চিয়েম পিয়েট নিঅ'

চিয়েম পিয়েট নিঅ (ইংৰাজী ভাষা: Siem Piet Nio; জন্ম: ১৯০৭, মৃত্যু: ১৯৮৬), যিয়ে হং লে হোৱা ছদ্মনামেৰে লিখা-মেলা কৰিছিল, এগৰাকী ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষাৰ লেখিকা, আলোচনী সম্পাদক, সাংবাদিক আৰু ডাচ ইষ্ট ইণ্ডিজৰ নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী আছিল। তেওঁ ১৯২০ আৰু ১৯৩০ৰ দশকত সক্ৰিয় আছিল।^১২৩৪

জীৱনী

চিয়েম পিয়েট নিঅ' ১৯০৭ চনত ডাচ ইষ্ট ইণ্ডিজৰ কেন্দ্ৰীয় জাভাৰ পুৰবালিংগাত এটা পেৰানাকান চীনা ভাষা পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।^৫৪২ তেওঁ পুৰবালিংগাৰ মিছনেৰী স্কুল বেথেল স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।^৪২ পোন্ধৰ বছৰ বয়সত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁ 'কমনৰ উইমেনছ এছোচিয়েচন' নামৰ এটা সংগঠন প্ৰতিষ্ঠা কৰে।^২১

১৯২০ চনৰ শেষৰফালে তেওঁ কেন্দ্ৰীয় জাভাৰ বন্যুমাছ ৰিজেন্সীলৈ স্থানান্তৰিত হয় আৰু লিবাৰ্টি (অং পিং লকৰদ্বাৰা সম্পাদিত আৰু জেম্বৰ ৰিজেন্সীৰপৰা প্ৰকাশিত) আৰু পেনোৰামা (কুই টেক হোৱাইৰদ্বাৰা সম্পাদিত আৰু বেটাভিয়াৰপৰা প্ৰকাশিত) আলোচনীত লিখা-মেলা আৰম্ভ কৰে।^৬৪২১ ১৯২৭ চনত তেওঁ পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে পেনোৰামালৈ এটা লেখা পঠিয়াইছিল আৰু তেওঁৰ লিখনিত কুই অভিভূত হৈছিল; কুয়ে তেওঁৰ লেখা নিয়মীয়াকৈ প্ৰকাশ কৰাৰ উপৰি তেওঁক এগৰাকী সহকাৰী সম্পাদিকা হিচাপেও নিযুক্তি দিছিল।^৬ তেওঁৰ লেখাসমূহত প্ৰায়ে আন মহিলাসকলক আগবঢ়াই নিবলৈ লিখন শৈলী ব্যৱহাৰ কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আৰু মহিলাৰ আত্ম-মুক্তিৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছিল।^২১৬

১৯২৮ চনৰ আগষ্ট মাহত তেওঁ চুকাভূমিৰপৰা প্ৰকাশিত ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষাৰ আলোচনী চুৱাৰা পেৰচাটুৱান কাউম প্ৰেম্পুৱান টিয়ংঘোৱা ইণ্ডোনেছিয়া (ইণ্ডোনেছিয়ান চীনা মহিলা ফেডাৰেচনৰ কণ্ঠস্বৰ) ৰ সম্পাদিকা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।^৪ আলোচনীখন সেই ফেডাৰেচনৰ মুখপত্ৰ আছিল, য’ত জাভাৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পেৰানাকান মহিলাৰদ্বাৰা পৰিচালিত সাতটা সদস্য সংগঠন আছিল আৰু আংশিকভাৱে তেওঁৰ নিজৰ ওকালতিৰ ফলত এই ফেডাৰেচন সৃষ্টি কৰা হৈছিল।^২৪ ফেডাৰেচনৰ সদস্যসকলে মূলতঃ ডাকৰ জৰিয়তে যোগাযোগ কৰিছিল আৰু ইয়াক কেতিয়াবা পেৰচাটুৱান জাৰ্নালিষ্টে প্ৰাম্পুৱান (মহিলা সাংবাদিক ফেডাৰেচন) বুলিও জনা গৈছিল।^৬ যিহেতু আলোচনীখন বিনামূলীয়াকৈ বিতৰণ কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ কোনো বাহ্যিক পুঁজি নাছিল, সেয়েহে ইয়াৰ কলেৱৰ সৰু আছিল আৰু প্ৰায়ে সংখ্যাবোৰ দুই পৃষ্ঠাতকৈও কম আছিল।^১ তথাপি, এয়া ইণ্ডিজৰ প্ৰথম মালয় ভাষাৰ চীনা নাৰীবাদী আলোচনী হ’ব পাৰে।^২১ সেই সময়ৰ এটা পৰ্যালোচনা অনুসৰি আলোচনীখনত ফেডাৰেচনৰ কাৰ্যাৱলী, শিক্ষা আৰু পাৰিবাৰিক জীৱনৰ ওপৰত এটা বিভাগ আৰু এটা সাহিত্য বিভাগ আছিল।^৪

১৯৩০ চনত তেওঁ ব্যৱসায়ী লিয়াউ চেং টোহৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু তেওঁলোকে চুকাভূমিতে থাকিবলৈ লয়।^৪৫ তাৰ পিছত তেওঁ মেনাৰা আলোচনীৰ বাবে লিখিছিল, কিন্তু সন্তান লালন-পালনৰ দায়িত্বৰ বাবে তেওঁ লিখা-মেলাৰ কাম হ্ৰাস কৰিছিল।^৪৫ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ আৰু ইণ্ডোনেছিয়াৰ ওপৰত জাপানী দখলৰ সময়ছোৱা বেছিভাগ ইণ্ডোনেছিয়ান চীনাসকলৰ দৰেই তেওঁৰ বাবেও কঠিন আছিল; আনকি সেই সময়ছোৱাত তেওঁৰ পূৰ্বৰ প্ৰকাশনসমূহৰ সংগ্ৰহো হেৰুৱাইছিল।^১ কোনো এক সময়ত তেওঁ লিখা-মেলাৰপৰা সম্পূৰ্ণৰূপে অৱসৰ লয় আৰু জীৱনৰ বাকী সময়ছোৱা চুকাভূমিতে এখন দোকান চলায়। ১৯৮৬ চনত চুকাভূমিতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।^২