ইয়ায়ুয়ে

ইয়ায়ুয়ে (Yayue) প্ৰাচীন চীনত ৰাজদৰবাৰ আৰু মন্দিৰসমূহত পৰিৱেশন কৰা চীনা ধ্ৰুপদী সংগীত আৰু নৃত্যৰ একপ্ৰকাৰ। ইয়ায়ুয়েৰ মৌলিক ৰীতি-নীতি ৱেষ্টাৰ্ন ঝৌ যুগত প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল। আইন আৰু কণফুচিয়াচজিম আচাৰৰ সৈতে মিলি ই অভিজাত শ্ৰেণীৰ ৰাজনৈতিক ক্ষমতাৰ আনুষ্ঠানিক প্ৰকাশৰ ৰূপ গঢ়ি তুলিছিল।

য়া শব্দটো ঝৌ বংশৰ সময়ত ৰাজদৰবাৰত ব্যৱহৃত গীতৰ কথাৰ একপ্ৰকাৰ বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যিবোৰ শ্বিজিং ত সংকলিত হৈছিল।^১ ইয়ায়ুয়ে শব্দটো নিজেই কনফুচিয়াছৰ এনালেক্টছ ত পোৱা যায়।^২৩ কনফুচিয়াছে ইয়ায়ুয়েক এনে সংগীত হিচাপে গণ্য কৰিছিল যি ভাল আৰু উপকাৰী; ইয়াৰ বিপৰীতে ঝেং ৰাজ্যৰপৰা উৎপত্তি হোৱা জনপ্ৰিয় সংগীতক তেওঁ অৱক্ষয়ী আৰু কলুষিতকাৰী বুলি বিবেচনা কৰিছিল।^৪ সেয়েহে কনফুচীয়ান ব্যৱস্থাত ইয়ায়ুয়েক পৰিশীলিত, উন্নতিশীল আৰু আত্মসংস্কাৰৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় উপযুক্ত সংগীত হিচাপে গণ্য কৰা হয়; লগতে ই সু-শাসন আৰু সুস্থিৰ শাসনৰ প্ৰতীক হ'ব পাৰে।^৫৬ ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে ৰাজদৰবাৰত ব্যৱহৃত গম্ভীৰ আনুষ্ঠানিক সংগীত, লগতে মন্দিৰত বিশেষকৈ কনফুচীয়ান আচাৰত ব্যৱহৃত আচাৰমূলক সংগীত। বহল অৰ্থত ইয়ায়ুয়ে বুলিলে জনপ্ৰিয় সংগীত ছুইউয়ে বা "অসংস্কৃত সংগীত"ৰপৰা পৃথক চীনা সংগীতৰ এক ৰূপকো বুজাব পাৰে; সেই অৰ্থত ছিন সংগীতৰ দৰে পণ্ডিতসকলৰ সংগীতও ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত হ'ব পাৰে।^৭৮৯

ছিং বংশৰ অন্ত পৰাৰ পাছত ৰাজদৰবাৰী ইয়ায়ুয়েৰ গুৰুত্ব হ্ৰাস পায় আৰু চীনত ই জনসাধাৰণৰ দৃষ্টিৰপৰা প্ৰায় অদৃশ্য হৈ পৰে। অৱশ্যে বিংশ শতিকাৰ শেষভাগত ইয়াৰ পুনৰ্গঠন আৰু পুনৰুজ্জীৱনৰ আধুনিক প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ হয়। টাইৱানত এতিয়াও কনফুচীয়ান আচাৰৰ অংশ হিচাপে ইয়ায়ুয়ে পৰিৱেশন কৰা হয়। চীনত ইয়াৰ পুনৰুজ্জীৱিত ৰূপ সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত পৰিৱেশন কৰাৰ লগতে পৰ্যটকৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পূব এছিয়াৰ কিছু অংশত ইয়ায়ুয়েৰ আন ৰূপ এতিয়াও পোৱা যায় জাপানৰ গাকু, কোৰিয়াৰ আআক আৰু ভিয়েটনামৰ ন্যা নাক। এই দেশসমূহত একে চীনা শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হ'লেও উচ্চাৰণ পৃথক আৰু সংগীতৰ ৰূপ চীনা ইয়ায়ুয়েৰ সৈতে একে নহ'বও পাৰে। অৱশ্যে কোৰিয়াৰ আকক-এ প্ৰাচীন চীনা ইয়ায়ুয়েৰ কিছু উপাদান সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছে।^১০

