুগুণ উচ্চতাৰ বাৰাণ্ডাৰ দৰে আৰু ইয়াত এটা ওখ ইছলামীয় ঘোঁৰা-খুৰা আকৃতিৰ তোৰণৰ মাজেৰে প্ৰৱেশ কৰা হয়। বাৰাণ্ডাৰ ভিতৰৰ অংশটো এটা এক্সেড্ৰাৰ দৰে, যিটো আচলতে এক অতি সুন্দৰকৈ সজ্জিত মুকলি প্ৰৱেশ কোঠা; ইয়াত আৰবী ভাষাত "আল্লাৰ বাহিৰে কোনো উপাস্য নাই" বুলি এটা 'শ্বাহাদত' খোদিত আছে।^৪ এই বাৰাণ্ডাৰ দুয়োফালে দুটা চুটি শাখা আছে, প্ৰতিটোতে দুটাকৈ বে’ আছে আৰু ঢালাই লোহাৰ বেলকনি তথা বাৰাণ্ডাৰে সজ্জিত, য’ৰ পৰা তলৰ খোপসমূহ আৰু ইয়াৰ ভাস্কৰ্যসমূহ দেখা পোৱা যায়।

ক’ৰ্পচ ডি ল’জিছৰ ডিজাইনসমূহ হেৰিছনৰ আগৰ পৰিকল্পনাৰ ভেটিৰ দ্বাৰা সীমিত আছিল যদিও গৌণ শাখাসমূহ আৰু চৌহদসমূহ তেনে নাছিল। ক’ৰ্পচ ডি ল’জিছৰ তলৰ খোপসমূহত শোৱনি কোঠা স্থাপন কৰাৰ হেৰিছনৰ ধাৰণাটো সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিত্যাগ কৰি ব্ল’ৰৰ সহকাৰী স্থপতিবিদ হাণ্টে ১৯ শতিকাৰ ইংৰাজ গ্ৰাম্য ঘৰৰ দৰে সাধাৰণ বিশাল স্প্ৰলিং ৱিংছ আৰু কৰ্মচাৰীসকলৰ বাসস্থান নিৰ্মাণ কৰাটো বাছি লয়।^৩১ এইবোৰে স্থানটোৰ ঢাল আৰু ভূ-প্ৰকৃতিৰ সম্পূৰ্ণ সুযোগ লৈছিল আৰু ইয়াৰ চোতালসমূহৰ সৈতে স্তম্ভ আৰু ওখ দেৱালযুক্ত এখন সৰু মধ্যযুগীয় দুৰ্গীকৃত চহৰৰ দৰে হৈ পৰিছিল। এইটো শুভালোভ পথত আটাইতকৈ স্পষ্টকৈ দেখা যায়, যিটো দুটা শাখাৰ ওখ দেৱালৰ মাজত চেপা খাই থকা এটা আৱদ্ধ গাড়ী চালনাৰ পথ, যি দেৱালযুক্ত পশ্চিমীয়া গেটহাউছৰ পৰা উত্তৰ সমুখভাগৰ সমুখৰ চোতাললৈ লৈ যায়। ওখ দেৱাল আৰু স্তম্ভৰ তলেৰে ঘূৰি ঘূৰি যোৱা আৰু আনকি এখন দলঙৰ তলেৰেও পাৰ হৈ যোৱা এই পথটো এটা গ্ৰাম্য ঘৰৰ প্ৰৱেশ পথতকৈ মধ্যযুগীয় চহৰৰ ৰাস্তাৰ দৰেহে বেছি দেখিবলৈ পোৱা যায়।^৩২

নিৰ্মাণ কাৰ্য

ভ'ৰণ্টছভে এই প্ৰাসাদটো নিৰ্মাণ কৰিবলৈ ৰাছিয়ান সাম্ৰাজ্যৰ মস্কো, ভ্লাদিমিৰ আৰু ভোৰোনেঝ গভৰ্ণৰেটৰ পৰা তেওঁৰ হাজাৰ হাজাৰ ভূমিদাসক আমদানি কৰি আনিছিল।^৩৩২৯ এই বিনামূলীয়া শ্ৰমিকসকলে কেৱল আদিম হাতৰ সঁজুলিৰ সহায়ত সকলো শ্ৰম হাতেৰে কৰিছিল।^২৯ নিৰ্মাণ কাৰ্যত সহায় কৰিবলৈ ৰাজমিস্ত্ৰীসকলকো অনা হৈছিল। প্ৰাসাদটোৰ এশলাৰ ব্লকবোৰ স্থানীয় এক সেউজীয়া-ধূসৰ ৰঙৰ ডায়াবেচ শিলেৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।^৩৪ ইয়াৰ অনন্য ৰংটোৰ বাবে ইয়াক বাছি লোৱা হৈছিল যাতে ই চাৰিওফালৰ পাহাৰীয়া প্ৰাকৃতিক দৃশ্য আৰু অৰণ্যৰ সেউজীয়া ৰঙৰ সৈতে খাপ খাই পৰে।^২৯ বাকী সকলো নিৰ্মাণ সামগ্ৰী সাম্ৰাজ্যৰ বাহিৰৰ পৰা আমদানি কৰা হৈছিল।^৩৪

প্ৰাসাদটোৰ কেইবাটাও কোঠাৰ ভিতৰত আটাইতকৈ প্ৰথম সম্পূৰ্ণ হোৱা কোঠাবোৰৰ এটা আছিল মূল ডাইনিং ৰুম, যিটো ১৮৩০ চনৰ পৰা ১৮৩৪ চনৰ ভিতৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। অট্টালিকাটোৰ প্ৰধান কেন্দ্ৰীয় শাখা ১৮৩১ চনৰ পৰা ১৮৩৭ চনৰ ভিতৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ১৮৪১ চনৰ পৰা ১৮৪২ চনৰ ভিতৰত ডাইনিং ৰুমৰ কাষতে এটা বিলিয়াৰ্ড খেলা কোঠাও নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ১৮৩৮ চনৰ পৰা ১৮৪৪ চনলৈকে অতিথি শাখা, পূব শাখা, স্তম্ভসমূহ, কৰ্মচাৰীসকলৰ বাসস্থানৰ সেৱা শাখা আৰু সন্মুখৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ সম্পূৰ্ণ কৰা হৈছিল। অট্টালিকাটোৰ শেষৰটো নিৰ্মিত শাখা আছিল লাইব্ৰেৰী শাখা; এইটো ১৮৪২ চনৰ পৰা ১৮৪৪ চনলৈকে নিৰ্মাণাধীন অৱস্থাত আছিল। নিৰ্মাণ কাৰ্যৰ বাকী থকা চাৰি বছৰ প্ৰাসাদটোৰ ভিতৰভাগ সজোৱাৰ কামত ব্যয় কৰা হৈছিল।^৩৪

