ৱাং কিংহুই

ৱাং কিংহুই (চীনা ভাষা: 王清惠; ১২৬৪–১২৮৮) ছং ৰাজবংশৰ সম্ৰাট ডু়জোঙৰ উপপত্নী আছিল আৰু একে সময়তে এগৰাকী দক্ষ কবি আৰু গীতিকাৰ হিচাপে পৰিচিত আছিল। তেওঁ ৰাজদৰবাৰৰ অন্তঃপুৰত থাকিও সাহিত্য আৰু সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত অসাধাৰণ প্ৰতিভা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।^১

জীৱন আৰু সাহিত্য

ৱাং কিংহুই ১৩শ শতিকাৰ চীনত জন্মগ্ৰহণ কৰে। ছং ৰাজবংশৰ ৰাজদৰবাৰত উপপত্নী হিচাপে প্ৰৱেশ কৰাৰ পাছত তেওঁ ৰাজদৰবাৰৰ সাংস্কৃতিক পৰিৱেশৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত হয়। সেই সময়ত ৰাজদৰবাৰত কবিতা, সংগীত আৰু কনফুসীয়ান শিক্ষাৰ বিশেষ প্ৰাধান্য আছিল, আৰু তেওঁ এই সকলো ক্ষেত্ৰতেই নিজা দক্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰে।

তেওঁৰ ৰচনাসমূহত ব্যক্তিগত বেদনাবোধ, দেশহানিৰ অনুভূতি আৰু ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাৰ ছাঁ স্পষ্টভাৱে প্ৰতিফলিত হয়। বিশেষকৈ গীতিধৰ্মী কবিতাত তেওঁ সংবেদনশীলতা আৰু সুকুমাৰ ভাষাশৈলীৰ বাবে সমাদৃত হৈছিল। “মানজিয়াংহোং” সুৰত ৰচিত তেওঁৰ গীতটো চীনৰ সাহিত্য ঐতিহ্যত উল্লেখযোগ্য স্থান অধিকাৰ কৰে।

ইউয়ান আক্ৰমণ আৰু বন্দী জীৱন

১২৭৬ চনত ইউয়ান সাম্ৰাজ্যে লিনআন (বৰ্তমান হাংঝৌ) দখল কৰাৰ পাছত ছং ৰাজবংশৰ পতন ঘটে। এই ঘটনাৰ পিছতে ৱাং কিংহুইক উত্তৰৰ ইউয়ান ৰাজধানী দাডু (খানবালিক) লৈ যোৱা হয়।^২ এই যাত্ৰা তেওঁৰ বাবে অত্যন্ত কষ্টকৰ আৰু অপমানজনক আছিল। যাত্ৰাপথত তেওঁ দেশচ্যুতিৰ বেদনাৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ “মানজিয়াংহোং” সুৰত এটি হৃদয়স্পৰ্শী গীত ৰচনা কৰে।

উত্তৰত থকাৰ সময়ছোৱাত তেওঁ শিশুসাম্ৰাট গংডিক কনফুসীয়ান শাস্ত্ৰ আৰু কবিতা শিক্ষা দিছিল। ইয়াৰদ্বাৰা তেওঁৰ শিক্ষাগত যোগ্যতা আৰু বিদ্যাবত্তা স্পষ্ট হৈ উঠে।

আধ্যাত্মিক পথ আৰু অন্তিম জীৱন

উত্তৰত অৱস্থান কৰাৰ সময়ছোৱাত তেওঁ নিজৰ প্ৰাক্তন ৰাজদৰবাৰী সঙ্গী ৱাং ইউয়ানলিয়াঙৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ বন্ধুত্ব স্থাপন কৰে। সেই সময়ত তেওঁ “ৱাং ঝাওই” (王昭儀) নামেৰে পৰিচিত হৈছিল, যাৰ অৰ্থ “প্ৰতিভাশালী সঙ্গিনী”।

ৱাং ইউয়ানলিয়াঙ বাৰ বছৰ পাছত মুক্তি লাভ কৰাৰ পাছত, ৱাং কিংহুই তেওঁক অনুসৰণ কৰি দক্ষিণ চীনলৈ উভতি যায়। পাছত তেওঁ দাওবাদ গ্ৰহণ কৰি আধ্যাত্মিক জীৱন আৰম্ভ কৰে। ৰাজদৰবাৰৰ জীৱনৰপৰা আধ্যাত্মিক পথলৈ এই পৰিৱৰ্তনে তেওঁৰ জীৱনৰ এক নতুন অধ্যায় সূচনা কৰে। ১২৮৮ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হয় বুলি জনা যায়।