ইতিহাস

পৰম্পৰাগতভাৱে কোৱা হয় যে ঝৌৰ ড্যুকে ঝৌৰ ৰজা উৰ নিৰ্দেশত শ্বাং বংশ জয় কৰাৰ কিছুদিন পাছতে ইয়ায়ুয়ে সৃষ্টি কৰিছিল। ইয়ায়ুয়েৰ ভিতৰত শ্বামাণিক বা ধৰ্মীয় পৰম্পৰা, লগতে প্ৰাচীন চীনা লোকসংগীতৰ উপাদানো অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল। চীনা নৃত্যও ইয়ায়ুয়ে সংগীতৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত আছিল আৰু প্ৰতিটো ইয়ায়ুয়ে ৰচনাৰ সৈতে কোনো এটা আনুষ্ঠানিক বা আচাৰমূলক নৃত্য জড়িত থাকিব পাৰিছিল। ঝৌ বংশৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ইয়ায়ুয়ে ৰচনাসমূহ আছিল ছয়টা মহান নৃত্য; প্ৰতিটো নৃত্য কোনো কিংবদন্তিমূলক বা ঐতিহাসিক ব্যক্তিৰ সৈতে জড়িত আছিল য়ুনমেন দাজুৱান। , দাসিয়ান , দাকিং, বা দাশাও, দাসিয়া, দাহু আৰু দাৱু ।^{১১১২১৩}

বুক অৱ ৰাইট-ত কেইবাটাও পৰিস্থিতিৰ বৰ্ণনা আছে য'ত ইয়ায়ুয়ে পৰিৱেশন কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ভিতৰত স্বৰ্গ আৰু পৃথিৱী, দেৱতা বা পূৰ্বপুৰুষৰ সন্মানত অনুষ্ঠিত অনুষ্ঠান আছিল। কূটনৈতিক সভাত ইয়াক কেনেদৰে পৰিৱেশন কৰিব লাগে তাৰো বিশদ নিয়ম আছিল। ইয়ায়ুয়ে বাহিৰত অনুষ্ঠিত কাৰ্যসূচীতো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যেনে অভিজাতসকলৰ ধনুৰ্বিদ্যা প্ৰতিযোগিতা, চিকাৰ অভিযান আৰু সফল সামৰিক অভিযানৰ সমাপ্তিৰ পিছত। ইয়ায়ুয়েৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য আছিল ইয়াৰ কঠোৰ আনুষ্ঠানিক ৰূপ। পৰিৱেশনৰ সময়ত ই গম্ভীৰ আৰু আনুষ্ঠানিক আছিল আৰু অভিজাত শ্ৰেণীসমূহক পৃথক কৰি দেখুৱাইছিল। কেতিয়াবা ইয়াৰ সৈতে গীতৰ কথাও থাকিছিল, যাৰ কিছু অংশ বুক অৱ চংছত সংৰক্ষিত হৈ আছে।

বসন্ত আৰু শৰৎ যুগত আন্তঃৰাজ্যিক সম্পৰ্কত আচাৰৰ গুৰুত্ব হ্ৰাস পোৱাৰ লগে লগে ইয়ায়ুয়েৰ গুৰুত্বও হ্ৰাস পায়। কনফুচিয়াছয়ে ধ্ৰুপদী সংগীত আৰু আচাৰৰ অৱক্ষয়ক লৈ দুখ প্ৰকাশ কৰিছিল। ৱেইৰ মাৰ্কুইছ ৱেনে ৱেই আৰু ঝেঙৰ জনপ্ৰিয় সংগীত প্ৰাচীন ৰাজদৰবাৰী সংগীততকৈ বেছি পছন্দ কৰিছিল বুলি কোৱা হয়; প্ৰাচীন ৰাজদৰবাৰী সংগীত শুনিলে তেওঁ টোপনিত পৰিব পাৰে বুলি উল্লেখ আছে।^১৪১৫