ব্ল’ৰৰ ডিজাইনৰ তত্ত্বাৱধান ল’বলৈ নিযুক্ত কৰা স্থানীয় স্থপতিবিদ ৱিলিয়াম হাণ্টে ব্ল’ৰৰ সামগ্ৰিক পৰিকল্পনাৰ প্ৰতি বিশ্বাসী হৈ থকাৰ লগতে সেইবোৰৰ সালসলনি কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ কৰা নাছিল। আটাইতকৈ উল্লেখনীয়ভাৱে, প্ৰাসাদৰ প্ৰধান প্ৰৱেশ পথ পশ্চিমীয়া গেটহাউছটো অষ্টকোণীয় স্তম্ভৰে নিৰ্মাণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছিল, কিন্তু হাণ্টে গেটহাউছটোক ১৪ শতিকাৰ এটা ইংৰাজ দুৰ্গৰ শৈলীত পুনৰ ডিজাইন কৰে, য’ত শক্তিশালী ঘূৰণীয়া স্তম্ভ আৰু মেচিকুলেচন আছিল, যিটো পূব চাসেক্সৰ বোডিয়াম দুৰ্গৰ স্তম্ভসমূহৰ সৈতে প্ৰায় একে আছিল।^৩৫

প্ৰাসাদটো সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছতো হাণ্ট আলুপকাতে থাকি যায় আৰু প্ৰাসাদৰ চাৰিওফালৰ বাগিচাসমূহৰ গাঁথনিগত উন্নতি, দীঘলীয়া কেৰেজ ড্ৰাইভ আৰু ৰাস্তা নিৰ্মাণৰ কেইবাটাও প্ৰকল্পত কাম কৰে। তেওঁৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰকল্পবোৰৰ এটা আছিল প্ৰাসাদটোৰেই এটা সম্প্ৰসাৰিত অংশ—শুভালোভ শাখা, যিটো ভ'ৰণ্টছভৰ জীয়ৰী কাউন্টেচ ছফিয়া শুভালোভা আৰু তেওঁৰ সন্তানসকলৰ গ্ৰীষ্মকালীন অৱসৰ বিনোদন কেন্দ্ৰ হ’ব লাগিছিল (কাউন্টেচগৰাকী তেওঁৰ স্বামীৰ পৰা আঁতৰি আছিল)।^৩৬ এই শাখাটোৱে প্ৰাসাদটোক পশ্চিমীয়া গেটহাউছৰ সৈতে সংযোগ কৰিছিল আৰু মূল প্ৰৱেশদ্বাৰলৈ যোৱা আৱদ্ধ শুভালোভ পথটোৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ১৮৫২ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পূৰ্বলৈকে হাণ্টে ৰাজকুমাৰৰ অধীনত কৰ্মৰত হৈ আছিল।^৩৭

ভিতৰভাগ

প্ৰাসাদটোত সৰ্বমুঠ ১৫০টা কোঠা আছে, যাৰ ভিতৰত প্ৰধান কোঠাবোৰত কাঠৰ ব্লকৰ মজিয়া (Parquet) আৰু পেনেলিং কৰা হৈছে।^৩৮ ক’ৰ্পচ ডি ল’জিছৰ ভিতৰত, ১৯ শতিকাৰ ব্ৰিটিছ পৰম্পৰা অনুসৰি পুৰুষ আৰু মহিলাৰ বাবে সুকীয়া অভ্যৰ্থনা কোঠাৰ চুইট নিৰ্মাণ কৰাটো ব্ল’ৰৰ লক্ষ্য আছিল; য’ত কেন্দ্ৰীয় হলঘৰৰ বাওঁফালে পুৰুষৰ বাবে এটা লাইব্ৰেৰী, ডাইনিং ৰুম আৰু বিলিয়াৰ্ড খেলা কোঠা থাকিব আৰু সোঁফালে মহিলাৰ বাবে এটা বিশাল ড্ৰয়িং ৰুম থাকিব।^৩৯ লিংগভিত্তিক নিৰ্দিষ্ট এলেকাৰ এই বিন্যাসটো ভিক্টোৰিয়ান ইংলেণ্ডত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল; অৱশ্যে ইয়াৰ উদ্দেশ্য পুৰুষ-মহিলাক পৃথক কৰা নাছিল, বৰঞ্চ আচবাবসমূহৰ ধৰণ নিৰ্ধাৰণ কৰাটোহে আছিল—পুৰুষৰ এলেকাবোৰত সাধাৰণতে গধূৰ ওক কাঠৰ আচবাব আৰু ক’লা তুৰ্কী কাৰ্পেট থকাৰ বিপৰীতে মহিলাৰ এলেকাবোৰত ৰ’জউডৰ সুক্ষ্ম আচবাব, অবুচন কাৰ্পেট আৰু চিন্টজ কাপোৰৰ কোমল আচবাব ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।^৪০ অৱশ্যে, কোনো অজ্ঞাত কাৰণত এই ধাৰণাটো কেতিয়াও কাৰ্যকৰী কৰা নহ’ল আৰু ঘৰটোৰ মহিলাৰ অংশটো পুৰুষৰ এলেকালৈ সম্প্ৰসাৰিত কৰা হ’ল, যাৰ ফলত পৰিকল্পিত বিলিয়াৰ্ড কোঠাটো কাউন্টেচৰ শোৱনি কোঠা (Boudoir) হৈ পৰিল আৰু অধ্যয়ন কোঠাটো মহিলাৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে আন এটা সৰু বহা কোঠাত পৰিণত হ’ল। সাগৰৰ মুখী এই কোঠাবোৰৰ ওপৰত পৰিয়ালটোৰ শোৱনি কোঠাবোৰ আছিল।

