আমেৰিকান লোকনৃত্য

আমেৰিকান লোকনৃত্যই বেলেগ বেলেগ বিদেশী সংস্কৃতিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱা কেইবাটাও আঞ্চলিক লোকনৃত্যক সামৰি লৈছে। মহৎ জাগৰণৰ সময়ত নৃত্যক পাপ হিচাপে গণ্য কৰাৰ বাবেই নাট্য দলৰ নৃত্য শৈলীৰ আমেৰিকাত বিকাশ ঘটিছিল।

পৃষ্ঠভূমি

নিউ ইংলেণ্ডৰ দেশীয় নৃত্যৰ শিপা স্কটিছ আৰু আইৰিছ সংস্কৃতিত, কিয়নো এই গোটসমূহৰপৰা বৃহৎসংখ্যক লোকে নিউ ইংলেণ্ডত বসতি স্থাপন কৰিছিল। নিউ ইংলেণ্ডৰ দেশীয় নৃত্যত দম্পতীহালে লংৱে বা বৃত্তাকাৰ গঠনত গোট খায়। নিউ ইংলেণ্ডৰ দেশীয় নৃত্য বজোৱা অৰ্কেষ্ট্ৰাত সাধাৰণতে এটা ফিডল, পিয়ানো, ক্লাৰিনেট আৰু ড্ৰাম থাকে।^১

এপ্লাচিয়ান মাউণ্টেন নৃত্য জাৰ্মান ভাষা আৰু আইৰিছ সংস্কৃতিত শিপা। এই নৃত্যসমূহ প্ৰধানকৈ কেণ্টাকি, টেনেচি, উত্তৰ কেৰ'লিনা আৰু পশ্চিম ভাৰ্জিনিয়াৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত পোৱা যায়। এটা সাধাৰণ এপ্লাচিয়ান মাউণ্টেন নৃত্যত দম্পতীয়ে বৃত্তাকাৰ আৰ্হিত নৃত্য কৰে। এই নৃত্যবোৰ সাধাৰণতে এটা আগশাৰীৰ দম্পতীয়ে নৃত্য আৰম্ভ কৰে, তাৰ পিছত আন দম্পতীয়ে নকল কৰে। এপ্লাচিয়ান মাউণ্টেন নৃত্যৰ সংগীত বজাবলৈ ফিডল, পাঁচটা ষ্ট্ৰিং বেঞ্জো আৰু গীটাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। গীতটোৰ পটভূমিৰ বাবেও ডালচিম’ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^১

প্লে পাৰ্টি গেমছৰ নৃত্য শৈলী কেণ্টাকিৰ কেন ৰিজৰ গ্ৰেট ৰিভাইভেলৰপৰা আহিছিল। পাৰ্টিৰ খেল খেলা নৃত্যৰ বিকল্প হিচাপে কাম কৰিছিল, যিটোক দুষ্ট খেল হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল, কাৰণ খেলৰ অনুমতি আছিল। গান গোৱা আৰু হাত-চাপৰি বজোৱাটো পাৰ্টিৰ খেলৰ বাবে সংগীত হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল—অন্য যিকোনো সংগীতে নৃত্যটো পাপ হৈ যেত। নৃত্যটো প্ৰদৰ্শন কৰা মানুহে এটা বৃত্ত বা দুটা সমান্তৰাল ৰেখা গঠন কৰে। পাৰ্টি গেম খেলা শৈলীৰ নৃত্য কেণ্টাকি, টেনেচি, ইণ্ডিয়ানা, ইলিনয়, আৰ্কান্‌সাছ, আইঅ'ৱা, আৰু টেক্সাছৰ অঞ্চলত পোৱা যায় য'ত এতিয়াও নৃত্য নিষিদ্ধ।^১

বৰ্গ নৃত্যটো কোনো বিদেশী সংস্কৃতিত শিপাই থকা নাই। চাৰি-আঠটা দম্পতীয়ে এই বৰ্গ নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। বৰ্গক্ষেত্ৰৰ নৃত্যত এহাল আগশাৰীৰ দম্পতীয়ে—যাক ফোন কৰা বুলি জনা যায়—আন নৃত্যশিল্পীসকলৰ বাবে নিৰ্দেশনা মাতে। বিশ্বাস কৰা হয় যে বৰ্গ নৃত্য অহাইঅ', ইণ্ডিয়ানা, আৰু ইলিনয়ৰপৰা পশ্চিমলৈ গৈছিল। বৰ্গক্ষেত্ৰৰ নৃত্যৰ বাবে সংগীত প্ৰাথমিকভাৱে পিয়ানো বা ফিডলত বজোৱা হয়।^১

