ছিয়াংয়ুন সূতা

ছিয়াংয়ুন সূতা, যাক লিয়াংচৌ বা ইউনছা বুলিও কোৱা হয়, হৈছে তুঁহৰ ৰেচমৰ কাপোৰত ৰঙালাওৰ ৰস আৱৰণ দি, খনিজ পদাৰ্থ থকা নদীৰ বোকাৰে ঢাকি তাৰ পিছত ৰ’দত শুকুৱাই তৈয়াৰ কৰা একপ্ৰকাৰৰ ৰেচমৰ কাপোৰ। ছিয়াংয়ুন সূতাৰ উৎপত্তি আৰু মূল মূল প্ৰযুক্তি দুয়োটা নানহাইৰ জিকিয়াও পৰ্বতৰপৰা আহিছে। চীনত ই একমাত্ৰ ৰেচমৰ সামগ্ৰী যিটো বিশুদ্ধ উদ্ভিদৰ ৰংৰে তৈয়াৰ কৰা হয়^১। বৰ্তমান ইয়াক প্ৰধানকৈ শ্বুণ্ডে আৰু নানহাইত উৎপাদন কৰা হয়^২৩। ছিয়াংয়ুন সূতাৰ ৰং আৰু ফিনিচিং কৌশল চীনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় অস্পষ্ট সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ দ্বিতীয় গোটৰ ভিতৰত অন্যতম^৪। ২০১১ চনত ছিয়াংয়ুন সূতাকে ধৰি পাঁচটা সামগ্ৰীক ৰাষ্ট্ৰীয় "ভৌগোলিক সূচক সামগ্ৰী" সুৰক্ষা প্ৰদান কৰা হয়, য'ত উল্লেখ কৰা হৈছে যে ছিয়াংয়ুন সূতাৰ উৎপাদন ক্ষেত্ৰখন গুৱাংডং প্ৰদেশৰ ফ'ছান চহৰৰ ছুণ্ডে জিলাৰ প্ৰশাসনিক অঞ্চল^৫।

বৈশিষ্ট্য

ছিয়াংয়ুন সূতা হৈছে একপ্ৰকাৰৰ ৰেচমৰ কাপোৰ যি পিন্ধিলে খমখমীয়া শব্দ হয়, সেয়েহে ইয়াৰ নাম ছিয়াংয়ুন সূতা হয়। ই আচলতে গুৱাংডঙৰ শ্বুণ্ডে, নানহাই, ছানছুই, ফ'ছান আৰু অন্যান্য ঠাইত ডিঅ'স্ক'ৰিয়া বুলবিফেৰা (ডাইঅ'স্ক'ৰিয়া চিৰ'ছা)ৰ ৰসত তিয়াই ৰাসায়নিকভাৱে প্ৰদূষিত নদীৰ বোকা (সাধাৰণতে "নদীৰ বোকা" বুলি জনাজাত)ৰ সৈতে বিক্ৰিয়া কৰা সৰু জেকাৰ্ড ৰেচমৰ উৎপাদন। ডিঅ’স্ক’ৰিয়া চিৰ’ছাৰ ৰসৰ মূল উপাদানসমূহ হ’ল পলিফিনল আৰু টেনিন, যিবোৰ সহজে অক্সিডাইজ হৈ বিকৃত হৈ জমা হোৱা উৎপন্ন হয়। "নদীৰ বোকা"ৰ উচ্চ ভ্যালেন্সযুক্ত লোহাৰ আয়নৰ সৈতে বিক্ৰিয়া কৰাৰ পাছত ৰেচমৰ পৃষ্ঠত ক'লা বৰফৰ সৃষ্টি আৰু কঠিন হয়। ছিয়াংয়ুন সূতা আগফালে ক’লা আৰু পিছফালে হালধীয়া-বাদামী ৰঙৰ হয়। ^৬৭৮ আগতে এটা পৰম্পৰাগত প্ৰথা আছিল যে ধনী মানুহে ছিয়াংয়ুন সূতাৰ কাপোৰ কিনি প্ৰথমে নিজৰ চাকৰক পিন্ধিবলৈ দিছিল, আৰু তাৰ পিছত কিছুসময়ৰ পাছত নিজেই পিন্ধিছিল। কাৰণ ছিয়াংয়ুন সূতাৰ সামগ্ৰী আৰু উৎপাদন পদ্ধতিয়েই নতুন ছিয়াংয়ুন সূতাৰ কাপোৰৰ আঁহবোৰ তুলনামূলকভাৱে মোটা আৰু পিন্ধিবলৈ অস্বস্তিকৰ কৰি তুলিছিল; আনহাতে ছিয়াংয়ুন সূতা কিছুসময়ৰ বাবে পিন্ধাৰ পিছত কোমল হৈ পৰিব।^৯