ক’ৰ্পচ ডি ল’জিছৰ প্ৰধান কোঠাবোৰ মহিলাৰ অধীনলৈ যোৱাৰ পিছত, লাইব্ৰেৰী আৰু ডাইনিং ৰুমটো বহু পিছলৈ নিৰ্মাণ কৰা এটা গৌণ শাখালৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়।^৪১ এই গৌণ শাখাটো ক’ৰ্পচ ডি ল’জিছৰ পশ্চিম দিশৰ সৈতে এটা ডাঙৰ তোৰণযুক্ত মুকলি বাৰাণ্ডা (Loggia)ৰ দ্বাৰা সংযুক্ত; প্ৰথম অৱস্থাত মুকলি থকা এই বাৰাণ্ডাখন এতিয়া কাচেৰে আৱৰা আৰু ইয়াক ৱিণ্টাৰ গাৰ্ডেন বা শীতকালীন উদ্যান বুলি জনা যায়। পিছৰ এটা গৌণ শাখা, যাক শুভালোভ শাখা (ভ'ৰণ্টছভৰ জোঁৱায়েক কাউণ্ট শুভালোভৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা) বুলি জনা যায়, সেইটো ব্ল’ৰৰ মূল পৰিকল্পনাৰ অংশ নাছিল আৰু ইয়াক তেওঁৰ সহকাৰী ৱিলিয়াম হাণ্টে ডিজাইন কৰিছিল।^৪২

বৰ্তমান ইয়াত এটা সংগ্ৰহালয় আছে য’ত কেইবাটাও কোঠা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে, যাৰ ভিতৰত নীলা কোঠা, চিন্টজ কোঠা, ডাইনিং ৰুম আৰু চাইনিজ কেবিনেট আটাইতকৈ উল্লেখনীয়।^৫ সংগ্ৰহালয়টোৱে প্ৰথম মহলাৰ প্ৰথম আঠটা কোঠা আৱৰি ৰাখিছে, য’ত ১১,০০০তকৈও অধিক প্ৰদৰ্শনী সামগ্ৰী আছে। ইয়াৰ ভিতৰত ১৮ শতিকাৰ খোদাই কৰা ছবি, ১৬ শতিকাৰ পৰা ১৯ শতিকাৰ চিত্ৰকৰ্ম, য’ত আৰ্মেনিয়ান সাগৰীয় চিত্ৰশিল্পী ইভান আইভাজোভস্কিৰ দ্বাৰা অংকিত ক্ৰিমিয়াৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্য সম্বলিত চিত্ৰসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে, লগতে ১৯ শতিকাৰ ৰাছিয়ান কাঠমিস্ত্ৰীৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত আচবাবো প্ৰদৰ্শিত হৈছে।^৯

প্ৰাসাদটোৰ শেষৰটো সম্পূৰ্ণ হোৱা কোঠা অৰ্থাৎ লাইব্ৰেৰীটো ছাৰ ৱালটাৰ স্কটৰ নিজৰ লাইব্ৰেৰীৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি নিৰ্মাণ কৰা হৈছে, যিয়ে স্কটৰ সৈতে ব্ল’ৰৰ ব্যক্তিগত বন্ধুত্বক প্ৰকাশ কৰে। লাইব্ৰেৰীটোৰ ভিতৰত ১৮ আৰু ১৯ শতিকাৰ প্ৰায় ৬,০০০ সাহিত্যিক আৰু সংগীত বিষয়ক কৰ্ম সংৰক্ষিত হৈ আছে।^৫ দুৱাৰ, পেনেলিং আৰু চিলিংসমূহকে ধৰি ভিতৰভাগৰ কাঠৰ কাৰুকাৰ্য ওক কাঠেৰে কৰা হৈছে। দেৱালসমূহ কাপোৰেৰে সজোৱা হৈছে, য’ত ডাচ, ফ্লেমিছ, ফৰাচী আৰু ইটালিয়ান চিত্ৰশিল্পীৰ ডিজাইন আছে। প্ৰাসাদটোৰ গথিক শৈলীৰ ফায়াৰপ্লেচ বা অগ্নিকুণ্ডসমূহ পালিশ কৰা ডায়াবেচ শিলেৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।

চৌহদ

প্ৰাসাদটোৰ চাৰিওফালে সুন্দৰ উদ্যান আৰু এখন পাৰ্ক আছে; ১৯ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধত জাৰ্মান লেণ্ডস্কেপ গাৰ্ডেনাৰ কেৰোলাচ কিবাখৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত এই চৌহদটো প্ৰায় ৪০ হেক্টৰ^৯ জুৰি বিস্তৃত। তেওঁ ইয়াক এটা এম্ফিথিয়েটাৰ (Amphitheatre) আৰ্হিত সজাই তুলিছিল, য’ত বহল মুকলি ঠাই আৰু খোজকঢ়া পথৰ কাষে কাষে বাগিচাসমূহ স্থাপন কৰা হৈছিল।^৫ খোজকঢ়া পথবোৰ ক্ৰিমিয়াৰ ককটেবেল গাঁৱৰ পৰা অনা ২৯ বেগ ৰঙীন পাথৰেৰে সজোৱা হৈছে।^৫

প্ৰাসাদৰ চৌহদত কৰা আটাইতকৈ ডাঙৰ লেণ্ডস্কেপ প্ৰকল্পসমূহ ১৮৪০-ৰ পৰা ১৮৪৮ চনৰ ভিতৰত সৈন্যসকলৰ সহায়ত কৰা হৈছিল, যিসকলে প্ৰাসাদৰ দক্ষিণ সমুখভাগৰ সন্মুখত থকা খোপ বা ধাপসমূহৰ গঠন আৰু সমতল কৰাত সহায় কৰিছিল।^২৯ ভূমধ্যসাগৰীয় অঞ্চল, আমেৰিকা আৰু পূব এছিয়াসহ বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা ইয়ালৈ প্ৰাণী আৰু উদ্ভিদসমূহ (Fauna and Flora) অনা হৈছিল।^২ ১৫০ বছৰৰো অধিক সময়ৰ পূৰ্বে আমদানি কৰা উদ্ভিদসমূহৰ বৰ্তমানো প্ৰায় ২০০টা প্ৰজাতি বৰ্তি আছে।^২৯

কিবাখে পাৰ্কখন এনেদৰে ডিজাইন কৰিছিল যাতে ইয়াত ভূমধ্যসাগৰ, উত্তৰ আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ লগতে পূব এছিয়াৰ পৰা অনা বিদেশী উদ্ভিদৰ উপৰিও অঞ্চলটোৰ থলুৱা উদ্ভিদ, পাহাৰীয়া নিজৰা আৰু ওচৰৰ শিলৰ খণ্ডসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পৰা যায়।^৯২ বৰ্তমানো এই পাৰ্কখনত ২০০তকৈও অধিক প্ৰজাতিৰ বিদেশী গছ আৰু গুল্মজাতীয় উদ্ভিদ আছে, যাৰ মধ্যে বিভিন্ন ধৰণৰ তাল গছ, অলিয়েণ্ডাৰ, লৰেল, চাইপ্ৰেছ, জলফাই গছ আৰু চিৰসেউজ ভাইবাৰ্নাম আদি অন্যতম।^৯

