ভেলু নাচিয়াৰ

"বীৰামংগাই" ৰাণী ভেলু নাচিয়াৰ (Velu Nachiyar); ৩ জানুৱাৰী ১৭৩০ – ২৫ ডিচেম্বৰ ১৭৯৬) ভাৰতৰ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰা প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় ৰাণী আছিল।^১২ তামিল সকলকে তেওঁক গৌৰৱেৰে বীৰামংগাই কয়।^৩ হাইদৰ আলীৰ সেনাবাহিনী, সামন্ত, মাৰুথু ভাতৃ, দলিত সেনাপতি আৰু থাণ্ডাবৰায়ণ পিল্লাইৰ সমৰ্থনত তেওঁ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ সৈতে যুঁজিছিল। ^৪৫৬৭

জীৱন

ভেলু নাচিয়াৰ আছিল ৰামনাথপুৰমৰ ৰাজকুমাৰী আৰু ৰামনাদ ৰাজ্যৰ ৰজা চেল্লামুথু বিজয়ৰগুনাথ চেথুপথী আৰু ৰাণী সকান্ধিমুথাথলৰ একমাত্ৰ সন্তান। নাচিয়াৰে যুদ্ধৰ মেচ অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ, ৱালাৰী, চিলাম্বম, কালাৰিপায়াট্টুৰ দৰে যুদ্ধ কলা, ঘোঁৰা চলোৱা, ধনুৰ্বিদ আদি বহু ধৰণৰ যুদ্ধ পদ্ধতিৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছিল। তেওঁ বহু ভাষাৰ পণ্ডিত আছিল আৰু ফৰাচী, ইংৰাজী আৰু উৰ্দু ভাষাত পাকৈত আছিল।^২ ১৭৪৬ চনত তেওঁ মুথু বডুগনাথ পেৰিয়াভুদয়া থেভাৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু ৰাজকুমাৰৰ ঘনিষ্ঠ উপদেষ্টা, গুৰু আৰু আত্মবিশ্বাসী হিচাপে কাম কৰে।^৮

১৭৭২ চনত কলাইয়াৰকইলত ইআইচিৰ সৈন্যৰ সৈতে হোৱা যুদ্ধত যেতিয়া তেওঁৰ স্বামী মুথু বডুগনাথ পেৰিয়াভুদয়া থেভাৰ নিহত হয়, তেতিয়া তেওঁ সংঘাতৰ মাজলৈ টানি অনা হয়। ভেলু নাচিয়াৰে পলাতক হৈ শিৱগংগাইৰ পৰা পলাই গৈ হাইদৰ আলীৰ সহায় বিচাৰিছিল। হাইদৰ আলীয়ে ৫ হাজাৰ জোৱান আৰু বাৰুদ অস্ত্ৰৰে সহায় কৰিছিল। প্ৰথম অৱস্থাত হাইদৰ আলীয়ে নাকচ কৰিছিল যদিও পিছলৈ তেওঁ তাইক সৈনিক, অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ আৰু প্ৰশিক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত সহায় কৰিবলৈ সন্মত হৈছিল। ভেলু নাচিয়াৰে ধনী ব্যৱসায়ীসকলৰ পৰাও সহায় বিচাৰিছিল। আঠ বছৰীয়া পৰিকল্পনাৰ অন্তত—বহু সামন্ত, টিপু চুলতান, মাৰুধু ভাতৃ আৰু থাণ্ডাভাৰায়ণ পিল্লাইৰ সমৰ্থনৰ লগতে—তেওঁ ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিছিল।^৪৫৬

০৮.১২.১৭৭২ শিৱগংগাৰ মন্ত্ৰী থাণ্ডবৰায়ণ পিল্লাই ৰাণী ভেলু নাচিয়াৰৰ হৈ হাইদৰ আলীলৈ এখন চিঠি লিখিছিল। ইয়াত আৰ্কট নবাবৰ বাহিনীয়ে ৰামনাথপুৰম, শিৱগংগা দখল কৰি ধ্বংস কৰি আছে। তাৰ পৰা পলাই কল্লাৰ নেতাসকলৰ লগত হাবিত থাকি বিদ্ৰোহ অব্যাহত ৰাখিলোঁ। যদি আপুনি মোক এই প্ৰচেষ্টাত সহায় কৰে তেন্তে মই আৰু ভাল কৰিব পাৰিম, গতিকে যদি আপুনি পাঁচ হাজাৰ অশ্বাৰোহী আৰু পাঁচ হাজাৰ যুদ্ধৰ মানুহ পঠিয়ায়, তেন্তে মই তেওঁলোকৰ ৰক্ষণাবেক্ষণৰ ধন দিম, আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে মই এই দুটা ৰাজধানী উদ্ধাৰ কৰিম, মাদুৰাইলৈ সৈন্য পঠিয়াম আৰু প্ৰতিহত অভিযান আৰম্ভ কৰিম। লগতে উল্লেখ কৰা হৈছে যে পলিগাৰসকলে আমাৰ লগত সহযোগিতা কৰিব।^৯

যেতিয়া ভেলু নাচিয়াৰে ইআইচিয়ে তেওঁলোকৰ কিছুমান গোলাবাৰুদ মজুত ৰখা ঠাইখন পাইছিল, তেতিয়া তেওঁৰ সেনাপতি কুইলিয়ে^৭ গোলাবাৰুদৰ ডিপোটোত দৌৰি গৈ গোলাবাৰুদৰ গুদামত সোমাই নিজকে জুই লগাইছিল আৰু উৰুৱাই দিছিল।^{১০১১১২}

১৭৮০ চনত ভেলু নাচিয়াৰে ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ চলাই সফলতাৰে নিজৰ ৰাজ্য পুনৰ দখল কৰে। দহ বছৰ শাসন কৰি ১৭৯৬ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। ^১৩১৪ ১৭৯০ চনত তেওঁৰ পিছত তেওঁৰ কন্যা ভেলাচি ৰাজপাটত বহে। মাৰুডু ভাতৃদ্বয়ৰ সৈতে কন্যাক ৰাজ্যৰ প্ৰশাসনত সহায় কৰিবলৈ ক্ষমতা প্ৰদান কৰিছিল। তাৰ কেইবছৰমান পিছত ১৭৯৬ চনৰ ২৫ ডিচেম্বৰত ভেলু নাচিয়াৰৰ মৃত্যু হয়।^১৫