ঝৌ বংশৰ বহু ইয়ায়ুয়ে ছিন বংশ লৈকে চলি থাকিল। কিন্তু কিছুমান ৰচনা হান বংশৰ সময়লৈকে হেৰাই গৈছিল বা আৰু পৰিৱেশন কৰা হোৱা নাছিল যেন লাগে। লগতে এই সময়ছোৱাত আৰু পৰৱৰ্তী বংশসমূহত ইয়ায়ুয়েৰ বিষয়-বস্তু আৰু ৰূপ সলনি হৈছিল। উদাহৰণস্বৰূপে, হান বংশত ইয়ায়ুয়েৰ মঞ্চ-সমষ্টি (dengge)ত তাঁৰযুক্ত বাদ্যযন্ত্ৰ নাছিল আৰু কেৱল গায়ক আছিল; কিন্তু ছুই বংশত গায়ক আৰু তাঁৰযুক্ত বাদ্যযন্ত্ৰ সংযোজন কৰা হৈছিল। টাং বংশত জনপ্ৰিয় সংগীতৰ উপাদানো ইয়ায়ুয়েত যোগ কৰা হৈছিল।^২ অৱশ্যে ছুই আৰু থাং ৰাজদৰবাৰৰ প্ৰধান সংগীতৰ ৰূপ আছিল ভোজৰ সময়ত পৰিৱেশন কৰা মনোৰঞ্জনমূলক সংগীত য়ানইউ।^১৬ সেয়েহে ইয়ায়ুয়ে শব্দটো সাম্ৰাজ্যিক পৰিয়াল আৰু অভিজাতসকলৰ মন্দিৰ তথা কনফুচীয়ান মন্দিৰত ব্যৱহৃত কনফুচীয়ান আচাৰৰ সংগীতৰ বাবে সংৰক্ষিত হৈ পৰিছিল।^১৭

ছং বংশত নব্য-কনফুচীয়ানবাদ নতুন প্ৰধান মতবাদ হৈ উঠাৰ লগে লগে ইয়ায়ুয়েৰ পুনৰ উত্থান ঘটে আৰু ইয়াৰ ব্যাপক বিকাশ হয়। এই সময়ৰ এটা ইয়ায়ুয়ে বাদ্যদলত ২০০ৰো অধিক বাদ্যযন্ত্ৰবাদক আছিল আৰু বহু নতুন বাদ্যযন্ত্ৰ সংযোজন কৰা হৈছিল।^১৮ ছং বংশৰ ইয়ায়ুয়ে পৰিৱেশনৰ বৰ্ণনা কৰা দুটা গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ হ'ল ঝু ছিৰ Complete Explanation of the Classic of Etiquette and Its Commentary (儀禮經傳通解) আৰু ছেন ইয়াঙৰ Collection of Music।^১৯ ১১১৬ চনত ছং সম্ৰাট হুইজঙে গোৰিয়োৰ সম্ৰাট য়েজংৰ অনুৰোধত কোৰিয়ালৈ ৪২৮টা ইয়ায়ুয়ে বাদ্যযন্ত্ৰ আৰু ৫৭২টা সাজ-পোছাক তথা নৃত্য-সামগ্ৰী উপহাৰ হিচাপে পঠিয়াইছিল।^২০ ইয়াৰ ফলত পূৰ্বৰ চীনা বংশসমূহৰ ইয়ায়ুয়ে সংগীতৰ কিছু উপাদান, যাৰ ভিতৰত দুটা সুৰো আছে, এতিয়াও কোৰিয়াত সংৰক্ষিত হৈ আছে।^২১

ছিং বংশৰ পতন আৰু চীনৰ সাম্ৰাজ্যিক যুগৰ অন্ত পৰালৈকে সাম্ৰাজ্যিক অনুষ্ঠান আৰু আচাৰত ইয়ায়ুয়েৰ কিছুমান ৰূপ জীয়াই আছিল। অৱশ্যে ১৯৪৯ চনত কমিউনিষ্টসকলৰ ক্ষমতা দখলৰ পিছলৈকে চীনত কনফুচীয়ান আচাৰৰ অংশ হিচাপে ইয়ায়ুয়ে পৰিৱেশন কৰা হৈছিল; তাৰ পিছত এই পৰম্পৰা বিলুপ্ত হয়। ১৯৬০ৰ দশকৰ শেষভাগত টাইৱানত আৰু ১৯৯০ৰ দশকৰপৰা মূল চীনত কনফুচীয়ান আচাৰত ইয়ায়ুয়েৰ পুনৰুজ্জীৱন আৰম্ভ হয়।^২২ ১৯৯০ৰ দশকত টাইৱানত সাম্ৰাজ্যিক ৰাজদৰবাৰৰ ইয়ায়ুয়েৰ ওপৰত বৃহৎ গৱেষণা আৰু আধুনিক পুনৰ্গঠনৰ কাম আৰম্ভ হয়। মূল চীনত নানহুৱা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইয়ায়ুয়ে সংগীত দলটোৱে ২০০৯ চনত বেইজিংত কৰা পৰিৱেশনে এই সংগীতৰ প্ৰতি নতুনকৈ আগ্ৰহ সৃষ্টি কৰে।^{২৩২৪২৫} অৱশ্যে পুনৰুজ্জীৱিত আৰু পুনৰ্গঠিত ইয়ায়ুয়ে সংগীত আৰু নৃত্যৰ প্ৰামাণিকতাক লৈ প্ৰশ্ন আছে। বিশেষকৈ আধুনিক বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ আৰু প্ৰাচীন বাদ্যযন্ত্ৰৰ সলনি বিভিন্ন বিকল্প ব্যৱহাৰৰ বিষয়টো উল্লেখযোগ্য। তথাপি কিছুমানৰ মতে, বিভিন্ন ৰাজবংশৰ সময়ত এই সংগীত আৰু নৃত্য সদায় পৰিৱৰ্তিত হৈ আহিছে; সেয়েহে আধুনিক যুগত হোৱা পৰিৱৰ্তনসমূহকো এই ঐতিহাসিক ধাৰাবাহিকতাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত চাব লাগে।^২৩২৬