১৮৪৮ চনৰ গ্ৰীষ্মকালত প্ৰাসাদ আৰু ইয়াৰ চৌহদৰ সৌন্দৰ্য বৃদ্ধি কৰিবলৈ তিনিযোৰ বগা মাৰ্বলৰ সিংহৰ ভাস্কৰ্য সংযোজন কৰা হয়; এই ভাস্কৰ্যসমূহ প্ৰাসাদলৈ যোৱা খোপবোৰৰ বহল খটখটীৰ কাষত স্থাপন কৰা হৈছিল।^২৯ ইটালিয়ান ভাস্কৰ্যশিল্পী জিওভানি বোনানিৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত প্ৰতিটো ভাস্কৰ্যৰ ভংগীমা ভিন্ন—খটখটীৰ একেবাৰে তলত এযোৰ "টোপনি যোৱা সিংহ", মাজভাগৰ ওচৰত "সাৰ পোৱা সিংহ" আৰু প্ৰাসাদৰ একেবাৰে ওচৰৰ ওপৰৰ অংশত "থিয় হৈ থকা মেডিচি সিংহ" (Medici lions)।^৪৩ এই 'সিংহ খোপ' (Lion Terrace)-ৰ ভাস্কৰ্যসমূহে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল যেতিয়া ইয়াৰ তিনিটা ভাস্কৰ্য—টোপনি যোৱা, সাৰ পোৱা আৰু অৰ্ধ-উত্থিত সিংহ—চেৰ্গেই আইজেনষ্টাইনৰ চলচ্চিত্ৰ বেটলশ্বিপ পটেমকিন (১৯২৫)-ত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল। মণ্টাজ সম্পাদনাৰ জৰিয়তে আইজেনষ্টাইনে বিপ্লৱী জাগৰণৰ প্ৰতীক হিচাপে এটা সিংহ সাৰ পাই উঠাৰ বিভ্ৰান্তি সৃষ্টি কৰিবলৈ এই ভাস্কৰ্যসমূহৰ শ্বটসমূহ সজাইছিল।^৪৪

ক্ৰিমিয়াৰ উপকূলীয় ঘাইপথটো এই পাৰ্কৰ মাজেৰে গৈছে, যাৰ ফলত ই ওপৰৰ আৰু তলৰ দুটা অংশত বিভক্ত হৈ পৰিছে।^৯ ওপৰৰ পাৰ্কখনত পাহাৰীয়া নিজৰাৰ লগতে থলুৱা দক্ষিণ উপকূলীয় বননি আৰু বিদেশী গছ-গছনিৰ আধিপত্য দেখা যায়। ওপৰৰ পাৰ্কখনৰ এটা অন্যতম বৈশিষ্ট্য হ’ল ১৮২৯ চনত স্থাপন কৰা ত্ৰিলবীৰ নিজৰা (Fountain of Trilby)।^৯ আনহাতে তলৰ পাৰ্কখন ইটালিয়ান নৱজাগৰণ বাগিচাৰ শৈলীত গঢ়ি তোলা হৈছে।^৯

প্ৰভাৱ

আলুপকাত মিখাইল ভ'ৰণ্টছভৰ গ্ৰীষ্মকালীন বাসস্থানৰ নিৰ্মাণ কাৰ্যই জাৰ প্ৰথম নিকোলাছক ইমান গভীৰভাৱে আকৰ্ষিত কৰিছিল যে তেওঁ চুবুৰীয়া ওৰিয়েণ্ডাত নিজৰ পৰিয়ালৰ বাবে এটা বাসস্থান নিৰ্মাণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ১৮৩৭ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত জাৰ আৰু জাৰিনাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে ক্ৰিমিয়া ভ্ৰমণ কৰে। ভাইচৰয়ে তেওঁলোকক আলুপকাৰ নতুন বাসস্থানত আপ্যায়ন কৰে। প্ৰাসাদ আৰু ইয়াৰ পৰিৱেশ দেখি আপ্লুত হৈ প্ৰুচিয়াত জন্মগ্ৰহণ কৰা সম্ৰাজ্ঞীগৰাকীয়ে বাৰ্লিনৰ স্থপতিবিদ কাৰ্ল ফ্ৰীডৰিখ শ্বিংকেলৰ পৰা এটা নতুন বাসস্থানৰ ডিজাইন বিচাৰে। তেওঁৰ ডিজাইনত গ্ৰীক পুনৰুত্থান আৰু ইজিপ্টৰ পুনৰুত্থান উপাদানৰ এক আশ্চৰ্যজনক সংমিশ্ৰণ আছিল। এই প্ৰাসাদটো ওৰিয়েণ্ডাৰ দুৰ্গম উপকূলত অৱস্থিত হ’ব লাগিছিল। অৱশ্যে ৰাজদৰবাৰৰ স্থপতিবিদ আন্দ্ৰেই ষ্টেকেনশ্বনাইডাৰে এটা কম খৰচী ডিজাইন আগবঢ়ায়, যিটো গ্ৰহণ কৰা হয়। সম্ৰাজ্ঞীৰ প্ৰাসাদটো ১৮৪৩ চনৰ পৰা ১৮৫৩ চনৰ ভিতৰত ৱিলিয়াম হাণ্ট আৰু ওডেছাৰ স্থপতিবিদ কম্বিঅ’জিঅ’ৰ তত্ত্বাৱধানত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এই ভৱনটো ১৮৮২ চনৰ এক অগ্নিকাণ্ডত ধ্বংস হয় আৰু মাত্ৰ এটা মাৰ্বলৰ ৰটণ্ডা অৱশিষ্ট থাকে। পৰৱৰ্তী সম্ৰাট দ্বিতীয় আলেকজেণ্ডাৰে ৰাজকীয় বাসস্থানটো লিভাডিয়া প্ৰাসাদলৈ স্থানান্তৰ কৰে।^৪৫

