টেলিফোন

টেলিফোন বা দূৰভাষ (সংক্ষেপে ফোন বুলি কোৱা হয়) হৈছে এটা দূৰসংযোগ যন্ত্ৰ যিয়ে দুজন বা তাতকৈ অধিক ব্যৱহাৰকাৰীক বহু দূৰৈত থাকিলেও সহজে প্ৰত্যক্ষভাৱে শুনিব পৰাকৈ কথোপকথন চলাবলৈ সক্ষম কৰে। টেলিফোনে শব্দক অতি কাৰ্যক্ষমভাৱে ইলেক্ট্ৰনিক সংকেতলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে।^১

১৮৭৬ চনত আলেকজেণ্ডাৰ গ্ৰাহাম বেল নামৰ বিজ্ঞানীজনে প্ৰথমবাৰৰ বাবে টেলিফোন আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।^২

টেলিফোনৰ প্ৰয়োজনীয় উপাদানসমূহ হ'ল কথা ক'বলৈ মাইক্ৰ'ফোন (ট্ৰেন্সমিটাৰ) আৰু দূৰৈৰ স্থানত মাতটো পুনৰুত্পাদন কৰা ইয়াৰফোন (ৰিচিভাৰ)।^৩ ৰিচিভাৰ আৰু ট্ৰেন্সমিটাৰ সাধাৰণতে এটা হেণ্ডছেটত নিৰ্মাণ কৰা হয় যিটো কথা-বতৰাৰ সময়ত কাণ আৰু মুখলৈকে ধৰি ৰখা হয়। ট্ৰেন্সমিটাৰে শব্দ তৰংগক বৈদ্যুতিক সংকেতলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে যিবোৰ দূৰসংযোগ ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে গ্ৰহণকাৰী টেলিফোনলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়, যিয়ে সংকেতসমূহক ৰিচিভাৰ বা কেতিয়াবা লাউডস্পীকাৰত শ্ৰৱণযোগ্য শব্দলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে। টেলিফোনে দুয়ো দিশতে একেলগে সংক্ৰমণৰ অনুমতি দিয়ে।

বেছিভাগ টেলিফোনতে অহা টেলিফোন কল ঘোষণা কৰিবলৈ এটা সতৰ্কতা প্ৰদানকাৰী বৈশিষ্ট্যও থাকে, যেনে ৰিংগাৰ বা দৃশ্যমান সূচক। টেলিফোন কলসমূহ সাধাৰণতে টেলিফোনত সংলগ্ন কিপেড বা ডায়েলৰ সহায়ত আৰম্ভ কৰা হয়, টেলিফোন নম্বৰ প্ৰৱেশ কৰিবলৈ, যিটো হৈছে টেলিকমিউনিকেচন ব্যৱস্থাত কল গ্ৰহণকাৰীৰ টেলিফোনৰ ঠিকনা, কিন্তু টেলিফোনৰ প্ৰাৰম্ভিক ইতিহাসত অন্যান্য পদ্ধতি আছিল।

প্ৰথম টেলিফোনবোৰ এজন গ্ৰাহকৰ কাৰ্যালয় বা বাসগৃহৰ পৰা আন এজন গ্ৰাহকৰ স্থানলৈ ইটোৱে সিটোৰ লগত পোনপটীয়াকৈ সংযোগ কৰা হৈছিল। মাত্ৰ কেইজনমান গ্ৰাহকৰ বাহিৰেও অবাস্তৱ হোৱাৰ বাবে, এই ব্যৱস্থাপ্ৰণালীসমূহ দ্ৰুতভাৱে হস্তচালিতভাৱে চলোৱা কেন্দ্ৰীয়ভাৱে অৱস্থিত চুইচবৰ্ডসমূহৰ দ্বাৰা সলনি কৰা হৈছিল। এই বিনিময়সমূহ অতি সোনকালেই একেলগে সংযোগ কৰা হয়, শেষত এটা স্বয়ংক্ৰিয়, বিশ্বব্যাপী ৰাজহুৱা চুইচড টেলিফোন নেটৱৰ্ক গঠন কৰা হয়। অধিক গতিশীলতাৰ বাবে বিংশ শতিকাৰ মাজভাগত জাহাজ আৰু অটোম’বাইলত ভ্ৰাম্যমাণ ষ্টেচনৰ মাজত সংক্ৰমণৰ বাবে বিভিন্ন ৰেডিঅ’ ব্যৱস্থা বিকশিত কৰা হৈছিল।