চীন গণৰাজ্যৰ যুগত মেচিন ব্যৱহাৰ কৰি উৎপাদিত ছিয়াংয়ুন সূতাক "বৈদ্যুতিক সূতা" বুলি কোৱা হৈছিল আৰু ইয়াৰ মূল্য আৰু গুণগত মান পৰম্পৰাগত ছিয়াংয়ুন সূতাতকৈ কম আছিল।^৯

ছিয়াংয়ুন সূতাৰ উৎপত্তিস্থলৰপৰা অহা বিশেষ নদীৰ বোকাত যথেষ্ট সীমিত হৈ পৰিছিল, যাৰ ফলত উৎপাদনৰ সময়ত ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়াটো সহজ হৈ পৰিছিল। নব্বৈৰ দশকত জাপানৰ এজন বস্ত্ৰ অভিযন্তাই শ্বুণ্ডেলৈ গৈ ছিয়াংয়ুন সূতা উৎপাদনৰ কৌশল শিকিছিল আৰু সেইবোৰ প্ৰতিষ্ঠাপনৰ প্ৰয়াস কৰিছিল যদিও শেষত বিফল হৈছিল।^১০

ইতিহাস

গৌৰৱময় যুগ

ৰেকৰ্ড অনুসৰি শ্বুণ্ডে মিং বংশৰ ইয়ংলে যুগত ছিয়াংয়ুন সূতা উৎপাদন আৰু ৰপ্তানি আৰম্ভ কৰিছিল।^১০ চীন গণৰাজ্যৰ সময়ছোৱাত নানহাই কাউণ্টিৰ মিনলেত ৱাৰ্প গঠনযুক্ত "বগা সূতা" নামৰ এটা নতুন সামগ্ৰী উৎপাদন কৰা হয়। এই উন্নত বগা সূতাৰে ছিয়াংয়ুন সূতা উৎপাদন প্ৰযুক্তিৰ সৈতে সংযুক্ত সামগ্ৰীসমূহ অতি জনপ্ৰিয় আছিল আৰু নানহাই গুৱাংডঙৰ স্থানীয় ৰেচমৰ সৰ্ববৃহৎ বিতৰণ কেন্দ্ৰ হৈ পৰিছিল। ১৯২২ চনৰপৰা ১৯২৫ চনৰ ভিতৰত গুৱাংডঙৰ ৰেচম উদ্যোগে নিজৰ উত্থানৰ দিনত প্ৰৱেশ কৰে। শ্বুণ্ডেত ৫০০ৰো অধিক ৰ’দত শুকুৱাই লোৱা কৰ্মশালা আছিল আৰু ইউৰোপ, আমেৰিকা, দক্ষিণ-পূব এছিয়া আদি ঠাইত ছিয়াংয়ুনৰ সূতা বিক্ৰী কৰা হৈছিল। ছিয়াংয়ুন সূতাৰে তৈয়াৰী কাপোৰৰ টেক্সচাৰ ভাল আৰু গ্ৰীষ্মকালত পিন্ধিবলৈ বিশেষভাৱে শীতল। সেয়েহে ১৯৩০ চনত বেইজিং আৰু চাংহাইৰ উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকে ফেশ্বনেবল কাপোৰ হিচাপে পিন্ধিছিল। ইয়াৰ উপৰি এই সময়ত বহিঃৰাজ্যৰ চীনা মহলত ছিয়াংয়ুন সূতাও যথেষ্ট জনপ্ৰিয় আছিল।^৩১১ চীন গণৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পিছতো শ্বুণ্ডেৰ লুঞ্জিয়াও, ৰংকি, লেলিউ আৰু চেনকুন, নানহাই আৰু ফোছানৰ ইয়ানবু আৰু ছিকিয়াওত ছিয়াংয়ুন সূতাৰ সামগ্ৰী উৎপাদন কৰা হৈছিল।^১২ ইয়াৰ ভিতৰত নানহাইৰ মিনলে আৰু গুয়ানশ্বানৰ দৰে ঠাইত উৎপাদিত ছিয়াংয়ুন সূতা সৰ্বোত্তম মানৰ আৰু ইয়াৰ শিখৰত ইয়াৰ উৎপাদন গুৱাংডং প্ৰদেশৰ মুঠ উৎপাদনৰ ৭০%ৰপৰা ৮০% হয়^১।

