খুৱানা মাৰিয়া (ইংৰাজী ভাষা: Juana Maria; মৃত্যু: ১৯ অক্টোবৰ ১৮৫৩), ইতিহাসত চান নিকোলাছ দ্বীপৰ একাকিত্ব জীৱন-যাপন কৰা মহিলা বুলিও জনাজাত (তেওঁৰ জন্মনাম অজ্ঞাত), নিকোলেনো জনগোষ্ঠীৰ শেষ জীৱিত সদস্য আছিল। তেওঁ ১৮৩৫ চনৰপৰা ১৮৫৩ চনত দ্বীপৰপৰা উদ্ধাৰ কৰা পৰ্যন্ত আল্টা কেলিফৰ্ণিয়াৰ উপকূলৰ ওচৰৰ চান নিকোলাছ দ্বীপত একাকীভাৱে বসবাস কৰিছিল। স্কট অ’ডেলৰ পুৰস্কাৰপ্ৰাপ্ত শিশু উপন্যাস আইলেণ্ড অৱ দ্য ব্লু ডলফিনছ (১৯৬০) তেওঁৰ জীৱন-কাহিনীৰপৰা অনুপ্ৰাণিত। তেওঁ নিকোলেনো ভাষাৰ শেষ স্থানীয় বক্তাও আছিল।
পটভূমি
কেলিফৰ্ণিয়াৰ চেনেল দ্বীপপুঞ্জত বহু দিন ধৰি মানুহে বসবাস কৰি আহিছে; স্থানীয় সভ্যতাৰ সূচনা প্ৰায় ১০,০০০ বছৰৰ আগতেই বা তাৰো আগতে হৈছিল।১২ ইউৰোপীয় সংস্পৰ্শৰ সময়ত দ্বীপমালাত দুটা পৃথক জাতিগত গোট বাস কৰিছিল: উত্তৰ চেনেল দ্বীপসমূহত চুমাশ জনগোষ্ঠী আৰু দক্ষিণ দ্বীপসমূহত টঙভা জনগোষ্ঠী বাস কৰিছিল। খুৱানা মাৰিয়াৰ জনগোষ্ঠী নিকোলেনো, ভাষাগত আৰু সাংস্কৃতিকভাৱে টঙভাৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে সম্পৰ্কিত বুলি ধৰা হয়। ১৫৪০-দশকৰ আৰম্ভণিতে স্পেইনৰ সেৱাত নিয়োজিত (জাতীয়তাত পৰ্তুগীজ ভাষা) কনকিষ্টাডোৰ হুৱান ৰদ্ৰিগেজ কাব্ৰিল্লোয়ে কেলিফৰ্ণিয়াৰ উপকূল অনুসন্ধান কৰি স্পেইনৰ হৈ দাবী কৰিছিল।৩
ফাৰ-চিকাৰীসকলৰ আগমন (আলেউত)
১৮১৪ চনত ব্ৰিগ ইল’মেনা ৰাছিয়ান-আমেৰিকান কোম্পানী (RAC)-ৰ বাবে কাম কৰা স্থানীয় আলাস্কান ওটাৰ-শিকাৰীসকলক লৈ আহিছিল। তেওঁলোকে এজন স্থানীয় আলাস্কান শিকাৰীক হত্যা কৰাৰ অভিযোগত দ্বীপবাসীৰ অধিকাংশক নিধন কৰিছিল।৪
যদিও এইটো অনুমান কৰা হৈছিল যে কেলিফৰ্ণিয়াৰ স্পেনীয় মিছনৰ ফ্ৰান্সিস্কান পাদ্ৰীসকলে অৱশিষ্ট নিকোলেনোসকলক দ্বীপৰপৰা আঁতৰাবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল, এই দাবীৰ সমৰ্থনত কোনো লিখিত প্ৰমাণ পোৱা নাযায়।৫ ১৮৩০-দশকত মিছনসমূহ ধৰ্মনিৰপেক্ষীকৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰ মাজেৰে গৈ আছিল আৰু ১৮৩৫ চনৰ মাজভাগৰপৰা ১৮৩৬ চনৰ বসন্তলৈকে মিছন চান গেব্ৰিয়েলত কোনো ফ্ৰান্সিস্কান পাদ্ৰী নাছিল, যিয়ে মূল ভূ-খণ্ডলৈ অনা নিকোলেনোসকলক গ্ৰহণ কৰিব পাৰিলেহেঁতেন।
১৮৩৫ চনৰ নৱেম্বৰৰ শেষৰফালে, চাৰ্লছ হবাৰ্ডৰ নেতৃত্বত চলা স্কুনাৰ পিয়ৰ এছ নাদা ("ইয়াতকৈ বেয়া একো নাই") দক্ষিণ কেলিফৰ্ণিয়াৰপৰা চান নিকোলাছত অৱশিষ্ট থকা লোকসকলক আঁতৰাবলৈ ৰাওনা হৈছিল। দ্বীপত উপস্থিত হৈ হবাৰ্ডৰ দল—যাৰ ভিতৰত আইজাক স্পাৰ্কছো আছিল—দ্বীপবাসীসকলক সাগৰ-পাৰত একত্ৰিত কৰি জাহাজত উঠালে। কিন্তু খুৱানা মাৰিয়া তেওঁলোকৰ মাজত নাছিল। হঠাতে এক প্ৰবল ধুমুহা উঠিল, আৰু পিয়ৰ এছ নাদা-ৰ দলটোৱে ঢৌ আৰু শিলত বিধ্বস্তু হোৱাৰ আশংকাত আতংকিত হৈ মূল ভূ-খণ্ডৰ দিশে পলায়ন কৰিলে, খুৱানা মাৰিয়াক পিছত এৰি গৈ।
এটা অধিক ৰোমাঞ্চকৰ সংস্কৰণ অনুসাৰে, খুৱানা মাৰিয়াই অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁৰ সৰু ভাতৃক পিছত এৰি যোৱা হৈছে আৰু সেই কথা বুজি তেওঁ জাহাজৰপৰা সাগৰত ঝাঁপ দিলে। অৱশ্যে প্ৰত্নতত্ত্ববিদ ষ্টিভেন জে. শ্বাৰ্ট্জে উল্লেখ কৰিছে যে “তেওঁ জাহাজৰপৰা ঝাঁপ দিয়াৰ কাহিনীটো ১৮৮০-দশকলৈকে পোৱা নাযায় ... তেতিয়ালৈকে ভিক্টোৰিয়ান যুগ চলি আছিল আৰু সাহিত্যত অলংকাৰিক তথা ৰোমাণ্টিক ধাৰা দেখিবলৈ পোৱা যায়।”৬ এই সংস্কৰণটো খুৱানা মাৰিয়াৰ পিছত উদ্ধাৰকাৰী জৰ্জ নাইডেভাৰে লিপিবদ্ধ কৰিছিল, যিয়ে এই কাহিনীটো পিয়ৰ এছ নাদা-ত উপস্থিত এজন চিকাৰীৰপৰা শুনিছিল; কিন্তু তেওঁ নিজেও স্পষ্টকৈ কৈছে যে শুনা কথাখিনি ভুলকৈ মনত ৰাখিব পাৰে।৭
আৱিষ্কাৰ
এমা হাৰ্ডেকাৰৰ মতে, চান নিকোলাছৰ একাকী মহিলাৰ আৱিষ্কাৰৰ বিষয়ে বিভিন্ন বিৱৰণ পোৱা যায়। প্ৰথমটো মতে, চাণ্টা বাৰ্বাৰা মিছনৰ পাদ্ৰে হোসে গনজালেছ ৰুবিঅ’ই কাৰ্ল ডিট্মেন নামৰ এজন লোকক তেওঁক বিচাৰি উলিয়াবলৈ ১০০ ডলাৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল। দ্বিতীয়টো, আৰু সম্ভৱতঃ মূল বিৱৰণ, জৰ্জ নাইডেভাৰৰপৰা পোৱা যায়; ইয়াত কোৱা হৈছে যে পাদ্ৰে হোসে গনজালেছ ৰুবিঅ’ই থমাছ জেফ্ৰিজ নামৰ এজন লোকক খুৱানা মাৰিয়াক বিচাৰি উলিয়াবলৈ ২০০ ডলাৰ দিছিল, যদিও তেওঁ সফল হোৱা নাছিল।
জেফ্ৰিজে উভতি আহি কোৱা কাহিনীবোৰে চাণ্টা বাৰ্বাৰাৰ ফাৰ-চিকাৰী জৰ্জ নাইডেভাৰৰ কল্পনাশক্তিক জাগ্ৰত কৰিছিল, আৰু তেওঁ নিজেই কেইবাটাও অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰথম দুটা চেষ্টা ব্যৰ্থ হৈছিল, কিন্তু ১৮৫৩ চনৰ শৰৎকালত তৃতীয় প্ৰচেষ্টাত নাইডেভাৰৰ এজন সহযাত্ৰীয়ে, কাৰ্ল ডিট্মেনে, সাগৰ-পাৰত মানুহৰ পদচিহ্ন আৰু শুকুৱাবলৈ এৰি দিয়া ছিল-মাছৰ চৰ্বিৰ টুকুৰা আৱিষ্কাৰ কৰে।৮ অধিক অনুসন্ধানত খুৱানা মাৰিয়াক আৱিষ্কাৰ কৰা হয়; তেওঁ দ্বীপত তিমিৰ হাড়েৰে আংশিকভাৱে নিৰ্মিত এটা সৰল জুপুৰি-ঘৰত বাস কৰি আছিল।৯ তেওঁ সেউজীয়া আভাযুক্ত কৰ্মোৰেণ্ট চৰাইৰ পাখিৰে নিৰ্মিত এখন স্কাৰ্ট পিন্ধি আছিল। ধাৰণা কৰা হয় যে তেওঁ ওচৰৰ এটা গুহাতো বাস কৰিছিল।
পিছলৈ খুৱানা মাৰিয়াক চাণ্টা বাৰ্বাৰা মিছনলৈ নিয়া হয়,১০ কিন্তু তেওঁ নিজৰ জনগোষ্ঠীৰ অৱশিষ্ট মাত্ৰ তিনি বা চাৰিজন সদস্যৰ সৈতে হে যোগাযোগ কৰিব পাৰিছিল। স্থানীয় চুমাশ আদিবাসীসকলে তেওঁৰ ভাষা বুজিব পৰা নাছিল, সেয়ে মিছনে পূৰ্বতে চাণ্টা কেটালিনা দ্বীপত বাস কৰা টঙভাসকলক মাতিছিল, কিন্তু সেই প্ৰচেষ্টাও সফল নহ’ল। খুৱানা মাৰিয়াৰপৰা লিপিবদ্ধ কৰা চাৰিটা শব্দ আৰু দুটা গীতে সূচায় যে তেওঁ দক্ষিণ কেলিফৰ্ণিয়াৰ উটো-এজটেকান ভাষাপৰিয়ালৰ এখন ভাষা ক’ব পাৰিছিল, যদিও সেয়া কোন শাখাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আছিল সেয়া স্পষ্ট নহয়। আল্টাডেনা, কেলিফৰ্ণিয়াৰ লেনক্স টিয়াৰ্নিয়ে লিখা এখন চিঠি অনুসাৰে, তেওঁৰ শব্দভাণ্ডাৰৰপৰা সংৰক্ষিত একমাত্ৰ শব্দটো আছিল “মানে-কুৱানা”, যাৰ কোনো অনুবাদ পোৱা নাযায়।১১ লছ এঞ্জেলিছস্থিত কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভাষাবিদ পামেলা মন্ৰ’ৰ এক অধ্যয়নে শব্দ আৰু গীতসমূহ বিশ্লেষণ কৰি সূচায় যে তেওঁৰ ভাষা উত্তৰ চান ডিয়েগো কাউণ্টিৰ লুইছেনো জনগোষ্ঠী আৰু চান হুৱান কাপিস্ত্ৰাণো ওচৰৰ হুৱানেনো জনগোষ্ঠীৰ ভাষাৰ সৈতে আটাইতকৈ সাদৃশ্যপূৰ্ণ আছিল।১২ এই দুয়োটা জনগোষ্ঠীয়ে চান নিকোলাছ দ্বীপবাসীৰ সৈতে বাণিজ্য কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ ভাষাই কিছুমান প্ৰভাৱ পেলাই থাকিব পাৰে। এই সকলো প্ৰমাণ একেলগে বিবেচনা কৰিলে, এইটো সূচায় যে খুৱানা মাৰিয়া এগৰাকী স্বদেশীয় নিকোলেনো আছিল।
চাণ্টা বাৰ্বাৰা মিছনত জীৱন
খুৱানা মাৰিয়া মূল ভূ-খণ্ডত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত অতি আশ্চৰ্য আৰু আনন্দিত হৈছিল বুলি জনোৱা হয়। তেওঁ ঘোঁৰা, ইউৰোপীয় পোছাক আৰু খাদ্য দেখি বিস্মিত হৈছিল। তেওঁক নাইডেভাৰৰ সৈতে থাকিবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল। নাইডেভাৰে তেওঁক এইদৰে বৰ্ণনা কৰিছিল: “মধ্যম উচ্চতাৰ মহিলা, কিন্তু কিছু স্থূল ... সম্ভৱতঃ প্ৰায় ৫০ বছৰ বয়স হৈছিল, তথাপি শক্তিশালী আৰু সক্ৰিয় আছিল। সদায় হাঁহি থকা বাবে তেওঁৰ মুখমণ্ডল মনোমোহা আছিল। দাঁতসমূহ সম্পূৰ্ণ আছিল যদিও মাংসলৈকে ক্ষয় হৈছিল।”৭
খুৱানা মাৰিয়াই চাণ্টা বাৰ্বাৰাৰ কৌতূহলী বাসিন্দাসকলৰ সাক্ষাৎ উপভোগ কৰিছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়। তেওঁ দৰ্শকৰ আগত গীত গাই আৰু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। তেওঁ গোৱা গীতসমূহৰ ভিতৰত এটা “টোকি টোকি” গীত নামে জনপ্ৰিয়। এই গীতৰ জ্ঞান এটা ভেঞ্চুৰেনো ভাষাভাষী ব্যক্তি মালকিয়াৰেছৰপৰা পোৱা যায়। তেওঁ এজন বনৰীয়া মেকুৰী চিকাৰী আছিল আৰু নাইডেভাৰৰ সৈতে দ্বীপলৈ গৈছিল আৰু খুৱানা মাৰিয়াৰ কণ্ঠত গীতটো শুনিছিল। পিছলৈ মালকিয়াৰেছে এই গীতৰ শব্দসমূহ তেওঁৰ বন্ধু ফাৰ্ণাণ্ডো কিট্সেপাৱিট লিব্ৰাডো (১৮৩৯–১৯১৫)ক ক’বলৈ সক্ষম হয়। গীতটোৰ শব্দসমূহ হৈছে—
টোকি টোকি ইয়াহামিমেনা (×৩)
ৱেলেশকিমা নিশুয়াহামিমেনা (×২)
টোকি টোকি ... (পূৰ্বৱৰ্তীৰ দৰে অব্যাহত)
লিব্ৰাডোৱে এই শব্দসমূহ এজন ক্ৰুজেনো ভাৰতীয় আৰাভিও তালাৱিয়াশ্বিটক আবৃত্তি কৰি শুনুৱায়। তেওঁ ইয়াৰ অৰ্থ “মই এই দ্বীপ এৰি যাব বিচৰা দিনটো চাব পাৰোঁ বুলি সন্তুষ্টিৰে জীৱন-যাপন কৰিছোঁ” বুলি অনুবাদ কৰে। কিন্তু খুৱানা মাৰিয়াৰ ভাষাৰ বিষয়ে আন তথ্য নাথকাৰ বাবে এই অনুবাদৰ শুদ্ধতা সন্দেহজনক বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু সম্ভৱতঃ ই এক প্ৰত্যক্ষ অনুমান আছিল। নৃতত্ত্ববিদ আৰু ভাষাবিদ জন পিবডি হেৰিংটনে ১৯১৩ চনত লিব্ৰাডোৱে গোৱা এই গীত মোমৰ চিলিণ্ডাৰত ৰেকৰ্ড কৰিছিল।
১৮৫৩ চনৰ ১৩ অক্টোবৰ তাৰিখে সেক্ৰামেণ্টো চহৰৰ ডেইলি ডেম’ক্ৰেটিক ষ্টেট জাৰ্ণালত এজন নামোল্লেখ নকৰা লেখকে তলৰ বিৱৰণ প্ৰকাশ কৰিছিল—
চাণ্টা বাৰ্বাৰাৰ উপকূলৰপৰা প্ৰায় ৭০ মাইল পশ্চিমে অৱস্থিত চান নিকোলাছ দ্বীপত পোৱা বন্য মহিলাগৰাকী বৰ্তমান চাণ্টা বাৰ্বাৰাত আছে আৰু তাক এক কৌতূহলৰ বিষয় হিচাপে দেখা হৈছে। কোৱা হৈছে যে তেওঁ প্ৰায় ১৮ৰপৰা ২০ বছৰ ধৰি দ্বীপত অকলে বাস কৰিছিল। তেওঁ শংখ-শামুক, মাছ আৰু ছীলৰ চৰ্বি খাই জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰিছিল, আৰু বনৰীয়া হাঁহৰ ছাল আৰু পাখিৰে তৈয়াৰী পোচাক ছীলৰ স্নায়ুৰে চিলাই পিন্ধিছিল। তেওঁ কোনো জনা ভাষা ক’ব নোৱাৰে, দেখাত সুন্দৰ আৰু প্ৰায় মধ্যবয়সীয়া। চাণ্টা বাৰ্বাৰাৰ ভাল লোকসকলৰ মাজত নিজৰ নতুন বাসস্থানত তেওঁ সন্তুষ্ট যেন দেখা যায়।
মৃত্যু
মূল ভূ-খণ্ডত উপস্থিত হোৱাৰ মাত্ৰ সাত সপ্তাহ পিছতেই খুৱানা মাৰিয়াৰ গেৰী, চাণ্টা বাৰ্বাৰা, কেলিফৰ্ণিয়াত আমাশয় ৰোগত মৃত্যু হয়। নাইডেভাৰে দাবী কৰিছিল যে বহু বছৰ ধৰি পুষ্টিকৰ খাদ্যৰ অভাৱৰ পিছত সেউজীয়া গমধান, শাক-পাচলি আৰু সতেজ ফলৰ প্ৰতি তেওঁৰ অধিক আগ্ৰহে গুৰুতৰ আৰু অৱশেষত মাৰাত্মক অসুখৰ সৃষ্টি কৰিছিল।৭ মৃত্যুৰ আগতে ফাদাৰ ছানচেজে তেওঁক বাপ্তিস্ম দি স্পেনীয় নাম “খুৱানা মাৰিয়া” প্ৰদান কৰে।১৩ তেওঁক চাণ্টা বাৰ্বাৰা মিছনৰ সমাধিক্ষেত্ৰত নাইডেভাৰ পৰিয়ালৰ চৌহদত এখন নামবিহীন কবৰত সমাহিত কৰা হয়। পাদ্ৰে গনজালেছ ৰুবিঅ’ই মিছনৰ সমাধি-নিবন্ধনত এইদৰে লিখিছিল: “১৮৫৩ চনৰ ১৯ অক্টোবৰ তাৰিখে চান নিকোলাছ দ্বীপৰপৰা অনা ভাৰতীয় মহিলাগৰাকীৰ দেহাৱশেষ সমাধিক্ষেত্ৰত গিৰ্জাঘৰীয় নিয়ম অনুসৰি সমাহিত কৰিলোঁ; আৰু তেওঁৰ ভাষা বুজিব পৰা কোনো ব্যক্তি নাথকাৰ বাবে ফ্ৰা. ছানচেজে তেওঁক চৰ্তসাপেক্ষ বাপ্তিস্ম প্ৰদান কৰিলে।”
১৯২৮ চনত ড’টাৰ্ছ অৱ দ্য আমেৰিকান ৰেভল্যুশ্যন সংগঠনে সেই স্থানত তেওঁৰ স্মৃতিত এখন ফলক স্থাপন কৰে।
খুৱানা মাৰিয়াৰ পানীৰ টোপোলা, বস্ত্ৰ আৰু হাড়ৰ সূঁচসহ বিভিন্ন সামগ্ৰী কেলিফৰ্ণিয়া একাডেমি অৱ ছায়েন্সেছৰ সংগ্ৰহত সংৰক্ষিত আছিল, কিন্তু ১৯০৬ চনৰ চান ফ্ৰান্সিস্কো ভূমিকম্প আৰু অগ্নিকাণ্ডত সেয়া ধ্বংস হয়। তেওঁৰ কৰ্মোৰেণ্ট পাখিৰে নিৰ্মিত পোছাক সম্ভৱতঃ ভেটিকানলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল, কিন্তু আইলেণ্ড অৱ দ্য ব্লু ডলফিনছ গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰা অনুসাৰে সেয়া হেৰাই গৈছে।
প্ৰত্নতাত্ত্বিক আবিষ্কাৰ
১৯৩৯ চনত প্ৰত্নতাত্ত্বিকসকলে চান নিকোলাছ দ্বীপৰ উত্তৰ দিশৰ অন্তিম আৰু সৰ্বোচ্চ স্থানত খুৱানা মাৰিয়াৰ তিমিৰ হাড়েৰে নিৰ্মিত কুটীৰটো আৱিষ্কাৰ কৰে। কুটীৰটোৰ অৱস্থান নাইডেভাৰে এৰি থোৱা বৰ্ণনাৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ মিল খাইছিল।
২০০৯ চনত অৰেগন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰত্নতাত্ত্বিক জন এম. আৰলেণ্ডছনে সাগৰ-কূলৰ এখন পাহাৰৰ ধাৰত ক্ষয়িষ্ণু অৱস্থাত দুটা নিকোলেনো-শৈলীৰ ৰেডউড কাঠৰ বাকচ বিচাৰি পায়। বাকচ দুটা তিমিৰ এডাল পাঁজৰে আৱৃত আছিল আৰু কিছুমান ডামৰেৰে প্ৰলেপ দিয়া লেতেৰা পানীৰ বটলেৰে সৈতে সম্পৰ্কিত আছিল,১৪ আৰু শীতকালীন ধুমুহাৰ বাবে ধ্বংস হোৱাৰ আশংকাত আছিল।১৫ এই স্থানটো চান নিকোলাছ দ্বীপৰ উত্তৰ-পশ্চিম উপকূলত অৱস্থিত, য’ত খুৱানা মাৰিয়াই জীৱনৰ অধিকাংশ সময় অতিবাহিত কৰিছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। আৰলেণ্ডছন, ৰেনে ভেল্লানোৱেথ, লিছা থমাছ-বাৰ্নেট আৰু ট্ৰয় ডেভিছে উদ্ধাৰ কৰা বাকচ দুটাত ২০০-ৰ অধিক সামগ্ৰী পোৱা গৈছিল। ইয়াত চৰাইৰ হাড়েৰে নিৰ্মিত লকেট, আবালোন খোলাৰ কাঁহী আৰু মাছ ধৰাৰ কাঁইট, চাবোনৰ শিল অলংকাৰ, বালিৰ পাথৰৰ ঘঁহনী, ৰঙা ওচাৰ, নিকোলেনো শৈলীৰ হাৰ্পুনৰ আগভাগ, কাঁচৰ প্ৰক্ষেপাস্ত্ৰ-মুণ্ড আৰু ধাতুৰ সামগ্ৰী, লগতে আলাস্কাৰ স্থানীয় জনগোষ্ঠীৰ কিছুমান টগলিং হাৰ্পুনৰ আগভাগ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
২০১২ চনত নৌ-বাহিনীৰ প্ৰত্নতাত্ত্বিক ষ্টিভেন শ্ৱাৰ্ট্জে, ভেল্লানোৱেথ আৰু কেলিফৰ্ণিয়া ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটি, লছ এঞ্জেলেছৰ ছাত্ৰসকলৰ সৈতে কাম কৰি, বহু দিন ধৰি হেৰাই থকা ‘ইণ্ডিয়ান কেৱ’ নামৰ গুহাৰ অৱশেষ সন্ধান উলিয়ায় আৰু উন্মোচন কৰে, য’ত খুৱানা মাৰিয়া বসবাস কৰিছিল বুলি অনুমান কৰা হয়। এই গুহাত চলি থকা প্ৰত্নতাত্ত্বিক গৱেষণা পেচাঙা বাণ্ড অৱ লুইছেনো ইণ্ডিয়ান্সৰ অনুৰোধত স্থগিত কৰা হয়, যিসকলে দ্বীপটোৰ প্ৰাচীন অধিবাসীসকলৰ সৈতে সাংস্কৃতিক সম্পৰ্ক দাবী কৰে।</ref>
ঐতিহ্য
স্কট অ’ডেলৰ আইলেণ্ড অৱ দ্য ব্লু ডলফিনছ উপন্যাসখন মূলতঃ খুৱানা মাৰিয়াৰ জীৱন-কাহিনীৰ ওপৰত আধাৰিত। উপন্যাসখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰ কাৰানাই চান নিকোলাছ দ্বীপত অকলে থকা অৱস্থাত খুৱানা মাৰিয়াই সন্মুখীন হোৱা সম্ভাৱ্য বহুতো সংকট আৰু পৰীক্ষাৰ সন্মুখীন হয়। ১৯৬৪ চনৰ একে নামৰ চলচ্চিত্ৰ ৰূপান্তৰত আমেৰিকান অভিনেত্ৰী চেলিয়া কেয়ে কাৰানাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
- Morris, Susan L.; Farris, Glenn J.; Schwartz, Steven J. (2014). Murder, Massacre, and Mayhem on the California Coast, 1814–1815: Newly Translated Russian American Company Documents Reveal Company Concern Over Violent Clashes. Journal of California and Great Basin Anthropology. Malki Museum Press. পৃ. 81–100
- চান নিকোলাছ দ্বীপৰ একাকী মহিলা — ২০১২ চনৰ ২৫ অক্টোবৰ তাৰিখে অনুষ্ঠিত অষ্টম কেলিফৰ্ণিয়া আইলেণ্ডছ ছিম্পোজিয়ামত উপস্থাপিত খুৱানা মাৰিয়াৰ বিষয়ে সংৰক্ষিত ভাষণমালা
তথ্যসূত্ৰ
- ↑ Erlandson, J. M.; Rick, T. C.; Braje, T. J. (2011). Paleoindian seafaring, maritime technologies, and coastal foraging on California's Channel Islands. Science. পৃ. 1181–1185
- ↑ Davis, T. W.; Erlandson, J. M.; Fenenga, G. L. (2010). Chipped stone crescents and the antiquity of maritime settlement on San Nicolas Island. California Archaeology. পৃ. 185–202
- ↑ Braje, T. J.; Costello, J. G.; Erlandson, J. M. (2010). Channel Islands National Park: Archaeological overview and assessment. Channel Islands National Park, National Park Service
- ↑ Morris, S. L.; Farris, G. J.; Schwartz, S. J. (2013). Murder, massacre, and mayhem on the California Coast, 1814–1815: Newly translated Russian American Company documents reveal company concern over violent clashes. Journal of California and Great Basin Anthropology
- ↑ Morris, S. L.; Johnson, J. R.; Schwartz, S. J. (2016). The Nicoleños in Los Angeles: Documenting the Fate of the Lone Woman's Community. Journal of California and Great Basin Anthropology
- ↑ Robinson, Joe. (June 15, 2004). Marooned: 18 years of solitude. Los Angeles Times
- ↑ Nidever, G.; Ellison, W. H., eds. (1984). The life and adventures of George Nidever, 1802–1883. Santa Barbara, CA: Mcnally & Loftin
- ↑ Schwartz, S. J. (2005). Some observations on the material culture of the Nicoleño. Institute for Wildlife Studies. পৃ. 83–91
- ↑ Morgan, R. (1979). An account of the discovery of a whale-bone house on San Nicolas Island. Journal of California and Great Basin Anthropology. University of California, Merced. পৃ. 171–177
- ↑ (3 February 2016). The True Story of Juana Maria
- ↑ Hanchet, L.L; Tierney, Lennox; Fife, Austin E. (April 1944). The Lost Woman of San Nicolás. California Folklore Quarterly. পৃ. 148–149
- ↑ Munro, P. (1994). Takic foundations of Nicoleño vocabulary. Fourth Multidisciplinary Channel Islands Symposium. Santa Barbara Natural History Museum. পৃ. 659–668
- ↑ Hardacre, E. C. (1880). Eighteen years alone: A tale of the Pacific. Scribner's Monthly: An Illustrated Magazine for the People. Scribner. পৃ. 657–663
- ↑ Hunter, G., & Koerper, H. C. A Steatite Crucible Containing Ten Tarring Pebbles: Implications for Waterproofing Cuyama-Style Baskets. www.pcas.org/documents/Crucibleweb.pdf
- ↑ Erlandson, Jon M.; Thomas-Barnett, Lisa; Vellanoweth, René L. (January 2013). From the: A Unique Nineteenth-Century Cache Feature From San Nicolas Island, California. The Journal of Island and Coastal Archaeology. পৃ. 66–78
উৎস আৰু অনুজ্ঞাপত্ৰ
উৎস: অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া। এই প্ৰবন্ধটো অসমীয়া ৱিকিপিডিয়াৰ “খুৱানা মাৰিয়া” প্ৰবন্ধৰ সংশোধন ৬৩৬৯৭৪ (২৩ ছেপ্তেম্বৰ ২০২৬)ৰ পৰা আনি অসমীয়া বিশ্বকোষৰ গাঁথনিলৈ ৰূপান্তৰ কৰা হৈছে। মূল লেখকসকলৰ তালিকা সম্পাদনা-ইতিহাসত উপলব্ধ। পাঠ্য CC BY-SA 4.0।