১৯৭৩ চনৰ পৰা ব্যক্তিগত সেৱাৰ বাবে হস্তচালিত মোবাইল ফোন প্ৰৱৰ্তন কৰা হয়।পৰৱৰ্তী দশকবোৰত এনালগ চেলুলাৰ ব্যৱস্থাটোৱে অধিক ক্ষমতা আৰু কম খৰচী ডিজিটেল নেটৱৰ্কলৈ বিকশিত হয়। যোগাযোগ সেৱাৰ অভিসৰণে মোবাইল কম্পিউটিংকে ধৰি চেল ফোনত সামৰ্থ্যৰ এক বহল বৰ্ণালী প্ৰদান কৰিছে, যাৰ ফলত স্মাৰ্টফোনৰ জন্ম হৈছে, যিটো আজিৰ বিশ্বৰ প্ৰধান ধৰণৰ টেলিফোন।

আধুনিক টেলিফোনসমূহ বিভিন্ন ৰূপত বিদ্যমান আৰু বিভিন্ন ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে প্ৰণয়ন কৰা হয়, য'ত ফিক্সড-লাইন, চেলুলাৰ, চেটেলাইট, আৰু ইণ্টাৰনেট-ভিত্তিক ডিভাইচসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত, যিবোৰ সকলো ৰাজহুৱা চুইচড টেলিফোন নেটৱৰ্ক (পিএছটিএন)ৰ সৈতে সংযুক্ত। এই আন্তঃসংযোগী ব্যৱস্থাই যিকোনো টেলিফোনক, ইয়াৰ অন্তৰ্নিহিত প্ৰযুক্তি বা ভৌগোলিক অৱস্থান নিৰ্বিশেষে, এটা অনন্য টেলিফোন নম্বৰৰ জৰিয়তে আন এটাৰ ওচৰলৈ যাবলৈ অনুমতি দিয়ে। মোবাইল আৰু লেণ্ডলাইন সেৱাসমূহ বিশ্বব্যাপী দূৰসংযোগ নেটৱৰ্কত সম্পূৰ্ণৰূপে সংহত হ'লেও, কিছুমান ইণ্টাৰনেট-ভিত্তিক সেৱা, যেনে VoIP, সদায় PSTN ৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষভাৱে সংযুক্ত নহ'বও পাৰে, যদিও ইহঁতে এতিয়াও বিভিন্ন ব্যৱস্থাপ্ৰণালীৰ মাজেৰে যোগাযোগৰ অনুমতি দিয়ে যেতিয়া এটা সংযোগ কৰা হয়।

ম'বাইল ফোন

মূল প্ৰবন্ধ: ম’বাইল ফোন'ম’বাইল ফোন বা চেলুলাৰ ফোন বা ভ্ৰাম্যভাষ যন্ত্ৰ' হ’ল দূৰসংযোগৰ বাবে ব্যৱহৃত এক সঁজুলি। পৰম্পৰাগত তাঁৰযুক্ত টেলিফোনৰ বিপৰীতে মবাইল ফোন তাঁৰবিহীন আৰু ইয়াৰ আকাৰ সৰু হোৱাৰ বাবে এঠাইৰ পৰা সিঠাইলৈ ইয়াক কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিবলৈ অতি সহজ। ম’বাইল ফোনৰ অসমীয়া প্ৰতিশব্দ হ’ল ভ্ৰাম্যভাষ যন্ত্ৰ।

আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মটৰ’লা কোম্পানীত কৰ্মৰত মাৰ্টিন কুপাৰ আৰু জ’ন ফ্ৰাঞ্চিচ মিচেল নামৰ বিজ্ঞানী দুজনে ১৯৭৩ চনত প্ৰথম তাঁৰবিহীন চেলুলাৰ ফোনবিধ নিৰ্মাণ কৰি উলিয়ায়।^৪৫৬ তাৰ পিছত কেইবাটাও ঢাপ পাৰহৈ ম’বাইল ফোনে স্মাৰ্ট ফোনৰ স্তৰ লাভ কৰিছে। একেটা যন্ত্ৰৰে Text Massage, E-Mail, Phone Call, Camera, Compass, Internetৰ সংযোজনেৰে ডাটা Browsing ইত্যাদি অলেখ কাম কৰিব পাৰি বাবেই ইয়াক স্মাৰ্ট ফোন বুলি কোৱা হয়।