অৱনতি আৰু পুনৰুত্থান

কিন্তু ৰাসায়নিক আঁহযুক্ত কপাহী কাপোৰৰ উত্থানৰ লগে লগে কাৰিকৰীভাৱে জটিল ছিয়াংয়ুন সূতাৰ উৎপাদন আৰু বিক্ৰী বছৰৰ পাছত বছৰ ধৰি কমি আহিল আৰু বহু কাৰখানা বন্ধ হৈ গ’ল বা অন্য সামগ্ৰীলৈ স্থানান্তৰিত হ’ল। ^৩ ২০০৬ চনলৈকে শ্বুণ্ডেত কেৱল লিয়াংঝুৰ চেংগি ৰ'দত শুকুৱাই লোৱা সূতাৰ কাৰখানাহে বাকী থাকে। কাৰখানাটোৰ ৪০ জনতকৈ অধিক শ্ৰমিকৰ ভিতৰত মাত্ৰ প্ৰায় ১০ জনহে উৎপাদন প্ৰযুক্তি আৰু মূল কাৰ্য্যকলাপৰ বিষয়ে জানিছিল আৰু তেওঁলোকৰ সকলোৰে বয়স প্ৰায় ৭০ বছৰ আছিল। উৎপাদিত ছিয়াংয়ুন সূতা মূলতঃ চৰকাৰী অভিনন্দন উপহাৰ বা জনসংযোগ অনুষ্ঠানৰ বাবে আনুষ্ঠানিক পৰিধান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।^১০ ১৯৯৪ চনত স্বামী হুয়াং জিপিঙৰ সৈতে গুৱাংডঙত ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰা ফেশ্বন ডিজাইনাৰ লিয়াং জিয়ে শ্বুণ্ডেৰ এটা পৰিত্যক্ত গুদামত ছিয়াংয়ুন সূতা আৱিষ্কাৰ কৰে। ১৯৯৫ চনত তেওঁ নিজাকৈ ফেশ্বন ব্ৰেণ্ড "TANGY" প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এই সময়ত চেংগি ৰ’দত শুকুৱাই লোৱা সূতা কাৰখানা শেষ ভৰিৰ ওপৰত আছিল। লিয়াং জিয়ে চেংগীৰপৰা ক্ৰয় কৰা ছিয়াংয়ুন সূতা ব্যৱহাৰ কৰি নিজৰ ব্ৰেণ্ডৰ বাবে কাপোৰ ডিজাইন আৰু উৎপাদন কৰিছিল, ক্ৰমান্বয়ে বিশ্ববাসীক পুনৰ ছিয়াংয়ুন সূতাৰ বিষয়ে সচেতন কৰি তুলিছিল।^১৩

একবিংশ শতিকাত প্ৰৱেশ কৰাৰ পাছত জাং ছাওজিঙৰ দৰে উত্তৰাধিকাৰীসকলৰ যৌথ প্ৰচেষ্টাৰ ফলত পৰম্পৰাগত জিকিয়াও মাউণ্টেন ছিয়াংয়ুন সূতা কৌশল সম্পূৰ্ণৰূপে পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হৈছে আৰু ইয়াৰ সাৰমৰ্ম সংৰক্ষণ কৰা হৈছে। ২০১২ চনত ছিকিয়াও বাইডঙত ছিয়াংয়ুন সূতাৰ বাবে পৰম্পৰাগত কাঠৰ তাঁতশাল সফলতাৰে পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হয়। বৰ্তমান ছিয়াংয়ুন সূতা হাতেৰে চলোৱা কাঠৰ তাঁতশালত কাপোৰ বোৱাৰ কৌশল উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে লাভ কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়।^{১ ১৪}

