ঝাও লুয়ানলুয়ান

ঝাও লুয়ানলুয়ান (ইংৰাজী ভাষা: Zhao Luanluan), সৌজন্য নাম ৱেন্যুয়ান (Wenyuan), এগৰাকী চীনা ভাষা কবি আছিল যি ঝিজুৱেং শাসনকালত (১৩৪১–১৩৬৭) বাস কৰিছিল। এই সময়ছোৱা আছিল ইউয়ান ৰাজবংশৰ শেষৰ ফালৰ এক বিশৃংখল সময়।^১ তেওঁক ভুলবশতঃ 'কুৱান টাংছি'ত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে, যিখন কিং ৰাজবংশৰ দ্বাৰা সংকলিত টাং ৰাজবংশৰ কবিতাৰ এক সংগ্ৰহ। ইয়াৰ সংকলকসকলে ধৰি লৈছিল যে তেওঁ এগৰাকী পতিতা আছিল কাৰণ তেওঁ কিছুমান শৃংগাৰ ৰসৰ কবিতা ৰচনা কৰিছিল।^১

জীৱনী

মিং ৰাজবংশৰ লেখক লি ঝেন বা লি চাংকি (১৩৭৬–১৪৫২), যি ঝাও লুয়ানলুয়ানৰ প্ৰায় সমসাময়িক আছিল, তেওঁ 'লুয়ানলুয়ানৰ জীৱনী' (Biography of Luanluan) লিখিছিল। এই বিৱৰণটো যদিও নাট্যৰূপ দিয়া হৈছে আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে বিশ্বাসযোগ্য নহয়, তথাপিও ই ঝাওৰ জীৱনৰ বিষয়ে বৰ্তমান ৰৈ যোৱা একমাত্ৰ অভিলেখ।^১

লি ঝেনৰ মতে, ঝাও লুয়ানলুয়ানৰ জন্ম বৰ্তমানৰ শ্বানডং প্ৰদেশৰ ডংপিং কাউণ্টিৰ এটা অভিজাত পৰিয়ালত হৈছিল। তেওঁৰ প্ৰথম বিবাহ গু উপাধিৰ এজন পুৰুষৰ সৈতে হৈছিল, যি বিবাহৰ কেইমাহমানৰ পিছতে মৃত্যুবৰণ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ লিউ ইংৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়, কিন্তু বিদ্ৰোহী নেতা তিয়ান ফেঙৰ সৈন্যবাহিনীয়ে তেওঁক অপহৰণ কৰে। বন্দী অৱস্থাত তেওঁ তেওঁৰ স্বামীলৈ চাৰিটা পংক্তিৰ এটা কবিতা লিখি পঠিয়াইছিল, যিটো দ্বিতীয় শতিকাৰ বিখ্যাত কবি চাই ইয়ানৰ এক কবিতাৰ অনুকৰণ আছিল। লিউৱে নিজৰ পত্নীক বিচাৰি উলিয়াবলৈ বহু বিপদ মূৰ পাতি লৈছিল আৰু অৱশেষত পত্নীক মুকলি কৰি আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল। তাৰ পিছত দম্পতীহালে শ্বানডঙৰ কুলাই পাহাৰত আশ্ৰয় লৈছিল। অৱশ্যে লিউ ইংক পিছলৈ বিদ্ৰোহীসকলে বন্দী কৰি হত্যা কৰে আৰু ঝাওৱে নিজৰ স্বামীৰ চিতাত জাপ দি প্ৰাণ ত্যাগ কৰে।^১

ঝাও লুয়ানলুয়ান আৰু তেওঁৰ স্বামীৰ এই কাহিনীয়ে ইউয়ান ৰাজবংশৰ শেষৰ ফালে বা মিং ৰাজবংশৰ আৰম্ভণিৰ কালছোৱাত 'লিউ ইং' নামৰ এখন 'নান্সি' (চীনা অপেৰা) নাটকৰ অনুপ্ৰেৰণা যোগাইছিল, যিখন বৰ্তমান হেৰাই গৈছে।^২

কবিতা

কিং ৰাজবংশৰ 'কুৱান টাংছি' (টাং কবিতাৰ সম্পূৰ্ণ সংগ্ৰহ) সংকলকসকলে ঝাও লুয়ানলুানক টাং ৰাজবংশৰ কবি বুলি ভুল কৰিছিল আৰু তেওঁৰ কবিতাসমূহ এই সংগ্ৰহত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। তদুপৰি, তেওঁলোকে ভাবিছিল যে তেওঁ টাং ৰাজধানী চাংআনৰ নিষিদ্ধ পল্লী পিংকাঙত কাম কৰা এগৰাকী বেশ্যা আছিল, কাৰণ তেওঁৰ কিছুমান কবিতা শৃংগাৰধৰ্মী।^১ কিছুমান আধুনিক উৎসতো এই চৰিত্ৰায়ণৰ পুনৰাবৃত্তি দেখা পোৱা যায়।^৩

ঝাও লুয়ানলুয়ানৰ পাঁচটা কবিতা বৰ্তমান ৰৈ গৈছে, যাক সামূহিকভাৱে "ফাইভ লিৰিক আউটক্ৰাইজ ফ্ৰম দ্য বুডুৱাৰ" বুলি কোৱা হয়।^৩ ঝাওৰ শৃংগাৰধৰ্মী কবিতাসমূহৰ ভিতৰত এটা হ'ল 'চু ৰু' (Su Ru), যাৰ অনুবাদ হৈছে "চাকুলেন্ট ব্ৰেষ্টছ" বা "ক্ৰীমি ব্ৰেষ্টছ":^৪

চু ৰুচাকুলেন্ট ব্ৰেষ্টছ

পাউদাৰৰ সুবাস, ঘামেৰে সেমেকা, বিৰল পান্নাৰ দৰে পিনবোৰ: বসন্তৰ স্পৰ্শত সেইবোৰ উজ্জ্বল হৈ উঠে, ৰেচমী বৰষুণৰ দৰে চিকচিকিয়া। স্নাত হোৱাৰ পিছত, যেতিয়া তেওঁৰ প্ৰেমিকৰ সুবাসিত হাতৰ পৰশ লাগে, সেই জাদুকৰী কলিবোৰে কঁপনি তোলে— যেন ক’লা-বেঙুনীয়া আঙুৰ!