ছিজদাহ

ছুজুদ (سُجود, ), বা ছিজদাহ (سجدة, ), হ'ল কিবলাহ (কাবা ৰ মক্কা ৰ দিশত ইছলামত ঈশ্বৰৰ ওচৰত নিম্ন প্ৰণাম বা সজ্জা কৰা। ). সাধাৰণতে ইয়াক মানক নামাজত (ছালাত) কৰা হয়। এই অৱস্থাত কপাল, নাক, হাতৰ তলুৱা, আঁঠু আৰু ভৰিৰ আঙুলিৰে মাটি স্পৰ্শ নকৰালৈকে আঁঠু লৈ প্ৰণাম কৰা আৰু ঈশ্বৰৰ মহিমা কৰি শিথিল অৱস্থা লাভ নকৰালৈকে সেই অৱস্থাত থকা (سُبْحَانَ رَبِّيَ الْأعْلَى ছুবহানা ৰাব্বিয়াল-ʾআʿলা,"মহিমা মোৰ প্ৰভু, সৰ্বোচ্চ!" ) তিনিবাৰ বা তাতকৈ অধিক বাৰ পঢ়া হয়।

আলোকপাত

ইছলামত দৈনিক নামাজৰ অন্যতম মূল স্তম্ভ হৈছে চুজুদ (সজ্জা)। চুজুদৰ একক কাৰ্য্যক সাজদাহ (বহুবচন সাজদাত) বোলা হয়। মুছলমানসকলে প্ৰতিটো নামাজত কেইবাবাৰো চুজুদ কৰে, নামাজৰ ৰকাআতৰ সংখ্যাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি: প্ৰতি ৰাকাআতত দুটাকৈ চাজাদাত কৰা হয়, আৰু নামাজৰ ফৰজ দৈৰ্ঘ্য দুটা আৰু... চাৰিটা ৰাকাআত (অতিৰিক্ত চুপাৰেৰগেটৰী ৰাকাত প্ৰায়ে ছুন্নাহ মুয়াক্কাদাহ হিচাপে কৰা হয়, বা ছাহীহ হাদিছত প্ৰতিনিধিত্ব কৰা মহম্মদৰ উদাহৰণৰ অনুকৰণ)। ৰাকাআত হৈছে নামাজত কৰিব লগা নিৰ্দিষ্ট কৰ্মৰ একক। আটাইতকৈ চুটি ফৰ্জ (বাধ্য) মুছলমানৰ নামাজ হ'ল ফৰজ, সূৰ্য্য উদয়ৰ ঠিক আগতে কৰা। ইয়াত দুটা ৰাকাআত থাকে। ৰাকাআতৰ বৰ্ণনা এনেদৰে কৰিব পাৰি।^১