ৰাণা ভূপাল সিংহ

শ্ৰী মহাৰাণা ছাৰ ভূপাল সিংহ বাহাদুৰ কে চি আই ই (১৮৮৪ – ৪ জুলাই ১৯৫৫), ভোপাল সিং বুলিও বানান কৰা হয়, ১৯৩০ চনৰ পৰা ভাৰতৰ ৰাজকীয় ৰাজ্য উদয়পুৰ (বা মেৱাৰ)ৰ শাসক আৰু ১৯৪৮ চনৰ পৰা ১৯৫৫ চনৰ ৪ জুলাইত মৃত্যুৰ আগলৈকে ৰাজস্থানৰ ৰাজপ্ৰমুখো আছিল।

জীৱনী

পিতৃ ফতেহ সিংহই মেৱাৰ আৰু উদয়পুৰৰ সিংহাসনত মহাৰাণা হিচাপে অধিষ্ঠিত হোৱাৰ এবছৰৰ আগতে ১৮৮৪ চনত সিঙৰ জন্ম হৈছিল।^১ ৫ বছৰ বয়সত তেওঁ পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হয়। ১৯২১ চনৰ ২৮ জুলাইত মেৱাৰত কিছু সামাজিক অশান্তিৰ পিছত তেওঁৰ পিতৃক আনুষ্ঠানিকভাৱে পদচ্যুত কৰা হয়, একে সময়তে তেওঁক তেওঁৰ উপাধি অক্ষুণ্ণ ৰাখিবলৈ অনুমতি দিয়া হয় আৰু ৰাজ্যখনৰ কাৰ্যকৰী ক্ষমতা তেওঁৰ পুত্ৰ আৰু উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে ভূপালৰ হাতত পৰে।^২ ১৯৩০ চনত তেওঁ নামৰ লগতে প্ৰকৃততে ৰাষ্ট্ৰৰ শাসক হয়।^৩ ১৯৪৭ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ স্বাধীনতা আৰু বিভাজনৰ পিছত ভাৰতৰ নতুন ডমিনিয়নত স্বাক্ষৰ কৰা ভাৰতীয় ৰাজকুমাৰসকলৰ ভিতৰত সিংহ অন্যতম আছিল আৰু ১৯৪৮ চনৰ ১৮ এপ্ৰিলত তেওঁ কোটাৰ মহাৰাজা ছাৰ ভীম সিংহৰ পিছত ৰাজস্থানৰ ৰাজপ্ৰমুখ হয়। ১৯৪৯ চনৰ ১ এপ্ৰিলৰ পৰা কাৰ্যকৰী হোৱাকৈ তেওঁৰ উপাধি মহা ৰাজপ্ৰমুখলৈ উন্নীত কৰা হয়। লগতে তেওঁ ১৯৪৬ চনৰ ১৫ অক্টোবৰত ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ অনাৰেৰী মেজৰ জেনেৰেল (পূৰ্বৰ অনাৰেৰী লেফটেনেণ্ট কৰ্ণেল ৪ আগষ্ট ১৯৩৯), ইণ্ডিয়ান গ্ৰেনেডিয়াৰৰ সন্মানীয় কৰ্ণেল, ১ জুন ১৯৫৪ চনত উপাধি লাভ কৰে।

তেওঁৰ পিছত ভাগৱত সিংহই ৰাজ্যখনৰ উপাধি শাসক হিচাপে ৰাজপাটত বহে।

ভূপাল সিংহৰ অন্যতম ৰাজপ্ৰসাদ আছিল পিচোলা হ্ৰদৰ এটা দ্বীপত থকা জগ নিৱাছ, যাৰ বাবে তেওঁ বৃহৎ মেৰামতি আৰু পুনৰুদ্ধাৰৰ কাম হাতত লৈছিল। বৰ্তমান এই ৰাজপ্ৰসাদটো বিলাসী হোটেল হিচাপে পৰিচালিত হৈছে।