চেহৰী

চেহৰী বা চুহুৰ বা চাহুৰ (ইউ কে: /səˈhɜːr/;^১ আৰবী: سَحُورٌ, অৰ্থ. 'প্ৰভাত', 'প্ৰভাতৰ আগৰ আহাৰ'), যাক চেহৰী, বা চাহৰী (পাৰ্চী: سَحَری, ৰোমানীকৃত: sahari) বুলিও কোৱা হয়, ইছলামিক ৰমজান মাহত বা বাহিৰত মুছলমানসকলে ৰোজা ৰখাৰ আগতে, প্ৰভাত হোৱাৰ আগতে খোৱা খাদ্য।^২ ফজৰৰ নামাজৰ আগতে এই আহাৰ খোৱা হয়।^৩ চেহৰী আৰু ইফতাৰৰ সৈতে মিল আছে, ৰমজানৰ সময়ত সন্ধিয়াৰ আহাৰ ইফতাৰ, যিটো দিনটোত পৰম্পৰাগত তিনিটা আহাৰ (ব্ৰেকফাষ্ট, দুপৰীয়া আৰু ৰাতিৰ আহাৰ)ৰ ঠাইত খায়,^৩ যদিও কিছুমান ঠাইত ৰাতিৰ আহাৰ ইফতাৰৰ পিছতো ৰাতি খোৱা হয়।

ৰমজান মাহত মুছলমানসকলে ৰাতিপুৱাৰেপৰা সূৰ্যাস্তলৈকে ৰোজা ৰখাৰ আগতে খোৱা শেষ আহাৰ হোৱাৰ বাবে চুহুৰক ইছলামিক পৰম্পৰাই সজীৱতা লাভ কৰা খাদ্য হিচাপে গণ্য কৰে কাৰণ ইয়াৰদ্বাৰা ৰোজা ৰখা ব্যক্তিজনে ৰোজাৰ ফলত হোৱা ক্ৰেংকিনেছ বা দুৰ্বলতাৰপৰা হাত সাৰিব পাৰে। ছহীহ আল-বুখাৰীৰ এটা হাদীছ অনুসৰি আনাছ ইবনে মালিকে বৰ্ণনা কৰিছে, “নবীয়ে কৈছে, ‘ছুহুৰ লোৱা, কিয়নো ইয়াত আশীৰ্বাদ আছে।^৪

দৈনিক ৰোজা আৰম্ভ হোৱাৰ আগতেই মুছলমানসকলে সোনকালে সাৰ পাই চুহুৰ নামৰ আহাৰ খায়। এই খাদ্যই ৰোজাৰ দিনটোৰ বাবে শক্তি প্ৰদান কৰাত সহায় কৰে আৰু প্ৰায়ে পুৱাৰ নামাজৰ কিছুসময়ৰ আগতে খোৱা হয়।^৫

চেহৰীক আধ্যাত্মিকভাৱে অৰ্থপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰা হয় কাৰণ ই বিশ্বাসীসকলক দিনটোৰ ৰোজা আৰু উপাসনাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰে।^৬

বিশ্বৰ বহু মুছলমান সম্প্ৰদায়ত চেহৰী (ৰোজাৰ আগতে ৰাতিপুৱা হোৱাৰ আগৰ আহাৰ)ৰ লগত প্ৰায়ে নিৰ্দিষ্ট সাংস্কৃতিক পদ্ধতি আৰু পৰম্পৰাগত খাদ্য থাকে যিয়ে স্থানীয় ৰুচি আৰু খাদ্যৰ প্ৰয়োজনীয়তা প্ৰতিফলিত কৰে। দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশ যেনে পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশত পৰিয়ালে সাধাৰণতে পৰঠা, দাইল, দৈ, আৰু ফল-মূল খাই গোটেই দীঘলীয়া উপবাসৰ সময়ছোৱাত স্থায়ী শক্তি প্ৰদান কৰে, আনহাতে আৰব দেশত খেজুৰ, চীজ (ষ্ট্ৰেইনড দৈ), কণী, আৰু বনৌষধি চাহ হাইড্ৰেচন আৰু পুষ্টিৰ লক্ষ্যৰে খোৱা জনপ্ৰিয় পছন্দ। চেহৰী প্ৰস্তুত কৰাটোও সঘনাই সামাজিক কাম হিচাপে গণ্য কৰা হয় পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে সোনকালে সাৰ পাই একেলগে খাদ্য ভাগ-বতৰা কৰে আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰে, সাম্প্ৰদায়িক বন্ধন শক্তিশালী হয় আৰু আগন্তুক উপবাসৰ দিনটোৰ বাবে আধ্যাত্মিকতাৰে সাজু হয়। বহুতো পুষ্টিবিদে পৰামৰ্শ দিয়ে যে চেহৰীত জটিল কাৰ্বহাইড্ৰেট, প্ৰটিন আৰু তৰল পদাৰ্থৰ ভৰসাম্য অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় যাতে শক্তিৰ মাত্ৰা বজাই ৰখাত সহায় কৰে আৰু উপবাসৰ সময়ত শৰীৰত পানীৰ অভাৱ ৰোধ কৰে।^৭