আঞ্চলিক ইতিহাস

চিকাগো

১৮৩৪ চনত ইউৰোপীয় অনুপ্ৰৱেশকাৰীসকলে চিকাগোত ৱাল্টজ, শ্বোটিচে আৰু পলকাক জীয়াই ৰাখিছিল আৰু নৃত্যসমূহ পুনৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। চিকাগোত অনুষ্ঠিত হোৱা বিশ্বমেলা দুয়োতে লোকনৃত্যৰ প্ৰতি আগ্ৰহ বাঢ়িছিল। ১৯২০ চনৰপৰা আৰম্ভ কৰি আনুষংগিক জাতি-জনগোষ্ঠীয়ে লোকনৃত্য বিদ্যালয়ৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ১৯৭০–১৯৯০ চনৰপৰা সৃষ্টিৰ বাবে লোকনৃত্য কোম্পানীত সেৱা আগবঢ়াইছিল।^২

গ্ৰেট প্লেইনছ

বসতিপ্ৰধান লোকসকলে কোৱাড্ৰিলটোক মহাভৈয়ামলৈ লৈ আহিছিল। নৃত্যৰ মাষ্টাৰ বা স্কুলৰ অনুপলব্ধতাৰ বাবে এজন নৃত্যশিল্পীয়ে অংকবোৰ মাতিব।^৩

স্পেনিছ শাসনৰ সময়ত টেক্সাছত কিছুমান দম্পতীয়ে ফাণ্ডাংগোৰ সংগীতত পলকা বা বলেৰো নাচিছিল আৰু আন কিছুমানে দুৰ্গ বা ৰেঞ্চত নাচিছিল। বছৰত এবাৰ বলও অনুষ্ঠিত হৈছিল। উচ্চ শ্ৰেণীয়ে মেক্সিকান টেক্সাছৰ শাসনৰ অধীনত কৃষক নৃত্যৰ দৰে নৃত্য সৃষ্টি কৰিছিল। টেক্সাছত বৃহৎসংখ্যক পুৰুষৰ বাবে — বৰ্তমান আমেৰিকাৰ অংশ — পুৰুষে অংশীদাৰ হিচাপে নাচিছিল। যিহেতু পিয়ানো, ফিডল বা একৰ্ডিয়নৰ অভাৱ আছিল, গতিকে মানুহে নিজৰ হাতত থকা বস্তুৰে সংগীত নিৰ্মাণ কৰিছিল।^৪ পশ্চিম টেক্সাছৰ মানুহে ফিডলাৰ চাবলৈ ৫০ মাইল যাত্ৰা কৰিছিল।^৩ প্ৰচাৰকসকলে নৃত্যক চয়তানৰ বাদ্যযন্ত্ৰ বুলি অভিহিত কৰাৰ পাছত বহুতে পাৰ্টি খেললৈ মুখ কৰিলে। পাৰ্টি গেমছ টেক্সাছ, ওকলাহোমা, আৰু কেনছাছত প্ৰধান আছিল।^৩

অনাতাঁৰ প্ৰযুক্তিৰ দৰে উন্নয়নে বিশ্বৰ বাকী অংশৰ সৈতে মানুহৰ সংস্পৰ্শ বৃদ্ধি কৰিলে, যাৰ ফলত লোকনৃত্যৰ জনপ্ৰিয়তা হ্ৰাস পালে। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত, লোকনৃত্য পুনৰ জনপ্ৰিয় হৈ উঠে। ৰাজহুৱা-ঠিকনা ব্যৱস্থাই নৃত্যশিল্পীৰ এটা বৃহৎ গোটক কল কৰাজনৰ ফোন শুনিবলৈ অনুমতি দিয়ে, আৰু কলৰ প্ৰামাণিককৰণৰ অনুমতি দিয়ে।^৪