ভ'ৰণ্টছভৰ এই নিৰ্মাণ কাৰ্যই অঞ্চলটোত সাম্ৰাজ্যিক বাসস্থান গঢ়ি তোলাৰ এক পৰম্পৰাৰ সূচনা কৰিলে, যাৰ ফলত ৰাছিয়াৰ বহুতো অভিজাত লোকে ক্ৰিমিয়াত নিজৰ ভিলা আৰু প্ৰাসাদ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আকৰ্ষিত হৈছিল। তেনে ধৰণৰ প্ৰথম অট্টালিকাসমূহৰ ভিতৰত এটা আছিল গেচপ্ৰা প্ৰাসাদ, যিটো ১৮৩০-ৰ দশকত প্ৰথম আলেকজেণ্ডাৰৰ আটাইতকৈ বিশ্বাসী উপদেষ্টা ৰাজকুমাৰ আলেকজেণ্ডাৰ গোলিটচিনৰ বাবে ৱিলিয়াম হাণ্টে ডিজাইন কৰিছিল। ব্ল’ৰৰ এই ডিজাইনে কৃষ্ণ সাগৰৰ পূব উপকূলত আন এক প্ৰত্যক্ষ অনুকৰণক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল—জুগডিডিত থকা দাদিয়ানী প্ৰাসাদ, যিটো ১৮৭৩ চনত মিংগ্ৰেলিয়াৰ শেষ ৰাজকুমাৰী একাতেৰিন দাদিয়ানীৰ নিৰ্দেশত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল আৰু ৰাছিয়াৰ বিপ্লৱৰ সময়ত ই মুৰাট পৰিয়ালৰ অধীনত আছিল। দুলবেৰ আৰু লিকানীৰ ৰাজকীয় ভিলাসমূহৰ ডিজাইনতো নব্য-মুৰিশ্ব (Neo-Moorish) স্থাপত্যৰ উপাদানসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।

মালিক আৰু বাসিন্দা

• কাউণ্ট, পৰৱৰ্তী সময়ত (১৮৪৫) ৰাজকুমাৰ মিখাইল ভ'ৰণ্টছভ (৩০ মে’ ১৭৮২ – ১৮ নৱেম্বৰ ১৮৫৬), নোভোৰোছিয়া (নতুন ৰাছিয়া)ৰ ভাইচৰয় আৰু এই প্ৰাসাদৰ নিৰ্মাতা। তেওঁ নেপোলিয়নৰ যুদ্ধত লাভ কৰা সফলতাৰ বাবে বিখ্যাত আছিল। ১৮৪৪ চনৰ পৰা ১৮৫৩ চনলৈকে ককেছাছৰ ভাইচৰয় হিচাপে তেওঁ ককেচিয়ান যুদ্ধৰ পৰিচালনাৰ তত্ত্বাৱধান কৰিছিল। প্ৰাসাদটো সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত, ক্ৰমান্বয়ে অন্ধতাৰ বলি হোৱা ভ'ৰণ্টছভে তাত বৰ কম সময়হে অতিবাহিত কৰিছিল। সম্প্ৰসাৰিত ৰাছিয়ান সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতি থকা দায়বদ্ধতাই তেওঁক টিফলিচলৈ লৈ গৈছিল; তাত তেওঁ বিদ্ৰোহী স্থানীয় জনজাতীয়সকলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ চলাইছিল।^৪৬ বৰ্ধিত বয়সৰ ভ'ৰণ্টছভ এগৰাকী প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ ইংলেণ্ডপ্ৰেমী আছিল, যাৰ বাবে তেওঁ ক্ৰিমিয়া যুদ্ধৰ আৰম্ভণিতে বিশেষভাৱে ব্যথিত হৈছিল। এই যুদ্ধখন ইংলেণ্ডত তেওঁৰ ইংৰাজ ভাগিন চিডনী হাৰ্বাৰ্টে ব্যাপকভাৱে প্ৰসাৰিত কৰিছিল। লজ্জিত আৰু দুঃখিত হৈ তেওঁ ৰাজহুৱা জীৱনৰ পৰা অৱসৰ লৈ ওডেছাৰ এক নিৰ্জন জীৱনলৈ আঁতৰি যায়।^৪৭ ১৮৫৬ চনত পেৰিছ শান্তি চুক্তি স্বাক্ষৰিত হোৱা দেখাৰ পৰলৈকে জীয়াই থাকি ভ'ৰণ্টছভৰ মৃত্যু হয়। ওডেছা কেথেড্ৰেলত থকা ভ'ৰণ্টছভৰ সমাধিটো ছোভিয়েটসকলে ধ্বংস কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ অৱশিষ্টসমূহ ছোভিয়েট যুগৰ পৰা বাচি ৰয় আৰু ২০০৫ চনত নতুনকৈ নিৰ্মাণ কৰা কেথেড্ৰেলটোলৈ ঘূৰাই অনা হয়।
• কাউন্টেচ, পৰৱৰ্তী সময়ত ৰাজকুমাৰী ইলিজাভেটা ভ'ৰণ্টছভা (১৯ ছেপ্টেম্বৰ ১৭৯২ – ২৭ এপ্ৰিল ১৮৮০), কাউণ্ট ফ্ৰান্সিস্কেক ক্সাবেৰী ব্ৰেনিকী আৰু আলেকজান্দ্ৰা ভন এংগেলহাৰ্ডৰ কন্যা আছিল। আলেকজান্দ্ৰা আছিল নোভোৰোছিয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাপক তথা নিঃসন্তান ৰাজকুমাৰ পোটেমকিনৰ অন্যতম ভতিজী আৰু উত্তৰাধিকাৰী। তেওঁ সেই বহুতো পোলিশ সম্ভ্ৰান্ত মহিলাৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল যিয়ে "পোলিশ আকৰ্ষণ"ৰ চুটি সময়ছোৱাত ৰাছিয়ান অভিজাত পুৰুষক বিয়া কৰাইছিল, যেতিয়া প্ৰথম আলেকজেণ্ডাৰে মুকলিকৈ মেৰী চেটৱাৰ্টিনস্কাৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰাখিছিল আৰু তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী কোন্সটানটিন তেওঁৰ ভগ্নী জোয়ানা ৱিস্কোৱস্কাৰ প্ৰেমত পৰিছিল। 'দ্য গাব্ৰিলিয়াড' নামৰ বিতৰ্কিত ঘটনাৰ পিছত কৃষ্ণ সাগৰৰ পাৰলৈ নিৰ্বাসিত হোৱাৰ সময়ত, আলেকজেণ্ডাৰ পুষ্কিনে ওডেছাত ইলিছ ভ'ৰণ্টছভাক প্ৰেম নিবেদন কৰিছিল আৰু তেওঁৰ উদ্দেশ্যে কেইবাটাও কবিতা লিখিছিল। পুষ্কিনৰ এই প্ৰচেষ্টাত অসন্তুষ্ট হৈ কাউন্টেচে তেওঁৰ স্বামীৰ ওচৰত অভিযোগ কৰে, যাৰ বাবে তেওঁৰ ডেকা প্ৰতিদ্বন্দী পুষ্কিনক এখন উত্তৰৰ গাঁৱলৈ নিৰ্বাসিত কৰা হয়। স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত, ইলিজাভেটায় ওডেছাত থকাটো বেছি পছন্দ কৰিছিল আৰু আলুপকা প্ৰাসাদলৈ বৰ কমকৈহে আহিছিল।

