আয়াছী মিশ্ৰ

আয়াছী মিশ্ৰ চতুৰ্দশ শতিকাৰ সময়ছোৱাৰ মিথিলাৰ এজন ভাৰতীয় বৈদিক পণ্ডিত আছিল। তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম আছিল ভৱনাথ মিশ্ৰ।^১২৩৪ ভাৰতীয় দৰ্শনৰ তেওঁ ন্যায় শাস্ত্ৰৰ বিশিষ্ট পণ্ডিত আছিল। ভাৰতীয় তৰ্ক বুলিও জনাজাত ন্যায় শাস্ত্ৰ ভাৰতীয় দৰ্শনৰ ছয়টা চিন্তাধাৰাৰ ভিতৰত অন্যতম।

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

আয়াছী সংস্কৃত বিশেষণ শব্দ। আয়াছীৰ হিন্দী শব্দটো হৈছে আয়াচক যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ নোসোধা, সমৃদ্ধিশালী বা ধনী।^৫ কিংবদন্তি অনুসৰি পণ্ডিত ভৱনাথ মিশ্ৰই জীৱনত কেতিয়াও কাকো একো সোধা নাছিল বুলি কোৱা হয়। যিকোনো ব্যক্তিক দিয়া কথা আৰু প্ৰতিশ্ৰুতিৰ প্ৰতি তেওঁ অতি দায়বদ্ধ আছিল। কোৱা হয় যে, তেওঁৰ কথাৰ প্ৰতি ত্যাগ আৰু দায়বদ্ধতাৰ আদৰ্শ গুণৰ বাবে তেওঁক পিছলৈ আয়াছী বুলি কোৱা হৈছিল আৰু তেওঁৰ নতুন নাম আয়াছী মিশ্ৰৰে বিখ্যাত হৈছিল।^৬

প্ৰাথমিক জীৱন

ভাৰতৰ বিহাৰৰ মিথিলা অঞ্চলৰ মধুবনী জিলাৰ চৰিচব পাহি গাঁৱত মৈথিল ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত আয়াছী মিশ্ৰৰ জন্ম হৈছিল।^৭

পিছৰ জীৱন

ভৱনাথ মিশ্ৰই পৰৱৰ্তী সময়ত ভাৰতীয় দৰ্শনৰ ন্যায় শাস্ত্ৰৰ বিশিষ্ট পণ্ডিত হিচাপে পৰিগণিত হয়। ভাৰতৰ বিহাৰৰ মিথিলা অঞ্চলৰ মধুবনী জিলাৰ চৰিচব পাহি গাঁৱত মাত্ৰ ডেৰ কঠা মাটিত তেওঁ গোটেই জীৱন কটায়। গাঁওখনত তেওঁ বাস কৰা ঠাইখনক বৰ্তমান “আয়াছী মিশ্ৰ দিহ’’ বুলি কোৱা হয় যিটো বিহাৰ চৰকাৰে ঐতিহাসিক স্থান হিচাপে স্বীকৃতি দি সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছে।

তেওঁ শিষ্যসকলক মাচুল নোলোৱাকৈ শিকাইছিল। কিংবদন্তি অনুসৰি গুৰুদক্ষিণাত তেওঁ শিষ্যসকলক কমেও দহজন ছাত্ৰক পঢ়াবলৈহে কৈছিল বুলি কোৱা হয়। তেওঁ নিজৰ পুত্ৰ শংকৰ মিশ্ৰকো পঢ়ুৱাইছিল যিয়ে তেওঁৰ শিক্ষাৰ আধাৰত ঊনৈশখন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল।^৮