পৰিৱেশন

ৰাজদৰবাৰৰ ইয়ায়ুয়ে বাদ্যদলক দুটা পৃথক দলত ভাগ কৰিব পাৰি। এই দুটা দল য়িন আৰু ইয়াংৰ প্ৰতিনিধিত্বকাৰী বুলি ধৰা হৈছিল। সৰু দলটো (য়িন) অট্টালিকাৰ মঞ্চত পৰিৱেশন কৰাৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত আছিল আৰু ইয়াক দেংগে বুলি কোৱা হৈছিল। ডাঙৰ দলটো (য়াং) চোতালত পৰিৱেশন কৰিছিল আৰু ইয়াক গোংশিয়েন বুলি কোৱা হৈছিল।^{১৮১৯২৭} সৰু দলটোত প্ৰধানকৈ তাঁৰযুক্ত বাদ্যযন্ত্ৰ, যেনে ছিন আৰু ছে জিথাৰ, আৰু বায়ু বাদ্যযন্ত্ৰ, যেনে দিজি আৰু ছিয়াও বাঁহী আৰু পাইছিয়াও পেনপাইপৰ লগতে গায়ক আছিল। ডাঙৰ দলটো প্ৰধানকৈ বাদ্যযন্ত্ৰভিত্তিক আছিল আৰু সকলো শ্ৰেণীৰ বাদ্যযন্ত্ৰ ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। বাদ্যযন্ত্ৰবাদকসকলক চোতালত পাঁচটা দিশত চাৰিওটা দিশ আৰু মাজত সজোৱা হৈছিল। বায়ু বাদ্যযন্ত্ৰসমূহ মাজত আৰু ব্ৰঞ্জৰ ঘণ্টা আৰু শিলৰ ঘণ্টা (সামূহিকভাৱে ইউয়েশুয়ান ) চাৰিওফালে স্থাপন কৰা হৈছিল; ঢোলসমূহ চাৰিটা কোণত ৰখা হৈছিল।^২২ সন্মুখত দুটা কাঠৰ বাদ্যযন্ত্ৰ আছিল, যিবোৰে ৰচনা আৰম্ভ আৰু শেষ হোৱাৰ সংকেত দিছিল। চোতালত পৰিৱেশন কৰা "বাহিৰৰ" সংগীত স্বৰ্গৰ প্ৰশংসাৰ বাবে আছিল আৰু অনুষ্ঠানৰ গুৰুত্ব অনুসৰি বাদ্যদলৰ আকাৰ আৰু বিন্যাস সলনি হৈছিল। "ভিতৰৰ" সংগীত সম্ৰাট আৰু তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষসকলৰ গুণ-গৰিমা প্ৰকাশৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।^১

কনফুচীয়ান মন্দিৰত পৰিৱেশন কৰা নৃত্য]]

