এগলিয়া (গ্ৰেচ)

এগ্লাইয়া (/əˈɡlaɪə/, ইংৰাজী: Aglaia বা Aglaïa) বা এগলিয়া (/əˈɡliːə/, ইংৰাজী: Aglaea) (প্ৰাচীন গ্ৰীক: Ἀγλαΐα, আক্ষৰিক অৰ্থ: 'উৎসৱৰ উজ্জ্বল'^১) গ্ৰীক শ্ৰুতিকথাত বৰ্ণিত চাৰিটেছসকলৰ অন্তৰ্গত এগৰাকী অন্যতম দেৱী৷ ৰোমান পৌৰাণিক কাহিনীত এওঁলোকক গ্ৰেচ বুলি জনা যায়।

পৰিয়াল

হেচিয়ড আৰু অন্যান্য সূত্ৰৰ মতে এগলিয়া, ইউফ্ৰ’চাইন আৰু থেলিয়াৰ সৈতে তিনি গৰাকী চাৰিটেছৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল৷ তেওঁলোক জ্যুচ আৰু সাগৰ দেৱী ইউৰিনমৰ কন্যা আছিল।^২৩৪৫ আন কিছুমান সূত্ৰত একে তিনিজন চাৰিটেছ নাম (আগলিয়া, ইউফ্ৰ’চিন আৰু থালিয়া) উল্লেখ কৰা হৈছে যদিও তেওঁলোকৰ পিতৃ-মাতৃৰ নাম একে নহয়। অৰ্ফিক হিমন টু দ্য গ্ৰেচেছত কোৱা হৈছে যে তেওঁলোক জ্যুছ আৰু সুশৃংখলা আৰু বৈধ আচৰণৰ দেৱী ইউনোমিয়াৰ কন্যা,^৬ আৰু পিণ্ডাৰে তেওঁলোকৰ মাকৰ নাম উল্লেখ নকৰাকৈয়ে কয় যে তেওঁলোক আটাইতকৈ শক্তিশালী দেৱতাৰ (অৰ্থাৎ জিউছ) কন্যা।^৭ হেচিয়ডে লগতে উল্লেখ কৰিছে যে অগ্লাইয়া চাৰিটেছসকলৰ ভিতৰত আটাইতকৈ সৰু।^{৮১৪৯১০}

ডাইঅ'নিচিয়াকাৰ মতে, এফ্ৰোডাইটিৰ ওচৰত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা কৰা পাচিথিয়া আৰু পেইথোৰ সৈতে এগলিয়া "অৰ্কোমেনাছৰ নৃত্যশিল্পী"সকলৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল। যেতিয়া এফ্ৰোডাইটিয়ে ঈৰ্ষাৰে এথেনাতকৈ ভাল কাপোৰ ববলৈ চেষ্টা কৰে, তেতিয়া চাৰিটেছসকলে সহায় কৰিছিল আৰু এগলিয়াই তেওঁক সূতাবোৰ আগবঢ়াই দিছিল।^১১ এগলিয়াই এফ্ৰোডাইটিৰ দূত হিচাপেও কাম কৰিছিল, আৰু ইৰ'ছক বিচাৰি উলিয়াই বাৰ্তা আনিবলৈ গৈছিল৷ ইৰ'ছ এফ্ৰোডাইটিৰ ওচৰলৈ বহুত বেছি দ্ৰুততাৰে উভতি আহিছিল কাৰণ তেওঁ উৰিব পাৰে আনহাতে এগলিয়াই উৰিব নোৱাৰে। ইয়াত এগলিয়াক চাৰিছ (চাৰিটেছৰ একবচন) বুলি কোৱা হৈছে, কিন্তু এই গোটৰ অন্তৰ্ভুক্ত নোহোৱা অন্য চৰিত্ৰবোৰকো চাৰিছ বুলি কোৱা হৈছে।^১২

হেচিয়ডে কয় যে এগলিয়া হেফেষ্টাছৰ সৈতে বিবাহিত হৈছিল।^৮ (এইটো প্ৰায়ে এফ্ৰোডাইটিৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ বিচ্ছেদৰ পিছত বুলি ধৰা হয়।) অট্টো কেৰ্নে সংকলিত অৰ্ফিক ফ্ৰেগমেণ্টত কোৱা হৈছে যে হেফেষ্টাছৰ দ্বাৰা এগলিয়াৰ ইউক্লিয়া (Eucleia), ইউফেম (Eupheme), ইউথেনিয়া (Euthenia), আৰু ফিল'ফ্ৰ'চিন (Philophrosyne)ৰ নামৰ চাৰিজন সন্তানৰ জন্ম হৈছিল।^১৩ ইলিয়াড আৰু ডাইঅ'নিচিয়াকাই হেফেষ্টাছৰ পত্নীক চাৰিছ বুলি উল্লেখ কৰিছে,^১৪১৫ আৰু কিছুমান পণ্ডিতে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছে যে এই উল্লেখসমূহে এগলিয়াকে বুজায়।^৪

তথ্য সংগ্ৰহ

• Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. ISBN 0-674-99135-4. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website.
• Bell, Robert E., Women of Classical Mythology: A Biographical Dictionary, ABC-Clio, 1991. . Internet Archive.
• Brill’s New Pauly: Encyclopaedia of the Ancient World. Antiquity, Volume 1, A-Ari, editors: Hubert Cancik, Helmuth Schneider, Brill, 2002. . Online version at Brill.
• Grimal, Pierre, The Dictionary of Classical Mythology, Wiley-Blackwell, 1996. . Internet Archive.
• Hard, Robin, The Routledge Handbook of Greek Mythology: Based on H.J. Rose's "Handbook of Greek Mythology", Psychology Press, 2004. . Google Books.
• Hesiod, Theogony from The Homeric Hymns and Homerica with an English Translation by Hugh G. Evelyn-White, Cambridge, MA.,Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1914. Online version at the Perseus Digital Library.
• Kern, Otto, Orphicorum Fragmenta, Berlin, 1922. Scans at the Internet Archive, English translation at HellenicGods.org.
• Nonnus of Panopolis, Dionysiaca translated by William Henry Denham Rouse (1863–1950), from the Loeb Classical Library, Cambridge, MA, Harvard University Press, 1940. Online version at the Topos Text Project.
• Pindar, Odes translated by Diane Arnson Svarlien. 1990. Online version at the Perseus Digital Library.
• Pindar, The Odes of Pindar including the Principal Fragments with an Introduction and an English Translation by Sir John Sandys, Litt.D., FBA. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1937. Greek text available at the Perseus Digital Library.
• Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, London (1873). "Charis".