মূল্য আৱিষ্কাৰ

ইয়াৰ পিছত কাপোৰ নিৰ্মাতাসকলে ক্ৰমাগতভাৱে চেংগি ছান-ড্ৰাইং ফেক্টৰীৰপৰা ছিয়াংয়ুন সূতাৰ কাপোৰ ক্ৰয় কৰে। ২০০৫ চনত শ্বেনজেনৰ এটা ছিয়াংয়ুন সূতা কাপোৰ নিৰ্মাতাই "জিয়াংয়ুনছা" ট্ৰেডমাৰ্ক পঞ্জীয়ন কৰাৰ পাছত ৰাষ্ট্ৰীয় "ভৌগোলিক উৎপত্তিৰ ইংগিত" প্ৰডাক্টৰ শিৰোনাম লাভ কৰে।^১৫১৬

২০০৯ চনত প্ৰস্তুতকাৰীয়ে ছিয়াংয়ুন সূতাক শ্বেনজেন চহৰৰ পৌৰসভা পৰ্যায়ৰ অস্পষ্ট সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য হিচাপে আবেদন জনায়, এই ভিত্তিত যে "শ্বেনজেন চহৰৰ লংগাং গাঁৱৰ কুইয়ং মহকুমাত জিয়াংয়ুন সূতা ১০০ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি চলি আহিছে" আৰু "এয়া চতুৰ্থ প্ৰজন্মৰ উত্তৰাধিকাৰী।" ইয়াৰ উত্তৰত চেংগি ছান-ড্ৰাইং ফেক্টৰীয়ে নিজৰ ৰাষ্ট্ৰীয় অস্পষ্ট সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ প্ৰমাণ-পত্ৰ ঘোষণা কৰি আঙুলিয়াই দিলে যে শ্বেনজেন নিৰ্মাতাই উৎপাদন কৰা কাপোৰ (অৰ্থাৎ ছিয়াংয়ুন সূতা) সকলো চেংয়িৰপৰা তুলি লোৱা, আৰু প্ৰমাণ হিচাপে ডেলিভাৰী স্লিপও আছিল। ইয়াৰ উপৰি দাবী কৰা হৈছিল যে ছিয়াংয়ুন সূতা তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰামাণিক নদীৰ বোকা কেৱল শ্বুণ্ডেৰ লুঞ্জিয়াও অঞ্চলতহে পোৱা যায়। এই বিষয়টোৱে ফোছানৰ স্থানীয় লোক আৰু সংবাদ মাধ্যমৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল, আৰু প্ৰতিযোগিতাখন বাণিজ্যিক প্ৰতিযোগিতাৰপৰা দুয়োখন স্থানৰ মাজত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য প্ৰতিযোগিতালৈ বৃদ্ধি পাইছিল। ^১৭ তেতিয়াৰপৰাই শ্বুণ্ডে আৰু ফ'শ্বান চৰকাৰে ছিয়াংয়ুন সূতাৰ প্ৰতি গুৰুত্ব দিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু ছিয়াংয়ুন সূতাৰ উদ্যোগীকৰণক কাৰ্যসূচীত স্থান দিয়ে।^১৭

পৰৱৰ্তী সময়ত দুয়োখন ঠাইৰ মাজত মিলনৰ প্ৰৱণতা দেখা গ’ল। ২০১০ চনত চীন (শ্বেনজেন)ৰ ষষ্ঠ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সাংস্কৃতিক উদ্যোগ মেলাত প্ৰদৰ্শকসকলৰ মতে শ্বেনজেন আৰু শ্বুণ্ডে যৌথভাৱে ছিয়াংয়ুন সূতাৰ প্ৰচাৰৰ বাবে একমতত উপনীত হৈছিল। মাৰ্চ মাহত বেইজিঙত ফ'ছান বস্ত্ৰ আৰু কাপোৰ উদ্যোগ সংস্থাই আয়োজন কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় অস্পষ্ট সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য "ছিয়াংয়ুন সূতা"ৰ ওপৰত সংবাদ-মেল অনুষ্ঠিত হয়। জুন মাহত শ্বুণ্ডে ছিয়াংয়ুন সূতাৰ উৎপাদকসকলক সংগঠিত কৰিবলৈ ছিয়াংয়ুন সূতা সংস্থা প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

২০১০ চনৰ ভিতৰত শ্বুণ্ডেৰ অধিক বিখ্যাত ছিয়াংয়ুন সূতা নিৰ্মাতা আছিল চেংগি ৰ’দত শুকুৱাই লোৱা সূতা কাৰখানা আৰু ইউয়ানফা ৰ’দত শুকুৱাই লোৱা সূতা কাৰখানা। পান্যুত কাৰখানাও আছিল, সকলোবোৰ শ্বুণ্ডে লোকে বিনিয়োগ কৰি নিৰ্মাণ কৰিছিল। মূল চীনত বিক্ৰী হোৱাৰ উপৰি টাইৱান, জাপান আদি ঠাইতো এই সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰা হৈছিল। ^৩