সংগীত সাধাৰণতে ধীৰ আৰু গম্ভীৰ আৰু একসুৰীয়া আছিল; ইয়াত ছন্দৰ বৈচিত্ৰ্য কম আছিল। গীত গোৱাৰ সময়ত কথাৰ শব্দসংখ্যা অনুসৰি প্ৰতিটো বাক্যাংশত চাৰিৰপৰা আঠটা তাল থাকিব পাৰিছিল।^২২ চোতালত পৰিৱেশন কৰা সংগীতৰ সৈতে নৃত্যও থাকিছিল আৰু নৃত্যশিল্পীৰ সংখ্যা পৃষ্ঠপোষকৰ সামাজিক মৰ্যাদা আৰু পদমৰ্যাদাৰ সৈতে কঠোৰভাৱে নিৰ্ধাৰিত আছিল। সম্ৰাটৰ বাবে সৰ্বাধিকসংখ্যক সংগীতজ্ঞ আৰু নৃত্যশিল্পী থাকিব পাৰিছিল ৮টা শাৰীত ৮জনকৈ মুঠ ৬৪জন নৃত্যশিল্পী। কোনো অভিজাত বা প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ বাবে ৬টা শাৰীত ৬জনকৈ ৩৬জন আৰু নিম্ন পদৰ বিষয়াৰ বাবে তাতকৈ কম ৪×৪ বা ২×২ নৃত্যশিল্পী থাকিছিল। কনফুচীয়ান আচাৰত ছয় শাৰীৰ নৃত্য প্ৰথমে কনফুচিয়াছৰ মৰ্যাদাৰ উপযোগী হিচাপে পৰিৱেশন কৰা হৈছিল। পিছলৈ কনফুচিয়াছক বিভিন্ন মৰণোত্তৰ ৰাজকীয় উপাধি প্ৰদান কৰাৰ পাছত আঠ শাৰীৰ নৃত্য ও পৰিৱেশন কৰা হৈছিল; উদাহৰণস্বৰূপে, টাং বংশৰ সম্ৰাট ছুয়ানজঙে তেওঁক ৱেনশুৱান ৰজা উপাধি প্ৰদান কৰিছিল।^২৮২৯ নৃত্য দুটা প্ৰকাৰত বিভক্ত আছিল। সেয়া হ'ল নাগৰিক নৃত্য আৰু সামৰিক নৃত্য। নাগৰিক নৃত্যত নৃত্যশিল্পীসকলে বাঁওহাতত ইউয়ে বাঁহী আৰু সোঁহাতত পাখিৰ গুচ্ছ ধৰি নাচিছিল। সামৰিক নৃত্যত বাঁওহাতত ঢাল আৰু সোঁহাতত যুদ্ধ-কুঠাৰ ধৰি নাচিছিল।^২

ব্যৱহৃত বাদ্যযন্ত্ৰ

ইয়ায়ুয়ে সংগীতত সকলো ধৰণৰ পৰম্পৰাগত চীনা বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা নহয়; ইয়াত কেৱল নিৰ্মাণত ব্যৱহৃত আঠটা শ্ৰেণীৰ সামগ্ৰীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি আটাইতকৈ প্ৰাচীন বাদ্যযন্ত্ৰসমূহৰপৰা নিৰ্বাচিত সীমিতসংখ্যক বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^৩০

ৰেচম

• গুছিন, সাতডাল তাঁৰযুক্ত, ফ্ৰেটবিহীন জিথাৰ।
• ছে, স্থানান্তৰযোগ্য ব্ৰীজযুক্ত ২৫-তাঁৰীয়া জিথাৰ; প্ৰাচীন উৎসত ১৩, ২৫ বা ৫০টা তাঁৰৰ উল্লেখ আছে।

বাঁহ

• দিজি হৈছে পথালিকৈ বজোৱা বাঁহী।
• ছিয়াও বাঁহী হ'ল মূৰৰপৰা বতাহ সুমুৱাই বজোৱা বাঁহী।
• পাইছিয়াও পেনপাইপ।
• ছি হ'ল প্ৰাচীন চীনা বাঁহী।

কাঠ

• ঝু হ'ল তলৰফালে সংকুচিত হোৱা কাঠৰ বাকচ; ভিতৰত এডাল লাঠিৰে আঘাত কৰি তাল বা অংশৰ সংকেত দিয়া হয়।
• য়ু হ'ল বাঘৰ আকৃতিৰ খোদিত কাঠৰ বাদ্যযন্ত্ৰ; ইয়াৰ দাঁতযুক্ত পিঠিত লাঠি ঘঁহি অংশৰ সমাপ্তিৰ সংকেত দিয়া হয়।

