ওলাদেৱী

ওলাদেৱী বা ওলাইচণ্ডী হৈছে কলেৰাৰ দেৱী, যাক বাংলা অঞ্চলৰ (বৰ্তমানৰ বাংলাদেশ আৰু পশ্চিমবংগ) লগতে মাৰৱাৰ, ৰাজস্থানৰ লোকসকলে পূজা কৰে। দেৱীগৰাকীক ওলাইচণ্ডী, ওলাবিবি আৰু বিবিমা নামেও জনা যায়। তেওঁ বিশেষকৈ বঙালী হিন্দুসকলৰদ্বাৰা পূজিত।

ৰাজস্থানত তেওঁক আই শীতলাৰ ৰূপতো পূজা কৰা হয়, যিয়ে কলেৰা, জণ্ডিছ, ডায়েৰীয়া আৰু আন পেটৰ ৰোগৰপৰা ভক্তসকলক ৰক্ষা কৰে। তেওঁক “অৰি মাতাঃ” বুলিও কোৱা হয়। মাৰোৱাৰী পৰম্পৰাত তেওঁৰ স্থায়ী ৰূপ নাই, কিন্তু সাধাৰণতে তেওঁক শীতলাৰ দৰে প্ৰতিমূৰ্তিত দৰ্শোৱা হয়।

ওলাদেৱী বাংলাৰ লোকধাৰাৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ, যাক বিভিন্ন ধৰ্ম আৰু সংস্কৃতিৰ মানুহে সন্মান কৰে।^১২৩

দেৱী

জনবিশ্বাস অনুসৰি, ওলাদেৱী ময়াসুৰৰ পত্নী, যি অসুৰ, দানৱ আৰু দৈত্যসকলৰ ৰজা আৰু স্থপতি হিচাপে পৰিচিত।^১ ভক্তসকলে তেওঁক কলেৰাৰপৰা ৰক্ষা দানকাৰী দেৱী হিচাপে মানে। বাংলা ভাষাত কলেৰাক “ওলা-ওঠা” বা “ওলা-উঠা” বুলি কোৱা হয়, যাৰ অৰ্থ “ওলা” মানে তললৈ নামি যোৱা আৰু “উঠা” মানে ওপৰলৈ ওলোৱা, অৰ্থাৎ কলেৰাৰ পাতল পায়খানা আৰু বমিৰ লক্ষণ।^১

হিন্দুসকলৰ মতে, ওলাদেৱী পাৰ্বতীৰ ৰূপ, যাক গভীৰ হালধীয়া বৰণৰ এগৰাকী মহিলা হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়, যি নীলা শাৰী আৰু গহনাৰে শোভিত। তেওঁক বিস্তৃত হাতৰ সৈতে কোলাত শিশুসহ বহি থকা অৱস্থাত দৰ্শোৱা হয়।^১ বাঙালী হিন্দুধৰ্মত তেওঁক “ওলাবিবি” বা “বিবিমা” বুলি কোৱা হয়। “ওলাবিবি গাণ” (ওলাবিবিৰ গীত)ত এগৰাকী কুমাৰী ৰাজকন্যাৰ অলৌকিকভাৱে অদৃশ্য হৈ ঈশ্বৰী ৰূপে পুনৰ প্ৰকাশ, আৰু ৰোগী ৰাজপুত্ৰসকলক আৰোগ্য দান কৰাৰ কাহিনী আছে।^৩ তেওঁৰ মূৰত টুপি আৰু গামোচা থাকে, ভৰিত জোতা, কেতিয়াবা মোজা। হাতত যাদুকৰী দণ্ড থাকে যাৰদ্বাৰা ভক্তসকলৰ ৰোগ দূৰ হয়।^১

সামাজিক প্ৰভাৱ

ওলাদেৱী বাংলা লোক সংস্কৃতিত এগৰাকী গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱী, যাক বহু গৱেষকে আদি শক্তিৰ সৈতে কৃষ্ণৰ সংমিশ্ৰিত ৰূপ বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।^২ ওলাদেৱীৰ পূজা ১৯শ শতিকাত কলেৰাৰ মহামাৰী চলি থকা সময়তে ভাৰতীয় উপমহাদেশত উদ্ভৱ হৈছিল বুলি বিশ্বাস।^৪ তেওঁৰ পূজা ধৰ্মীয় আৰু জাতিগত সীমা অতিক্ৰম কৰি সমাজৰ সকলো স্তৰত বিস্তৃত আছিল।^১ কিন্তু চিকিৎসা আৰু পৰিচ্ছন্নতাৰ উন্নতিৰ লগে লগে কলেৰা ৰোগ প্ৰায় নিঃশেষ হোৱাৰ ফলত আধুনিক যুগত তেওঁৰ পূজাৰ গুৰুত্ব কমি গৈছে।^১

আৰু চাওক

• চণ্ডী