ইছলামী সংস্কৃতি
১৫ প্ৰবন্ধ
-
শ্বৰীয়ত
শ্বৰীয়ত বা শ্বৰীয়াহ (; شَريعَة ) হৈছে ইছলামিক পৰম্পৰাৰ এটা অংশ হিচাপে গঠিত ধৰ্মীয় আইনৰ এটা শৰীৰ। ইছলামৰ ধৰ্মীয় উপদেশৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা আৰু ইছলামৰ পবিত্ৰ শাস্ত্ৰ বিশেষকৈ কোৰআন আৰু হাদিছৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰ কৰা হৈছে।
-
হাৰেম
হাৰেম (Harem; حريم ḥarīm; "মহিলাসকলৰ কাৰণে নিৰ্ধাৰিত পবিত্ৰ স্থান, য’ত অন্য পুৰুষৰ প্ৰবেশ নিষিদ্ধ") হৈছে মুছলমান পৰিয়ালত মহিলাসকলৰ বাবে সংৰক্ষিত ঘৰুৱা স্থান।এই ব্যক্তিগত স্থানে পৰম্পৰাগত ভাৱে মহিলাসকলৰ শ্লীলতা, বিশেষাধিকাৰ আৰু সুৰক্ষা বজাই ৰাখে বুলি ভৱা হয়।
-
ফিকহ
ফিকহ (; فقه ) হৈছে ইছলামিক ন্যায়বিজ্ঞানৰ নীতি। ফিকহক প্ৰায়ে শ্বৰীয়তৰ মানৱীয় বুজাবুজি আৰু আচাৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়, অৰ্থাৎ কোৰআন আৰু ছুন্নাত (ইছলামিক হজৰত মুহাম্মাদ আৰু তেওঁৰ সংগীসকলৰ শিক্ষা আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰ)ত অৱতীৰ্ণ হোৱা ঐশ্বৰিক ইছলামিক আইনখনৰ বিষয়ে মানুহৰ বুজাবুজি।
-
দেনমোহৰ
ইছলামত দেনমোহৰ বা মোহৰ (in مهر; مهريه; mehir; mahar; মেহৰ, মেহেৰ, মেহৰিয়ে, বা মোহৰিয়াহ ও অনুবাদ আৰু উচ্চাৰণ কৰা হয়) হ’ল ইছলামত বিবাহৰ সময়ত কইনাক দিবলগীয় ধন, সম্পত্তি বা কোৰআনৰ আয়াতৰ শিক্ষাৰ ৰূপত ইছলামৰ সময়ত কইনাৰ ওপৰত হোৱা বাধ্যবাধকতা (পেমেণ্টৰ পৰিস্থিতি কেতিয়া আৰু কেনেকৈ দিব লাগে তাৰো…
-
ইফতাৰ
ইফতাৰ হ’ল ৰমজান মাহত মুছলমানসকলে মগ্ৰীৱৰ নামাজৰ আদায় কৰাৰ সময়ত বা পাছত ৰোজা ভংগ কৰা সন্ধিয়াৰ আহাৰ। ইফতাৰ দিনটোৰ দ্বিতীয় আহাৰ; ৰমজানৰ সময়ত দৈনিক ৰোজা চুহুৰ বা চেহৰীৰ ৰাতিপুৱাৰ আগৰ আহাৰ খোৱাৰ লগে লগে আৰম্ভ হয় আৰু দিনৰ পোহৰৰ সময়ত চলি থাকে, সূৰ্যাস্তৰ সময়ত ইফতাৰৰ সন্ধিয়াৰ আহাৰ গ্ৰহণৰ সৈতে শেষ…
-
চেহৰী
চেহৰী বা চুহুৰ বা চাহুৰ (ইউ কে: /səˈhɜːr/; আৰবী: سَحُورٌ, অৰ্থ. 'প্ৰভাত', 'প্ৰভাতৰ আগৰ আহাৰ'), যাক চেহৰী, বা চাহৰী (পাৰ্চী: سَحَری, ৰোমানীকৃত: sahari) বুলিও কোৱা হয়, ইছলামিক ৰমজান মাহত বা বাহিৰত মুছলমানসকলে ৰোজা ৰখাৰ আগতে, প্ৰভাত হোৱাৰ আগতে খোৱা খাদ্য। ফজৰৰ নামাজৰ আগতে এই আহাৰ খোৱা হয়।
-
নুহা
নুহা প্ৰাক-ইছলামিক আৰবত উত্তৰ আৰবৰ জনগোষ্ঠীৰ মাজত পূজা কৰা এক দেৱী। সূৰ্যৰ লগত লগ হৈ তেওঁ ৰুদা আৰু আতৰছামাইনৰ সৈতে দেৱতাৰ ত্ৰিমূৰ্তিৰ অংশ গঠন কৰিছিল। দক্ষিণ আৰবত শ্বামছ আছিল তেওঁৰ সমতুল্য।
