পুছলান

পুছলান দক্ষিণ ভাৰতৰ কেৰালাৰ মুছলমানসকলৰ এটা সম্প্ৰদায়ৰ সামাজিক গোট। তেওঁলোক আছিল মধ্য মালাবাৰ উপকূলৰ (উত্তৰ কেৰালা) পৰম্পৰাগত সাগৰীয় মাছমৰীয়া।^১২

আন মাপিলাসকলে তেওঁলোকক "কদপ্পুৰাট্টুকাৰ" বুলি কয়, আনহাতে নিজকে "অংগদিক্কাৰ" বুলি জনা গৈছিল। পুছলানৰ নাওসমূহ সামূহিকভাৱে একেটা বংশৰ মালিকানাধীন, আৰু প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে লাভৰ অংশ পোৱাৰ অধিকাৰী। পুছলানসকলে ধৰা মাছবোৰ অন্য সম্প্ৰদায়ক বিক্ৰী কৰে আৰু অতি কমেইহে তেওঁলোকৰ ধৰা মাছ বিক্ৰীৰ লগত নিজে জড়িত হয়।^১

ইতিহাস

পুছলানসকল বেছিভাগেই কেৰালাৰ হিন্দুসকলৰ মাজত নিম্ন বৰ্ণ মুক্কুৱসকলৰপৰা ধৰ্মান্তৰিত হৈছিল।^২ মালাবাৰ উপকূলৰ পশ্চিম এছিয়াৰ নাৱিকসকলে মধ্যযুগীয় যুগত কেৰালাৰ বেছিভাগ বন্দৰতে লাইটাৰেজৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলগীয়া হৈছিল। ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকে পৰম্পৰাগত হিন্দু সাগৰীয় মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে পাৰস্পৰিকভাৱে উপকাৰী সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছিল।^৩

বিভাগসমূহ

কদপ্পুৰাট্টুকাৰসকলক তেওঁলোকৰ বৃত্তিৰ ভিত্তিত দুটা থলুৱা গোটত ভাগ কৰা হৈছিল, "ভালাক্কাৰ" আৰু "বেপুকাৰ।" বেপুকাৰসকলক ৱালাক্কাৰতকৈ উচ্চ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।^২

সামাজিক মৰ্যাদা

কেৰালাৰ মুছলমানসকলৰ মাজত পুছলান সম্প্ৰদায়ক এতিয়াও আৰ্থিকভাৱে পিছপৰা গোট হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কেৰালাৰ আৰ্থিকভাৱে অভিজাত মুছলমান পৰিয়ালৰ সৈতে বৈবাহিক মিত্ৰতা বিৰল। কেৰালাৰ মাপিলা মছজিদত পুছলানসকলক প্ৰৱেশ আৰু নামাজ পঢ়িবলৈ অনুমতি দিয়া হয়।^৪ এসময়ত পুছলানসকল কেৰালাৰ মুছলমানসকলৰ মাজত নিম্ন মৰ্যাদাৰ গোট আছিল।