আতিমাবে

আতিমাবে (৯৫০-১০২০) আছিল পশ্চিম চালুক্য সাম্ৰাজ্যৰ এগৰাকী সম্ভ্ৰান্ত মহিলা।

অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ চিত্তোৰ জিলাৰ পুংগানুৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ চালুক্য ৰজা দ্বিতীয় টাইলাপৰ সামন্তীয় মল্লাপ আৰু পন্নমায়্যাৰ কন্যা আছিল।^১ আতিমাবেৰ পিতৃ মল্লাপ কণ্ডনিয়া গোত্ৰৰ “বাজিৱমছ“ৰ আছিল আৰু দ্বিতীয় টাইলাপে প্ৰদান কৰা দণ্ডনায়ক উপাধি হিচাপে পৰিচিত আছিল। মল্লাপ জৈন ধৰ্মৰ ভক্তিমান অনুগামী আৰু দ্বিতীয় টাইলাপৰ সাম্ৰাজ্যিক দৰবাৰৰ এজন শক্তিশালী ব্যক্তি আছিল। তেওঁ গংগা জেনেৰেল আৰু মুখ্যমন্ত্ৰী চাভুণ্ডাৰয়াৰ সমসাময়িক আছিল।^২

৯৬৫ খ্ৰীষ্টাব্দত আতিমাবেৰ বিবাহ হৈছিল ধল্লপৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ, মুখ্যমন্ত্ৰী আৰু চালুক্য দৰবাৰত জেনেৰেল নাগাদেৱৰ সৈতে। ধল্লাপক যুদ্ধত সাহসী, উচ্চ পণ্ডিত, বুদ্ধিমান, দক্ষ আৰু বীৰ বুলিও লক্কুণ্ডি শিলালিপিত উল্লেখ আছে। ইয়াৰ উপৰিও ভেংগী, মালৱা, কংকন আৰু টিগুলেছৰ ওপৰত জয়লাভৰ কৃতিত্ব লাভ কৰে। নাগাদেৱাৰ জৈন ধৰ্মৰ প্ৰতিও ভক্তি আছিল আৰু তেওঁক “বজীবংশ”ৰ উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। গুজৰাট আৰু ভেংগীৰ বিজয়ৰ কৃতিত্ব নাগাদেৱক দিয়া হয়, যিটো লক্কুণ্ডি শিলালিপিত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। আতিমাবে আছিল পাডুভালা টাইলাপ বা আনিগাৰ মাতৃ।^৩

তেওঁৰ স্বামী নাগদেৱ ৯৮৪ খ্ৰীষ্টাব্দত যুদ্ধক্ষেত্ৰত নিহত হৈছিল, তেতিয়া আতিমাবেৰ বয়স আছিল ৩৪ বছৰ। নাগাদেৱৰ মৃত্যুত শোক প্ৰকাশ কৰিবলৈ দ্বিতীয় টাইলাপ ৰজা নিজেই আটিমাবেৰ ওচৰলৈ আহিছিল। স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত জৈন ধৰ্মমত অনুসৰণ কৰি তেওঁ এক ধৰ্মপৰায়ণ জীৱন কটায়। জৈন ধৰ্মৰ প্ৰতি তেওঁৰ ভক্তি আছিল আৰু লাক্কুণ্ডি শিলালিপিত তেওঁৰ বহুতো আশ্চৰ্য্য আৰু অলৌকিক কাৰ্য্যৰ আখ্যা দিয়া হৈছে। তেওঁক ৰুক্মিণী, সত্যভামা, চেলিনী, ৰোহিনী, প্ৰভাৱতী, সুলোচনা, মাৰুদেৱী, সুষাইনে, শিৱদেৱী, লক্ষ্মণ, বিজয়সেন আদি বহু বিখ্যাত ব্যক্তিৰ লগত তুলনা কৰা হয়। ওপৰত উল্লেখ কৰা নামবোৰত; পাঁচটা নাম জিনা ত্ৰাণকৰ্তাৰ মাতৃৰ।

“দানচিন্তামণি” ^৪৫ মানে “দাতাৰ মাজত মণি” বুলিও কবি ৰান্নাই তেওঁক সন্মান জনাইছে। ব্ৰহ্মশিৱই সময়পৰীক্ষে “গুণদাখনি”,“বিমলা চৰিত্ৰ”, “জৈন শাসন ৰক্ষ্মণি”, “সজ্জনক চুড়ামণি”, “অকলংক চৰাইতে” আৰু “সৰ্বকালবিধি” আদি বহুতো এপিটাফক আখ্যা দি আতিমবেক আৰাধনা কৰে।

কৰ্ণাটকৰ প্ৰায় ২২টা লিথিক ৰেকৰ্ডত উচ্চ সন্মানীয় আভিজাত্যৰ মহিলাক উল্লেখ কৰা হৈছে যিসকলক তেওঁলোকৰ দান-বৰঙণি আৰু সতীত্বৰ কাৰ্য্যৰ বাবে আতিমাবেৰ সৈতে তুলনা কৰা হৈছে। তদুপৰি প্ৰতিবছৰে কৰ্ণাটক চৰকাৰে প্ৰতি বছৰে এগৰাকী মহিলা প্ৰাৰ্থীক আতিমাবেৰ নামত বঁটা প্ৰদান কৰিছিল। ১৯৯৪ চনটোও আতিমাবেৰ বছৰ হিচাপে পালন কৰা হৈছিল।

তেওঁৰ কৃতিত্বসমূহৰ ভিতৰত আছিল-

তেওঁৰ জীৱনত ১৫০০ জৈন মন্দিৰ^৬ নিৰ্মাণৰ কাৰণ হৈছিল আৰু ইয়াৰ উপৰিও লক্কুণ্ডিত আৰু এটা ব্ৰহ্ম জিনালয় হিচাপে উদযাপন কৰা হৈছিল।

তেওঁ ১৫০০ জিনৰ প্ৰতিমূৰ্তি^৭ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল আৰু সেইবোৰৰ লগতে সোণৰ ঘণ্টা আৰু ভগৱান জিনৰ দৈনিক পূজাৰ প্ৰদীপ উপহাৰ দিছিল।

শান্তিপুৰাণৰ ১০০০ কপি ^৮কলপাতত তৈয়াৰ কৰি জিনা প্ৰচাৰক আৰু পণ্ডিতসকলক “শাস্ত্ৰ দান” বুলি বিতৰণ কৰিছিল।