কাবাড়ী আট্টাম

কাবাড়ী আট্টাম (তামিল: காவடி ஆட்டம்) ( Kabadi Aattam) হিন্দু যুদ্ধৰ দেৱতা “মুৰুগান’’ অৰ্থাৎ কৰ্তিকৰ পূজাৰ সময়ত ভক্তসকলে কৰা এক আনুষ্ঠানিক বলিদান আৰু প্ৰসাদ।^১ ই থাইপুছাম উৎসৱৰ কেন্দ্ৰীয় অংশ আৰু এই অনুষ্ঠানত ভক্তৰ মানসৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়। কাবাড়ী মানে নিজেই এটা আকৃতিৰ ভাৰ, যি ভাৰ বহন কৰাৰ শক্তি পাবলৈ ভক্তই মুৰুগানৰ সহায় বিচাৰি কাকূতি কৰে, সাধাৰণতে নিৰাময়ৰ প্ৰয়োজন হোৱা প্ৰিয়জনৰ হৈ বা আধ্যাত্মিক চেতনাৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষাৰ ধাৰ হিচাপে কাবাড়ী পালন কৰা হয়।^২ এই বোজাৰ প্ৰতীকবোৰ বহন কৰি ভক্তসকলে তীৰ্থযাত্ৰা পথত আগবঢ়ে আৰু নৃত্য কৰে।

ইতিহাস

তামিল পৌৰাণিক কাহিনীমতে, শিৱই অগস্ত্য ঋষিক শিৱগিৰি আৰু শক্তিগিৰি পাহাৰ নামৰ দুটা পাহাৰ নিৰ্মাণৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰি দক্ষিণ ভাৰতলৈ কঢ়িয়াই নিয়াৰ নিৰ্দেশ দিয়ে বুলি কোৱা হয়। ঋষিয়ে সেইবোৰক এখন অৰণ্যত এৰি থৈ গৈছিল আৰু পিছত শিষ্য ইদুম্বনক সেইবোৰ আনিবলৈ দায়িত্ব দিছিল। ইদুম্বনে বৰ্তমানৰ তামিলনাডুৰ পালানী চহৰৰ ওচৰত পাহাৰবোৰ অলপ সময় জিৰণি ল’বলৈ তললৈ নমাই দিলে যদিও পিছলৈ তুলি ল’ব নোৱাৰা হ’ল। তাতেই পাহাৰৰ মালিকীস্বত্ব দাবী কৰা এজন যুৱকৰ সৈতে ইদুম্বনৰ কাজিয়া হ’ল আৰু তাৰ পিছৰ কাজিয়াত ইদুম্বন পৰাস্ত হৈছিল। ইয়াৰ পিছত ইদুম্বনে উপলব্ধি কৰে যে, সেই যুৱকজন হিন্দু দেৱতা “মুৰুগান’’ অৰ্থাৎ কাৰ্তিক৷ সেয়ে, তেওঁৰ সহায় লাভৰ বাবে তেওঁক প্ৰাৰ্থনা কৰে।^৩ পালানি মুৰুগান মন্দিৰ পাহাৰৰ ওপৰৰ এটা স্থানত অৱস্থিত হৈ আছে৷

ইয়াৰ পূৰ্বে মুৰুগানে “বিশ্ব ভ্ৰমণ’’ৰ প্ৰতিযোগিতাত ভাতৃৰ দ্বাৰা পৰাজিত হৈছিল, য’ত তেওঁৰ ভাতৃ বিনায়কাৰে(গণেশ) জ্ঞানৰ পৰম ফল লাভ কৰিছিল। খং আৰু হতাশাত তেওঁ কৈলাশ পৰ্বত এৰি শিৱগিৰি পাহাৰৰ পাদদেশ তিৰু অবিনাংকড়ীলৈ নামি আহিল। তেওঁৰ ঐশ্বৰিক পিতৃ-মাতৃ শিৱ আৰু পাৰ্বতীয়ে তেওঁক শান্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে যদিও মুৰুগানে পাহাৰলৈ আঁতৰি যায় আৰু তাত শান্তি আৰু নিসংগতাত একান্তমনে বসতি স্থাপন কৰে।^৪