• ৰাজকুমাৰ চেমিয়ন ভ'ৰণ্টছভ (২৩ অক্টোবৰ ১৮২৩ – ৬ মে’ ১৮৮২), ৰাজকুমাৰ মিখাইলৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ আৰু উত্তৰাধিকাৰী। তেওঁ ককেছাছত নিজৰ পিতৃৰ অধীনত অতি দক্ষতাৰে সেৱা আগবঢ়াইছিল আৰু লিয়ো টলষ্টয়ৰ উপন্যাস হাডজী মুৰাটত তেওঁ, তেওঁৰ পত্নী আৰু পিতৃৰ চৰিত্ৰ চিত্ৰিত কৰা হৈছে। ১৮৫১ চনৰ ২৬ আগষ্টত তেওঁ নিজৰ মাক-দেউতাকৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে আলুপকাত মেডাম ষ্টোলিপিনাক বিয়া কৰায়, যি তেওঁৰ উজ্জ্বল সৌন্দৰ্যৰ বাবে বিখ্যাত আছিল। এই দম্পতীহালে প্ৰাসাদটো পৰিচালনা কৰাৰ খৰচ অতি বেছি বুলি অনুভৱ কৰিলে আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ মিতব্যয়িতা অৱলম্বন কৰাৰ পিছতো তেওঁলোকে ক্ৰিমিয়ালৈ বৰ কমকৈহে আহিছিল। কোনো সন্তান নোহোৱাকৈ চেমিয়নৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছত, তেওঁৰ বিধৱা পত্নীয়ে প্ৰাসাদৰ বহুতো আচবাব আৰু চিত্ৰ লুণ্ঠন কৰে^৪৮ আৰু পূৰ্বৰ বিবাহৰ পুত্ৰ ডুকা ডি মণ্টেলফিৰ সৈতে পেৰিছৰ এভিনিউ দু ব’ই ডি বুlogne-ত বসবাস কৰিবলৈ লয়।
• কাউন্টেচ ছফিয়া শুভালোভা (১৮২৫ – ১৫ আগষ্ট ১৮৭৯), ৰাজকুমাৰ মিখাইল আৰু ৰাজকুমাৰী ইলিজাভেটাৰ কন্যা। ১৮৪৪ চনত তেওঁ পাৰগোলোভোৰ গৰাকী কাউণ্ট আন্দ্ৰেই শুভালোভক বিয়া কৰায়। এই বিবাহ সুখৰ নাছিল, যাৰ বাবে তেওঁ স্বামীৰ পৰা পৃথককৈ বাস কৰিবলৈ লৈছিল। ১৮৭৬ চনত তেওঁৰ স্বামীৰ আন এগৰাকী মহিলাৰ ঘৰত মৃত্যু হয়। ১৮৫০-ৰ দশকৰ পৰা ছফিয়া আৰু তেওঁৰ সন্তানসকলে আলুপকাক গ্ৰাম্য অৱসৰ বিনোদন কেন্দ্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু বৰ্তমান তেওঁলোকৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা দীঘল পশ্চিম শাখা অৰ্থাৎ শুভালোভ শাখা অধিকাৰ কৰি আছিল, আনহাতে তেওঁৰ ভাতৃ ৰাজকুমাৰ চেমিয়নে প্ৰাসাদৰ বাকী অংশত বাস কৰিছিল।
• কাউণ্ট, পৰৱৰ্তী সময়ত (১৮৮২) ৰাজকুমাৰ পাভেল ভ'ৰণ্টছভ-শুভালোভ (১৮৪৬–১৮৮৫), ছফিয়াৰ পুত্ৰ আৰু মিখাইল ভ'ৰণ্টছভৰ নাতি। ১৮৮২ চনত তেওঁৰ খুৰাকৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ প্ৰায় খালী হৈ থকা প্ৰাসাদটো আৰু ভ'ৰণ্টছভ উপাধি লাভ কৰে। ইয়াৰ তিনি বছৰ পিছত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ পত্নী ইলিজাভেটা ষ্টোলিপিনা তেওঁতকৈ ৫৪ বছৰ অধিক জীয়াই আছিল। তেওঁলোকৰ কোনো সন্তান নাছিল। ১৮৮২ চনৰ ৭ জুলাইৰ এক সাম্ৰাজ্যিক ডিক্ৰী (Ukase) অনুসৰি আলুপকাক ভ'ৰণ্টছভ মেজৰেটৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়, যিটো জ্যেষ্ঠাধিকাৰ (Primogeniture) নীতি অনুসৰি উত্তৰাধিকাৰীসূত্ৰে লাভ কৰিব লগা আছিল।
• কাউণ্ট মিখাইল শুভালোভ (৭ জুলাই ১৮৫০ – ৫ জানুৱাৰী ১৯০৪) ১৮৮৫ চনত তেওঁৰ ভাতৃ কাউণ্ট পাভেলৰ পৰা এই সম্পত্তি লাভ কৰে। ১৮৮৬ চনৰ ১২ ফেব্ৰুৱাৰীত সম্ৰাটে তেওঁক ৰাজকুমাৰ উপাধি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰু নিজকে ৰাজকুমাৰ ভ'ৰণ্টছভ-শুভালোভ বুলি পৰিচিত কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে। তেওঁ অবিবাহিত আছিল আৰু বিদেশত বাস কৰিছিল। তেওঁৰ মৃত্যুৰ লগে লগে ৰাজকুমাৰ ভ'ৰণ্টছভ উপাধিটো বিলুপ্ত হৈ পৰে।
• কাউন্টেচ ইলিজাভেটা ভ'ৰণ্টছভা-দাছকোভা (২৫ জুলাই ১৮৪৫ – ১৫ জুলাই ১৯২৪), পাভেল আৰু মিখাইল শুভালোভৰ ডাঙৰ ভগ্নী। তেওঁ এই প্ৰাসাদৰ শেষ ব্যক্তিগত মালিক আছিল আৰু ইয়াৰ পূৰ্বৰ বহুতো আচবাব ঘূৰাই কিনি প্ৰাসাদটোৰ হেৰাই যোৱা মৰ্যাদা বহুখিনি ঘূৰাই আনিছিল। তেওঁ নিজৰ স্বামী কাউণ্ট ইলাৰিঅন ইভানোভিচ ভ'ৰণ্টছভ-দাছকভৰ সৈতে তাত শান্তিপূৰ্ণভাৱে বাস কৰিছিল, যি ভ'ৰণ্টছভ পৰিয়ালৰ একমাত্ৰ জীৱিত শাখাৰ বংশধৰ আছিল। প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ আৰম্ভণিতে কাউণ্ট ইলাৰিঅন ককেছাছৰ গভৰ্ণৰ-জেনেৰেল আছিল। ১৯১৬ চনত আলুপকাত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