উৎপাদন প্ৰক্ৰিয়া

ছিয়াংয়ুন সূতাৰ পৰম্পৰাগত উৎপাদন সম্পূৰ্ণৰূপে হাতেৰে কৰা হয়। ছিয়াংয়ুন সূতাৰ বাবে সম্পূৰ্ণ ৰং চক্ৰ এটাত ১৫ দিন লাগে, যিটো বৰষুণ হ’লে বৃদ্ধি কৰা হয়। পোষ্ট প্ৰচেছিঙৰ সৈতে তিনিৰপৰা ছমাহ সময় লাগে। ছিয়াংয়ুন সূতা উৎপাদন প্ৰক্ৰিয়াৰ প্ৰতিটো প্ৰক্ৰিয়া যেনে তিয়াই থোৱা, ছটিয়াই দিয়া, বন্ধ কৰা, উতলা, ধোৱাৰ প্ৰতিটো প্ৰক্ৰিয়া অতি জটিল আৰু নিখুঁত। বিশেষকৈ ৰংৰ ঘনত্বৰ অনুপাত সম্পূৰ্ণৰূপে অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কৰা হয় আৰু যিকোনো সময়তে ইয়াক সালসলনি কৰা প্ৰয়োজন।^৩১১

প্ৰক্ৰিয়া

ৰেচম প্ৰস্তুত কৰিবলৈ প্ৰথমে বগা ৰেচম ২০ মিটাৰ অংশত কাটি প্ৰতিটো অংশৰ দুয়ো মূৰত কাঠৰ লাঠি সূতা লগাবলৈ লুপ চিলাই কৰি দুয়োফালে চিলাই কৰি লোৱা হয়। ইফালে, ৰঙালাওৰ গুটি পিহি বাঁহৰ টোপোলা এটাত থৈ ক্ৰমাগতভাৱে কেইবাটাও পানীৰ টেংকিত তিয়াই ৰং প্ৰস্তুত কৰা হয়, য’ৰপৰা ক্ৰমে "প্ৰথম ৰিন্স", "দ্বিতীয় ৰিন্স", "তৃতীয় ৰিন্স" আৰু "চতুৰ্থ ৰিন্স" নামৰ তৰল পদাৰ্থসমূহ পোৱা যায়। তাৰ পিছত ৰেচমখিনি "প্ৰথম ধুই" তিয়াই লৈ অনৱৰতে হাতেৰে ঘূৰাই আধা দিন সময় ৰখা হয় যাতে ৰঙে সমানে শোষণ কৰিব পাৰে, আৰু তাৰ পিছত উলিয়াই ৰ’দত শুকুৱাই লোৱা প্ৰক্ৰিয়াটোক "যেম শুকুৱাই লোৱা" বোলা হয়। তাৰ পিছত ৰেচমত "পুনৰ ধুই" স্প্ৰে' কৰি কলপাতৰ ঝাড়ুৰে পৃষ্ঠৰ তৰল পদাৰ্থখিনি আঁতৰাই নিয়া "যামৰ পানী ছটিয়াই দিয়া" প্ৰক্ৰিয়াটো ছয়বাৰ কৰাৰ পাছত ৰেচম পাতল বাদামী হৈ পৰে। ইয়াৰ পিছত ৰেচমখিনি ছিলিং টেংকত থৈ "তৃতীয় ৰিন্স"ত এঘণ্টা তিয়াই শুকুৱাই লোৱা "পানী বন্ধ কৰা" প্ৰক্ৰিয়াটো ছবাৰ পুনৰাবৃত্তি কৰা হয় আৰু তাৰ পিছত "তিনিবাৰ পানী" থকা পাত্ৰত উতলাই পানীমুক্ত কৰি শুকুৱাই লোৱা হয়। শেষত "চাৰিবাৰ পানী"ৰে ৰেচমখিনি ১২ বাৰ "ছীল" কৰি, পুনৰ "চাৰিবাৰ পানী"ৰে উতলাই আৰু এবাৰ "ছীল" কৰি শুকুৱাই লোৱা হয়।