ইদুম্বনে মুৰুগানক প্ৰাৰ্থনা কৰিলে যে, যিয়েই পাহাৰ দুটা বোজাই কৰা কাবাড়ীখন কান্ধত লৈ গৈ প্ৰতিজ্ঞচিত্তে মন্দিৰটো চাব, তেওঁক আশীৰ্বাদ দিয়া হওক আৰু তেওঁক পাহাৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰত প্ৰহৰী হৈ থিয় হোৱাৰ সুবিধা দিয়া হওক। এই কাবাড়ী আট্টামৰ প্ৰথা পালানীৰ পৰা বিশ্বজুৰি অন্যান্য মুৰুগান মন্দিৰলৈ বিয়পি আছে।

প্ৰস্তুতি

দুদিনীয়া থাইপুছাম উৎসৱৰ ৪৮ দিনৰ পূৰ্বে এই পৰ্বৰ প্ৰস্তুতি আৰম্ভ হয়। ভক্তসকলে নিজকে সকলো মানসিক আৰু শাৰীৰিক অশুদ্ধিৰ পৰা নিজকে শুদ্ধ কৰে। তেওঁলোকে প্ৰতিদিনে মাত্ৰ এসাঁজ নিৰামিষ আহাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু থাইপুছামৰ ২৪ ঘণ্টা আগতে তেওঁলোকে সম্পূৰ্ণ উপবাস পালন কৰে।^২ ভক্তসকলে কঠোৰ শুদ্ধিকৰণ ব্ৰত পালন কৰি সকলো কামনা-বাসনাৰ পৰা আঁতৰি মূৰ খুৰাই, নিৰামিষ খাদ্য খাই আৰু মদ্যপান, যৌন ক্ৰিয়াৰ পৰা আঁতৰি, দৈনিক ঠাণ্ডা পানীৰে গা ধোৱে আৰু মজিয়াত শুই অহৰহ প্ৰাৰ্থনা আদিৰ অন্তৰ্ভুক্ত।^১

উৎসৱৰ দিনা ভক্তসকলে বিভিন্ন ধৰণৰ ভক্তিমূলক আচাৰ-আচৰণ কৰি নিৰ্দিষ্ট পথেৰে তীৰ্থযাত্ৰা কৰে আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ কাবাড়ী কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে। ভক্তৰ কান্ধত কাবাড়ীৰ ভাৰসাম্যতা বজাই ৰাখিবলৈ কাবাড়ীত দুটুকুৰা অৰ্ধবৃত্তাকাৰ কাঠ বা তীখা থাকে, যি ধেনুভিৰীয়াকৈ তৈয়াৰ কৰা হয়৷ ইয়াক প্ৰায়ে ফুল আৰু ময়ুৰৰ পাখিৰ লগতে অন্যান্য বস্তুৰে সজাই তোলা হয়। কিছুমান কাবাডীৰ ওজন ৩০ কিলোগ্ৰাম পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে।^২

কাবাড়ীৰ ভিতৰত সহজতম কাবাড়ী হ’ল, গাখীৰৰ পাত্ৰ (পাল কাবাড়ী) কঢ়িয়াই নিয়া, কিন্তু ইয়াতো ছাল, জিভা বা গালত বল্লমৰ বিন্ধা খোৱাটো সাধাৰণ কথা। আটাইতকৈ মনোমোহা কাবাড়ী হ’ল, ভেল কাবাড়ী৷ ই মূলতঃ দুইমিটাৰ পৰ্যন্ত ওখ বহনযোগ্য বেদী, ময়ুৰৰ পাখিৰে সজাই থোৱা আৰু বুকু আৰু পিঠিৰ ছালত বিন্ধি থকাকৈ একাধিক বল্লমৰ জৰিয়তে ভক্তৰ লগত সংলগ্ন কৰা হয়। কাবাড়ী কঢ়িয়াই জুইত খোজ কঢ়া আৰু বেত্ৰাঘাত কাৰ্যও কৰিব পাৰি। দাবী কৰা হয় যে, ভক্তসকলে যন্ত্ৰণা অতিক্ৰম কৰিবলৈ সক্ষম হ’লে সমাধিত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।^২

ভাৰত আৰু অন্যান্য দেশ যেনে শ্ৰীলংকা, মালয়েছিয়া, ফিজি, মৰিচাছ, ছিংগাপুৰ, কানাডা, আমেৰিকা, যুক্তৰাজ্য, জাৰ্মানী, ফ্ৰান্স, ইটালী, দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু ইণ্ডোনেছিয়া আদি দেশৰ তামিলসকলে থাইপুছম উদযাপন কৰে।^৫৬৭