কাউন্টেচ ইলিজাভেটা ভ'ৰণ্টছভা-দাছকোভা ১৯১৯ চনৰ এপ্ৰিল মাহলৈকে এই প্ৰাসাদত বাস কৰিছিল। ৰাছিয়াৰ শ্বেত বাহিনী (White movement)ৰ দ্বাৰা ক্ৰিমিয়া খালী কৰাৰ ডাঙৰ উচ্ছেদৰ সময়ত তেওঁ এখন ব্ৰিটিছ জাহাজেৰে মাল্টালৈ যাত্ৰা কৰে। তেওঁৰ সৈতে শ্বেৰেমেটেভ পৰিয়ালৰ নাতি-নাতিনীসকল আছিল, যাৰ ভিতৰত কাউণ্ট নিকোলাই শ্বেৰেমেটেভো অন্তৰ্ভুক্ত আছিল, যিয়ে পিছলৈ ৰাজকুমাৰী ইৰিনা ইউচুপোভাক বিয়া কৰাইছিল। ইলিজাভেটাৰ বংশধৰসকলৰ ভিতৰত অভিনেত্ৰী এন ৱিয়াজেমেস্কীও অন্যতম।

পৰৱৰ্তী ইতিহাস

অক্টোবৰ বিপ্লৱৰ চাৰি বছৰৰ পিছত, ১৯২১ চনত প্ৰাসাদটো ৰাষ্ট্ৰীয়কৰণ কৰা হয়, যাৰ পিছত ইয়াক এটা সংগ্ৰহালয়লৈ ৰূপান্তৰ কৰা হয়। ই অট্টালিকাটোৰ মূল, ডাইনিং আৰু লাইব্ৰেৰী শাখাসমূহ আৱৰি আছিল।^৪ ৰাষ্ট্ৰই বাজেয়াপ্ত কৰা ভ'ৰণ্টছভ পৰিয়ালৰ সম্পত্তিৰ উপৰিও সংগ্ৰহালয়টোত ৰোমানভ, ইউচুপভ আৰু ষ্ট্ৰোগানভ পৰিয়ালৰ ৰাষ্ট্ৰীয়কৰণ কৰা সম্পত্তিৰ প্ৰদৰ্শনীও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল, যাৰ আটাইৰে ওচৰতে জমিদাৰী আছিল।^৪ ১৯২৭ চনত প্ৰাসাদৰ শুভালোভ শাখাত "১০ ইয়াৰ্ছ অৱ অক্টোবৰ" নামৰ এটা চেনিটৰিয়াম স্থাপন কৰা হয়, আনহাতে প্ৰাসাদৰ মূল অংশটো আলুপকা ৰিজৰ্টৰ পলিক্লিনিক আৰু স্পা বাথৰ গৃহ হৈ পৰে।^৪

১৯৪১ চনত যেতিয়া ছোভিয়েট ইউনিয়ন দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত প্ৰৱেশ কৰে, তেতিয়া সুৰক্ষাৰ বাবে সংগ্ৰহালয়ৰ বেছিভাগ প্ৰদৰ্শনী সামগ্ৰী আলুপকাৰ পৰা স্থানান্তৰ কৰা হয়। অৱশ্যে প্ৰায় ৫৩৭টা কলাত্মক আৰু গ্ৰাফিক্স প্ৰদৰ্শনী সামগ্ৰী (ষ্টেট ৰাছিয়ান মিউজিয়াম আৰু চিমফেৰোপল আৰ্ট মিউজিয়ামৰ সাময়িক প্ৰদৰ্শনীৰ চিত্ৰসমূহ ধৰি), অট্টালিকাৰ সজ্জাৰ ৩৬০টা টুকুৰা, অনন্য আচবাবৰ গোট আৰু কেইবাখনো ঐতিহাসিক কিতাপ দখলকাৰী নাজী জাৰ্মান বাহিনীয়ে চুৰি কৰি লৈ যায়,^২ যাৰ ফলত সেই সময়ত ৫ নিযুত ৰুবলৰ ক্ষতি হৈছিল।^৪৯৫০

যুদ্ধৰ সময়ত এডল্ফ হিটলাৰে এই প্ৰাসাদটো ফিল্ড মাৰ্শেল ইৰিখ ফন মানষ্টাইনক পুৰস্কাৰ হিচাপে প্ৰদান কৰিছিল, যিয়ে ইয়াক তেওঁৰ ব্যক্তিগত মুখ্য কাৰ্যালয় কৰি তুলিছিল। ইয়াৰ দ্বাৰাই বুজা যায় যে প্ৰাসাদটো কিয় ইমান সুন্দৰকৈ সংৰক্ষিত হৈ আছিল।^৫ পৰৱৰ্তী সময়ত অট্টালিকাটো ক্ৰিমিয়া আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা ৱেহমাৰ্ট (Wehrmacht) বিষয়াসকলৰ বাবে এটা সংগ্ৰহালয়লৈ ৰূপান্তৰ কৰা হয়।^৫০ প্ৰথম অৱস্থাত নাজিসকলে ক্ৰিমিয়াৰ পৰা পিছুৱাই যোৱাৰ সময়ত প্ৰাসাদটো ডিনামাইটেৰে উৰুৱাই দিয়াৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল, কিন্তু ক্ৰিমিয়াৰ আক্ৰমণাত্মক অভিযানৰ সময়ত পৃথক উপকূলীয় সেনা আৰু সহায়ক য়াল্টা ছোভিয়েট গেৰিলা গোটসমূহৰ দ্ৰুত অগ্ৰগতিয়ে প্ৰাসাদটোক ধ্বংসৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলে।^৫০