শিল

• বিয়ানছিং সাধাৰণতে নেফ্ৰাইটেৰে নিৰ্মিত ১৬টা ওলোমাই ৰখা শিলৰ ফলকৰ সমষ্টি, মুগুৰিৰে আঘাত কৰি বজোৱা হয়।

ধাতু

• বিয়ানঝং হৈছে এটা ফ্ৰেমত ওলোমাই ৰখা ১৬টা সোণালী আৱৰণযুক্ত ব্ৰঞ্জৰ ঘণ্টা, মুগুৰিৰে আঘাত কৰি বজোৱা হয়।
• ফাংছিয়াংহৈছে সুৰ মিলোৱা ধাতুৰ পাতৰ সমষ্টি (মেটালফোন)।

মাটি

• শুন বাদ্য হৈছে পোৰা মাটিৰে নিৰ্মিত অকাৰিনা।

লাও

• শেং হৈছে আঙুলিৰে বন্ধ কৰিব পৰা ছিদ্ৰ থকা, লাওৰ পাত্ৰত সুমুৱাই দিয়া বিভিন্নসংখ্যক বাঁহৰ নলীৰে গঠিত মুক্ত-ৰীডযুক্ত মুখেৰে বজোৱা বাদ্যযন্ত্ৰ।
• য়ু হৈছে শেঙৰ সৈতে একে ধৰণৰ প্ৰাচীন মুক্ত-ৰীডযুক্ত মুখেৰে বজোৱা বাদ্যযন্ত্ৰ; সাধাৰণতে শেঙতকৈ ডাঙৰ।

চামৰা

• গু হৈছে ঢোল।

পূব এছিয়াত ইয়ায়ুয়ে

ৰপৰা উদ্ভৱ) বজাইছে; স্থান—Munmyo মন্দিৰ, Sungkyunkwan Seowon, ছিউল]]

চীনা, জাপানী, কোৰিয়ান আৰু ভিয়েটনামী ভাষাত ইয়ায়ুয়ে শব্দটো বিভিন্ন ধৰণে উচ্চাৰণ কৰা হয়।^৩১ এই দেশসমূহত ইয়ায়ুয়েৰ ৰূপ আৰু বিষয়-বস্তুৰ মাজত যথেষ্ট পাৰ্থক্য থাকিব পাৰে।

জাপান

গাগাকু হৈছে জাপানী ধ্ৰুপদী সংগীতৰ একপ্ৰকাৰ, যি কেইবা শতিকা ধৰি সাম্ৰাজ্যিক ৰাজদৰবাৰত পৰিৱেশন কৰি অহা হৈছে। ইয়াৰ ৰূপ আৰু বিষয়-বস্তু চীনা ইয়ায়ুয়েৰপৰা পৃথক। ইয়াত স্থানীয় শিন্তো ধৰ্মীয় সংগীত আৰু লোকসংগীত, কমাগাকু নামৰ গগুৰিয়েও আৰু মানচুৰীয় ধাৰাৰ সংগীত, আৰু টগাকু নামৰ চীনা আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ ধাৰাৰ সংগীত অন্তৰ্ভুক্ত।

কোৰিয়া

কোৰিয়ান ভাষাত ইয়ায়ুয়েক আআক বুলি কোৱা হয়। দ্বাদশ শতিকাত ছং বংশৰ সময়ত ইয়াক কোৰিয়ালৈ অনা হৈছিল আৰু ইয়াত পূৰ্বৰ বংশসমূহৰ চীনা ইয়ায়ুয়েৰ কিছুমান উপাদান এতিয়াও সংৰক্ষিত হৈ আছে।

ভিয়েটনাম

ভিয়েটনামী ভাষাত ইয়ায়ুয়েক নিয়া ন্যক বুলি উচ্চাৰণ কৰা হয়। ছং বংশৰ সময়ৰ আশে-পাশে ইয়াক ভিয়েটনামলৈ অনা হৈছিল আৰু পিছলৈ চীনৰ মিং বংশৰ ৰাজদৰবাৰী সংগীতৰদ্বাৰা ইয়াৰ ওপৰত প্ৰধানকৈ প্ৰভাৱ পৰিছিল। লে বংশৰ পিছত নগুয়েন বংশলৈকে ইয়াৰ অধিক বিকাশ ঘটে; বিংশ শতিকাত নগুয়েন বংশৰ অন্ত পৰে। এতিয়াও ইয়াক হুয়ে চহৰত পৰিৱেশন কৰা হয়।^৩২