-
আকিকা
ইছলামৰ পৰিভাষাত সন্তান জন্ম গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আল্লাহৰ শ্বুকৰিয়া ও আনন্দৰ বহিৰ্প্ৰকাশ হিচাবে আল্লাহৰ সন্তুষ্টি অৰ্জনৰ কাৰণে যি পশু জবেহ কৰা হয়, তাকে আকীকা বোলা হয়।
-
উৰুচ মেলা
উৰুচ বা উৰ্চ মেলা (আৰবী ভাষাত আক্ষৰিক অৰ্থ বিবাহ), হৈছে কোনো চুফী সন্তৰ মৃত্যু বাৰ্ষিকী, সাধাৰণতে সন্তজনৰ দৰগাহ (মন্দিৰ বা সমাধি)ত অনুষ্ঠিত হয়। প্ৰায়বোৰ চুফী ধাৰা, যেনে নক্সাবন্দী তৰিকা, চুহৰাৱৰ্দিয়া, চিষ্টিয়া, কাদিৰিয়া আদিত উৰুচৰ ধাৰা আছে আৰু ইয়াক উৎসাহেৰে পালন কৰা হয়।
-
তাবিউন
তাবিউন (اَلتَّابِعُونَ, অভিযুক্ত বা জেনিটিভ তাবীন اَلتَّابِعِينَ, একবচন তাবিʿ تَابِعٌ), "অনুগামী" বা "উত্তৰাধিকাৰী"ও, ইছলামৰ হজৰত মহম্মদৰ সহযোগী (ছাহাবা)ক অনুসৰণ কৰা মুছলমান প্ৰজন্ম, আৰু এইদৰে তেওঁলোকৰ শিক্ষাসমূহ চেকেণ্ডহেণ্ড লাভ কৰিছিল।
-
আশুৰা
আশুৰা (আশুব়া) হ'ল ইছলাম ধৰ্মৰ এটি স্মৰণীয় দিৱস। প্ৰতি বছৰে ইছলামিক কেলেণ্ডাৰৰ প্ৰথম মাহ মুহৰমৰ দহ তাৰিখে ই অনুষ্ঠিত হয়। ছিয়া মুছলমানসকলৰ মাজত আশুৰা ব্যাপক শোকৰে উদ্যাপন কৰা হয় কাৰণ ৬৮০ খ্ৰীষ্টাব্দত কাৰবালাৰ যুদ্ধৰ সময়ত হুছেইন ইবনে আলী (মহম্মদৰ নাতি)ৰ শিৰশ্ছেদ কৰা হৈছিল।
-
ইয়োলাহ্ (নৃত্য)
ইয়োলাহ্(আৰবী ভাষাত: اليولة, al-yawlah, বা العيالة, al-ʿayyalah বা al-ʿiyyalah), সংযুক্ত আৰব আমিৰশ্বাহীৰ এবিধ পৰম্পৰাগত অস্ত্ৰ নৃত্য৷ ইয়াক বিয়া, উৎসৱ আৰু অন্যান্য অনুষ্ঠানৰ সময়ত পৰিৱেশন কৰা হয়।
-
ছামছ
ছামছ, যাক ছামছুম বা ধাত-বা’ ধনুম বুলিও মতা হয় বা কোৱা হয়, আৰবীয় পৌৰাণিক কাহিনীৰ এগৰাকী সূৰ্য দেৱী। তেওঁ হিমিয়াৰী ৰাজ্যৰ পৃষ্ঠপোষক দেৱী আছিল। তেওঁ নামৰ অৰ্থ আছিল ‘উজ্জ্বল’, ‘সূৰ্য’, বা ‘উজ্জ্বল’। উত্তৰ আৰবৰ সূৰ্য দেৱী নুহাৰ দক্ষিণ আৰবৰ সমতুল্য আছিল তেওঁ।
-
জাকাত-আল-ফিতৰ
ইছলামত জাকাত আল-ফিতৰ বা জাকাত আল-ফিতৰা (মানৱ প্ৰকৃতিৰ দান) হৈছে মুছলমান লোকে ৰমজানৰ শেষত প্ৰতিজন সক্ষম মুছলমানৰপৰা বিচৰা এক ধৰণৰ দাতব্য দান। ইয়াত দৰিদ্ৰ লোকসকলক ৰমজানৰ ৰোজাৰ অন্ত পেলোৱা উৎসৱ ঈদ আল-ফিতৰ উদ্যাপন কৰিবলৈ সক্ষম কৰিবলৈ মূল খাদ্য প্ৰদান কৰা হয়।
-
তাক্বৱা
তাক্বৱা (تقوى taqwā / taqwá) হৈছে আল্লাহৰ প্ৰতি সচেতন আৰু সচেতন হোৱাৰ বাবে এটা ইছলামিক শব্দ, সত্যৰ প্ৰতি সচেতন হোৱা, "ধৰ্মপৰায়ণতা, আল্লাহৰ প্ৰতি ভয়।" ইয়াক প্ৰায়ে কোৰআনত পোৱা যায়।
