ভদ্ৰবাহু

আচাৰ্য ভদ্ৰবাহু (, প্ৰায় ৩৬৭ – প্ৰায় ২৯৮ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) এজন জৈন সন্ন্যাসী আৰু পণ্ডিত আছিল। পৰম্পৰাগতভাৱে তেওঁক শেষ শ্ৰুত কেৱলিন বা জৈন শাস্ত্ৰৰ সম্পূৰ্ণ জ্ঞান থকা শেষ তপস্বী বুলি গণ্য কৰা হয়।^১২ জৈন ধৰ্মৰ দুয়োটা পন্থাৰ মতে তেওঁ আছিল শেষ শ্ৰুতকেৱলিন। তেওঁক চন্দ্ৰগুপ্ত মৌৰ্যৰ আধ্যাত্মিক গুৰু হিচাপে বহুলভাৱে জনা যায়।^৩

দিগম্বৰ পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁ মৌৰ্য সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাপক চন্দ্ৰগুপ্ত মৌৰ্যৰ আধ্যাত্মিক গুৰু আছিল। ^৪ জৈন ধৰ্মৰ দিগম্বৰ পন্থাৰ মতে জৈন ধৰ্মত পাঁচজন শ্ৰুত কেবালিন আছিল – গোবৰ্ধন মহামুনি, বিষ্ণু, নন্দিমিত্ৰ, অপৰাজিতা, আৰু ভদ্ৰবাহু।

স্বেতাম্বৰ পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁ পৱিত্ৰ কল্পসূত্ৰৰ ৰচক আছিল, য'ত মহাবীৰ আৰু অন্যান্য তীৰ্থংকৰৰ জীৱনৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াৰ উপৰি ইয়াত স্থবিৰৱলী (শ্বেতাম্বৰৰ মতে জৈন মঠৰ মুৰব্বীসকলৰ নামৰ কালক্ৰমিক তালিকা, মহাবীৰৰ গণধৰ (শিষ্য) সুধৰ্মস্বামীৰপৰা আৰম্ভ কৰি) তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে। স্বেতাম্বৰসকলে ভদ্ৰবাহুসুৰীক স্থবিৰকল্পী সন্ন্যাসী বুলি গণ্য কৰে (আচাৰাংগ সূত্ৰ, কল্পসূত্ৰ ^৫ আৰু স্থানাংগ সূত্ৰত বৰ্ণনা কৰা ধৰণে), আৰু এইদৰে, বগা বস্ত্ৰ পৰিধান কৰা এজন। স্বেতাম্বৰেও তেওঁক শ্ৰুত কেৱলিন বুলি গণ্য কৰে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

মৌৰ্য সাম্লাজ্যৰ গৌণ ৰাজধানী উজ্জয়িনীৰ সময়ত পুন্দ্ৰবৰ্ধন (সম্ভ্ৰবত: আধুনিক উত্তৰ বংগ)ৰ ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত ভদ্ৰবাহুৰ জন্ম হৈছিল। সাত বছৰ বয়সত গোবৰ্ধন মহামুণিয়ে তেওঁ শেষ শ্ৰুতকেৱলী হ’ব বুলি ভৱিষ্যদ্বাণী কৰি প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ বাবে লগত লৈ গ’ল। শ্বেতাম্বৰ পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪৩৩ চনৰপৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩৫৭ চনলৈকে জীয়াই আছিল। দিগম্বৰ পৰম্পৰা অনুসৰি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩৬৫ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

দিগম্বৰৰ জীৱনী আৰু চন্দ্ৰগুপ্তৰ ষোল্লটা সপোনৰ ব্যাখ্যা

अङ्गुठाकार|চন্দ্ৰগিৰিৰ ভদ্ৰবাহু গুহা

দিগম্বৰ পন্থাৰ মতে কাৰ্তিক মাহৰ পূৰ্ণিমা ৰাতি চন্দ্ৰগুপ্ত মৌৰ্য (মৌৰ্য সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্থাপক আৰু শাসক)ৰ ষোল্লটা সপোন আছিল, যিবোৰৰ ব্যাখ্যা তেওঁক আচাৰ্য ভদ্ৰবাহুৱে কৰিছিল।