১৯৪৫ চন can ১১-ৰ পৰা ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীলৈকে চুবুৰীয়া পূৰ্বৰ ৰাজকীয় লিভাডিয়া প্ৰাসাদত য়াল্টা সন্মিলন অনুষ্ঠিত হৈছিল; এইখন আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, যুক্তৰাজ্য আৰু ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ প্ৰতিনিধিসকলৰ মাজত হৈছিল। উইনষ্টন চাৰ্চিল আৰু তেওঁৰ ব্ৰিটিছ প্ৰতিনিধি দলৰ এটা অংশক^৫১ ভোৰোণ্টচভ প্ৰাসাদৰ ভিতৰত সাময়িক বাসস্থান দিয়া হৈছিল।^৮ দুসপ্তাহৰ ভিতৰত নিৰ্মাণ শ্ৰমিকসকলে মূল প্ৰাসাদৰ ২২টা কোঠা, শুভালোভ শাখাৰ ২৩টা কোঠা সংস্কাৰ কৰাৰ লগতে^৪৫ প্ৰাসাদৰ বাগিচাবোৰো পুনৰ সজাই তুলিছিল। প্ৰাসাদটোৰ ইংৰাজ অনুপ্ৰাণিত স্থাপত্যশৈলীয়ে স্বয়ং চাৰ্চিলৰ পৰাও প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল:^৮ চাৰ্চিল বাগিচাৰ মেডিচি সিংহবোৰ দেখি ইমান আপ্লুত হৈছিল যে তেওঁ পিছলেই ষ্টালিনক সেইবোৰ ঘৰলৈ লৈ যাব পাৰিবনেকি সুধিছিল; ষ্টালিনে এই অনুৰোধ প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল।^৫২

আমাৰ বাসস্থানৰ পৰিৱেশটো অতি আকৰ্ষণীয় আছিল... আধা গথিক আৰু আধা মুৰিশ্ব শৈলীৰ ভিলাখনৰ পিছফালে বৰফেৰে আবৃত পাহাৰবোৰ মূৰ দাঙি থিয় দি আছিল, যিবোৰ ক্ৰিমিয়াৰ সৰ্বোচ্চ শৃংগত পৰিণত হৈছিল। আমাৰ সন্মুখত কৃষ্ণ সাগৰৰ ক’লা বিশালতা বিস্তাৰিত হৈ আছিল, যিটো গম্ভীৰ আছিল, তথাপিও বছৰৰ এই সময়ছোৱাতো আৰামদায়ক আৰু উষ্ম আছিল। খোদিত কৰা বগা সিংহবোৰে ঘৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ পহৰা দিছিল, আৰু চোতালৰ সিপাৰে উপ-ক্ৰান্তীয় উদ্ভিদ আৰু চাইপ্ৰেছ গছেৰে ভৰা এখন সুন্দৰ পাৰ্ক আছিল।
— উইনষ্টন চাৰ্চিল, Triumph and Tragedy: The Second World War, Vol 6, 1953^৫৩

যুদ্ধৰ পিছত, প্ৰাসাদটো ছোভিয়েট গোপন আৰক্ষী চমুকৈ এনকেভিডি (NKVD)-ৰ গ্ৰীষ্মকালীন অৱসৰ বিনোদন কেন্দ্ৰ হিচাপে আৰু পিছলৈ এটা ট্ৰেড চেনিটৰিয়াম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।^৫ n ১৯৫৬ চনত প্ৰাসাদটোক পুনৰ এবাৰ সংগ্ৰহালয় হিচাপে বাহাল কৰা হয়,^৩৫৪ আৰু দুবছৰৰ পিছত কলা সম্পদৰ দ্বাৰা ইয়াক আৰু অধিক সম্প্ৰসাৰিত কৰা হয়। অৱশ্যে, যুদ্ধৰ সময়ত লুণ্ঠন কৰা বেছিভাগ কলাকৰ্ম কেতিয়াও উদ্ধাৰ কৰা নহ’ল, পূৰ্বৰ সংগ্ৰহৰ কেৱল এটা সৰু অংশহে সংগ্ৰহালয়লৈ ঘূৰাই অনা হৈছিল।^৪ ১৯৬৫ চনত প্ৰাসাদটোক "আলুপকা প্ৰাসাদ-উদ্যান চৌহদ"ত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়,^২ যি হৈছে এটা ৰাষ্ট্ৰীয় ঐতিহাসিক সংৰক্ষিত অঞ্চল, য’ত চুবুৰীয়া মাচান্দ্ৰাৰ মাচান্দ্ৰা প্ৰাসাদো অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে, যিটো জাৰ তৃতীয় আলেকজেণ্ডাৰৰ বাবে লুই XIII চাতো (Louis XIII château) শৈলীত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।^৫৫

বছৰ বছৰ ধৰি ব্যৱহাৰ আৰু যুদ্ধ-বিগ্ৰহৰ পৰা বাচি থকাৰ পিছতো, ২০০০ চনত 'দ্য ডেইলী টেলিগ্ৰাফ'ৰ মতে প্ৰাসাদৰ এটা শাখা তলৰ কৃষ্ণ সাগৰত খহি পৰাৰ বিপদত পৰিছিল।^৮ প্ৰায় ১০,০০০ কিতাপ আৰু পাণ্ডুলিপি সংৰক্ষিত থকা লাইব্ৰেৰীটোত ফাঁট মেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।^৮ যদিও এডৱাৰ্ড ব্ল’ৰে প্ৰাসাদৰ ভেটিত এটা অত্যাধুনিক নিষ্কাশন প্ৰণালী নিৰ্মাণ কৰিছিল, তথাপিও বছৰ বছৰ ধৰি হোৱা অৱহেলা, উপকূলীয় খহনীয়া আৰু ১৯৭৪ চনত ওচৰতে এটা নৰ্দমাৰ পাইপ নিৰ্মাণৰ বাবে ভূমিস্খলনৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পাইছে।^৮ আন এটা সম্ভাৱ্য আসন্ন দুৰ্যোগ আছিল প্ৰাসাদৰ পশ্চিম দিশৰ ওচৰত থকা মধ্যযুগীয় শৈলীৰ গেটহাউছটোক কেন্দ্ৰ কৰি।^৮

বাহ্যিক সংযোগ

• আধিকাৰিক ৱেবছাইট. আলুপকা প্ৰাসাদ-উদ্যান সংগ্ৰহালয় সংৰক্ষিত ক্ষেত্ৰ
• এম. ভ'ৰণ্টছভ প্ৰাসাদ, আলুপকা: প্ৰাসাদসমূহ. এনচাইক্ল’পেডিয়া অৱ ছাইট্ছ