দো-পিঁয়াজা

দো-পিঁয়াজা দুখন ঠাইৰ দুটা পৃথক খাদ্যৰ নাম, এটা বৃহত্তৰ ইৰাণ অঞ্চলৰ আৰু এটা দক্ষিণ এছিয়াৰ। ইয়াৰ দ্বাৰা সাধাৰণতে মাংস ভিত্তিক ৰেচিপিৰ এটা পৰিয়ালক বুজোৱা হয়, য'ত পিঁয়াজ প্ৰধান উপাদান হিচাপে থাকে। ইয়াৰ নামৰ দুটা বিকল্প ব্যুৎপত্তিগত ব্যাখ্যা আছে।

পিঁয়াজ ৰন্ধা দুটা পৰ্যায়ত যোগ কৰা হয়: মেৰিনেড/গ্ৰেভিত কাটি বা পিহি লোৱা আৰু গাৰ্নিচ/টপিং হিচাপে আচাৰ বা গাঢ়কৈ ভাজি কৰি।^১ ৰেচিপিত পিঁয়াজ আৰু মাংস ২:১ অনুপাতত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।^২

এই খাদ্যত সাধাৰণতে মাংস, সাধাৰণতে গৰুৰ মাংস, কুকুৰাৰ মাংস, ভেৰা পোৱালি, মাটন বা মিছামাছৰ লগতো প্ৰস্তুত কৰা হয়;^১ কিন্তু ইয়াক নিৰামিষ শৈলীতো ভেন্দি আদি পাচলিৰ লগত প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি।^৩

ইতিহাস

এই খাদ্যৰ উৎপত্তি খোৰাছান (বৰ্তমানৰ ইৰাণ আৰু আফগানিস্তান)ত হৈছিল।^৪ মোগলে (১৫২৬-১৮৫৭) ইয়াক দক্ষিণ এছিয়াত প্ৰৱৰ্তন কৰি দক্ষিণ এছিয়াৰ বাকী দেশসমূহলৈ বিয়পি পৰিছে। হায়দৰাবাদ, ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ কেইবাটাও অঞ্চলত আঞ্চলিক ৰূপৰ দো-পিঁয়াজী বিকশিত হৈছে।

এটা বিকল্প মোগল কিংবদন্তি অনুসৰি, মোগল সম্ৰাট আকবৰৰ দৰবাৰী মোল্লা দো-পিঁয়াজাই— ভুলবশতঃ এটা খাদ্যত বৃহৎ পৰিমাণৰ পিঁয়াজ যোগ কৰোঁতেই এই খাদ্যৰ সৃষ্টি হৈছিল। এই কিংবদন্তিটোক কাল্পনিক বুলি গণ্য কৰা হয়, কিয়নো মোগল যুগৰ কোনো ৰেকৰ্ডত এই নামৰ কোনো দৰবাৰীৰ কথা উল্লেখ কৰা হোৱা নাই আৰু তেওঁৰ জীৱন আৰু কৌতুক সম্পৰ্কে হাস্যৰসময়ী উপাখ্যান ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালেহে প্ৰকাশ পাইছিল।

ইৰাণী দো-পিঁয়াজা

দো-পিঁয়াজেহ^৫ শিৰাজৰ পৰা অহা এটা পৰম্পৰাগত খাদ্য আৰু ইয়াক ঘন বা পিহি লোৱা মেৰ পোৱালি/গো-মাংস, কুকুৰা, মিছামাছ, আলু আৰু প্ৰচুৰ পৰিমাণৰ টুকুৰা কৰা পিঁয়াজৰ সৈতে বনাব পাৰি।

উপকৰণ

হায়দৰাবাদৰ আন বহু খাদ্যৰ দৰেই টেঙা উপাদান যোগ কৰাটো দো-পিঁয়াজাৰ এটা মূল অংশ। বেছিভাগ সময়তে কেঁচা আম ব্যৱহাৰ কৰা হয়; কিন্তু নেমুৰ ৰস বা ক্ৰেনবেৰীও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। দো-পিঁয়াজাৰ মূল উপাদানসমূহ হ’ল কুকুৰা বা অন্যান্য মাংস, পিঁয়াজ, আদা আৰু নহৰুৰ পেষ্ট, গোটা গৰম মছলা (ক’লা ইলাচি, লৱণ আৰু জলকীয়াৰ গুৰি), নিমখ আৰু জলকীয়াৰ গুড়ি।

আলু, পিঁয়াজ, হালধি গুড়ি, টমেটোৰ পেষ্ট, শুকান মেথি পাত, মছলা আদি ব্যৱহাৰ কৰি ইৰাণী দো-পিঁয়াজা প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি।