কাই চিলাম্বত্তম

কাই চিলাম্বত্তম ( Kai silambattam ) হৈছে প্ৰধানকৈ তামিলনাডুত পৰিবেশিত এক প্ৰাচীন লোকনৃত্য। সাধাৰণতে মহিলাসকলে হাতত ছিলাম্বু (এবিধ ভৰিৰ গোৰোহা) লৈ ইয়াক সম্পন্ন কৰে। নৃত্যশিল্পীসকলে সাধাৰণতে নিৰ্দিষ্ট ছন্দ সৃষ্টি কৰিবলৈ ভৰিৰ গোৰোহা ব্যৱহাৰ কৰে। এই নৃত্য সাধাৰণতে হিন্দু দেৱ বা দেৱীক উৎসৰ্গিত কৰা উৎসৱ আৰু গাঁৱৰ উদযাপনৰ সময়ত পৰিবেশন কৰা হয়।

কৌশল

মহিলা নৃত্যশিল্পীসকলে নৃত্য কৰাৰ সময়ত ছন্দময় শব্দ কৰিবলৈ গোৰোহা পিন্ধে আৰু হাতত ছিলাম্বু ধৰি ৰাখে।^১২ ধাতুৰ ছিলাম্বুটোক হাতেৰে জোকাৰি জোকাৰি ছন্দময়ৰ সমন্বয়ত বিভিন্ন শব্দ উৎপন্ন কৰা হয়।^৩৪ এই নৃত্যৰ লগত কোনো নিৰ্দিষ্ট সংখ্যক লোক জড়িত নহয় আৰু সাধাৰণতে দুজনৰ পৰা আঠজন নৃত্যশিল্পীৰ যোৰত পৰিবেশন কৰা হয়।^৪

এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ শাৰীৰিক শক্তি থকা সকলো বয়সৰ লোকে পৰিবেশন কৰে। জ্যেষ্ঠ শিল্পীসকলে প্ৰায়ে কনিষ্ঠ শিল্পীসকলক পৰম্পৰাৰ প্ৰকাৰ হিচাপে শিকায় দিয়ে।^৪ এই নৃত্যৰ লগত পাম্বাই নামৰ পৰম্পৰাগত তামিল বাদ্যযন্ত্ৰৰ সংগীত পৰিবেশন কৰা হয়। বাদ্যযন্ত্ৰৰ সৈতে জড়িত এই শিল্পকলাক পাম্বাই চিলাম্বত্তম বুলিও কোৱা হয়।^৪ পুৰুষ নৃত্যশিল্পীসকলেও উৎসৱৰ সময়ত এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে।^৫

সাজ-পোছাক আৰু আনুষংগিক সামগ্ৰী

এই শিল্পৰ বাবে কোনো নিৰ্ধাৰিত সাজ-পোছাক নাই।^৪ এই নৃত্যত ব্যৱহৃত মূল আনুষংগিক বস্তু হৈছে চিলাম্বু। ভৰিত পিন্ধা বাবে চিলাম্বুক সাধাৰণতে কাল ছিলাম্বু (গোৰোহাৰ) বুলি কোৱা হয়।^৬৭ ই সাধাৰণতে আঙঠিৰ দৰে আকৃতিৰ ফুটা নলীকা আকৃতিৰ ধাতুৰ গঠন।^৮৯১০ ছিলাম্বু হাতত ধৰি ৰখাৰ বাবে আৰু বিশেষকৈ চিলাম্বটমৰ যুদ্ধ কলাৰ পৰা পৃথক কৰিবলৈ এই নৃত্যক কাই চিলাম্বত্তম বুলি কোৱা হয়।^৪

ছিলাম্বু ৰূপ,^১১১২ বা তামৰ দৰে ধাতুৰে গঠিত।^১৩ ইয়াৰ ভিতৰত ধাতুৰ গুটি বা পেলেট থাকে, যিবোৰ জোকাৰিলে শব্দ কৰে।^{১৪১৫১৬}সংগম যুগৰ পৰাই আদিম তামিল সাহিত্যত ইয়াৰ উল্লেখ পোৱা যায়। ইয়াৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা সংগম সাহিত্য গ্ৰন্থ চিলাপ্পাটিকাৰৰ আধাৰ। নৃত্যশিল্পীসকলে গোৰোহা বা গোৰোহাৰ ঘণ্টা পিন্ধে, যিয়ে চিলাম্বুৰ লগতে শব্দও উৎপন্ন কৰে।^১৭৪

অনুষ্ঠান

এই নৃত্য বেছিভাগেই মন্দিৰত দেৱতাসকলক পূজা বা সন্মান জনোৱাৰ পদ্ধতি হিচাপে কৰা হয়।^৪ আম্মান উৎসৱ বা নৱৰাত্ৰি উৎসৱৰ সময়ত মন্দিৰত বিশেষকৈ দুৰ্গা বা কালিৰ দৰে দেৱীৰ প্ৰশংসাৰ বাবে ইয়াক পালন কৰা হয়।^১৮১৯ উৎসৱ আৰু গাঁৱৰ উৎসৱ উদযাপনৰ সময়তো ইয়াক পৰিবেশন কৰা হয়।^২০ উদাহৰণস্বৰূপে, শুভ দিনত আৰু থাইপুছম উদযাপনৰ অংশ হিচাপে কাবাড়ীৰ সৈতে ইয়াক পালন কৰা হয়। বিশেষ অনুষ্ঠান যেনে বিবাহ আৰু কাণ বিন্ধাৰ অনুষ্ঠানতো ইয়াক পৰিবেশন কৰা হয়।^৪ সাংস্কৃতিক কাৰ্য্যকলাপৰ অংশ হিচাপে মঞ্চতো ইয়াক পৰিবেশন কৰা হয়।^৪

অভ্যাসৰ ক্ষেত্ৰসমূহ

কাই চিলাম্বত্তম হৈছে প্ৰধানকৈ তামিলনাডুত প্ৰচলিত এক প্ৰাচীন লোকনৃত্য।^২১ ইয়াৰ প্ৰধানকৈ উত্তৰ দিশৰ ধৰ্মপুৰী, কাঞ্চীপুৰম, ৰানিপেট, তিৰুৱন্নমলাই, আৰু ভেল্লোৰ জিলাত^৪ আৰু আন কিছুমান জিলা যেনে থাঞ্জাৱুৰ, আৰু নগাপট্টিনাম আদিতো ইয়াৰ প্ৰচলিত হয়।^২২