স্বিয়াতোহিৰস্ক লাভ্ৰা

পবিত্ৰ পৰ্বতমালাৰ ধৰ্মীয় ডৰ্মিচন লাভ্ৰা (ইউক্ৰেইনীয়ান: Свято-Успенська Святогірська Лавра, স্বিয়াতোহিৰস্ক লাভ্ৰা বা স্বিয়াতোহিৰস্ক গুহা মঠ) হৈছে চিভেৰস্কি ডনেটছ নদীৰ থিয় সোঁপাৰত অৱস্থিত এটা অন্যতম প্ৰধান অৰ্থডক্স খ্ৰীষ্টান মঠ। ইয়াৰ নামটো ইয়াৰ আশে-পাশে থকা পবিত্ৰ পৰ্বতমালাৰ পৰা আহিছে; পবিত্ৰ ডৰ্মিচন হৈছে কুমাৰী মেৰীৰ পবিত্ৰ প্ৰয়াণ বা মৃত্যুক বুজোৱা অন্য এটা ধৰ্মীয় শব্দ।

এই মঠটো পূব ইউক্ৰেইনৰ ডনেটস্ক ওব্লাষ্টৰ স্বিয়াতোহিৰস্ক চহৰৰ ওচৰত অৱস্থিত (মঠটোৰ নামেৰেই ২০০৩ চনত চহৰখনৰ নামাকৰণ কৰা হৈছিল)। এই মঠটো ১৯৯৭ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা পবিত্ৰ পৰ্বতমালা ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰকৃতি উদ্যানৰ কেন্দ্ৰবিন্দু। ইউক্ৰেইনীয় অৰ্থডক্স চাৰ্চ (মস্কো পেট্ৰিয়াৰ্চেট)-এ ২০০৪ চনত ইয়াক লাভ্ৰাৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰে।

ইতিহাস

এই মঠৰ প্ৰথম লিখিত উল্লেখ ১৬২৭ চনত পোৱা যায়, যদিও চিগিচমণ্ড ভন হাৰ্বাৰষ্টেইনে ১৫২৬ চনতে "পবিত্ৰ পৰ্বতমালা" অঞ্চলটোৰ ইংগিত দিছিল। সম্ভৱতঃ পঞ্চদশ শতিকাত প্ৰথম সন্ন্যাসীসকলে এই অঞ্চলত বসতি স্থাপন কৰিছিল। সেই সময়ত ই ৱাইল্ড ফিল্ডছৰ এটা সৰু মঠ আছিল যি নিয়মীয়াকৈ ক্ৰিমিয়ান তাতাৰসকলৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হৈছিল।

১৭৮৭ চনত ৰাছিয়াৰ সম্ৰাজ্ঞী দ্বিতীয় কেথেৰিনে ইয়াক বন্ধ কৰি দিয়ে। মঠৰ ভূমি কাঢ়ি লৈ নিউ ৰাছিয়াৰ ভাইচৰয় ৰাজকুমাৰ গ্ৰীগৰী পটেমকিনক দান কৰা হয়। তেওঁৰ এজন উত্তৰাধিকাৰী আলেকজেণ্ডাৰ মিখাইলোভিচ পটেমকিন আৰু তেওঁৰ পত্নী তাতিয়ানা (পূৰ্বৰ গোলিটচিন বংশৰ ৰাজকুমাৰী)-এ ১৮৪৪ চনৰ পৰা মঠটোৰ পুনৰুদ্ধাৰৰ বাবে অৰ্থসাহায্য আগবঢ়ায়।

ছোভিয়েট আমলত বন্ধ

অক্টোবৰ বিপ্লৱৰ পূৰ্বে স্বিয়াতোহিৰস্ক মঠৰ নিজা কৰ্মশালা, পৱনকল (windmills), বিভিন্ন ধৰণৰ মেৰামতিৰ দোকান আৰু ব্যৱসায়িক ভৱন আছিল। লাভ্ৰাৰ প্ৰধান ডৰ্মিচন কেথেড্ৰেলখন আলেক্সি গৰ্ণোষ্টায়েভে ডিজাইন কৰিছিল, য’ত পৰম্পৰাগত বাইজেণ্টাইন স্থাপত্যৰ এটা টাৱাৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। ১৯১৭ চনৰ পৰা বলছেভিকসকলে বহুবাৰ মঠটো লিঞ্চ আৰু অপবিত্ৰ কৰে, বহু সন্ন্যাসীক প্ৰহাৰ আৰু হত্যা কৰে। অৱশেষত ১৯২২ চনত তেওঁলোকে মঠটো সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ কৰি দিয়ে আৰু ইয়াৰ ভূমিত ডনবাছৰ শ্ৰমিকসকলৰ বাবে এটা ছেনিটৰিয়াম স্থাপন কৰে।^১

প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ পূৰ্বে এই মঠত প্ৰায় ৬০০ গৰাকী সন্ন্যাসীয়ে বসবাস কৰিছিল। ১৯৩০-ৰ দশকত সমগ্ৰ ছোভিয়েট ইউনিয়নত চলোৱা ধৰ্মবিৰোধী অভিযানৰ অংশ হিচাপে ছোভিয়েট চৰকাৰে মঠৰ কিছুমান গীৰ্জা ধূলিসাৎ কৰিছিল।

স্বাধীন ইউক্ৰেইনত পুনৰুদ্ধাৰ

১৯৯১ চনত ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ পতন আৰু ইউক্ৰেইনৰ স্বাধীনতা ঘোষণাৰ পিছত, তাৰ এবছৰৰ পাছতেই মঠটো পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হয়। ২০০৪ চনত এই মঠক আধিকাৰিকভাৱে ইউক্ৰেইনীয় অৰ্থডক্স চাৰ্চৰ ‘লাভ্ৰা’ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা হয়। বৰ্তমান এই মঠৰ সম্প্ৰদায়ত ১০০ তকৈও অধিক সন্ন্যাসী আছে আৰু এই সংখ্যা প্ৰতি বছৰে বৃদ্ধি পাইছে।

২০০৫ চনৰ ২৫ অক্টোবৰত ইউক্ৰেইনৰ নেচনেল বেংকে স্বিয়াতোহিৰস্ক লাভ্ৰাৰ চিত্ৰ সম্বলিত ১০-হ্ৰিভনিয়াৰ এটা স্মাৰক মুদ্ৰা মুকলি কৰে।^২

২০২২ চনৰ ৰাছিয়াৰ বোমাবৰ্ষণ

ইউক্ৰেইনৰ ওপৰত ৰাছিয়াৰ আক্ৰমণৰ সময়ত এই মঠটোৱে সাধাৰণ অসামৰিক শৰণাৰ্থীসকলক আশ্ৰয় প্ৰদান কৰিছিল। ২০২২ চনৰ ১২ মাৰ্চত চিভেৰস্কি ডনেটছ নদীৰ ওপৰত থকা ওচৰৰে এখন দলঙত ৰাছিয়াই কৰা বিমান আক্ৰমণৰ ফলত মঠটো ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়। সেই সময়ত মঠৰ ভিতৰত প্ৰায় ৫২০ গৰাকী শৰণাৰ্থী উপস্থিত আছিল। বিস্ফোৰণৰ ফলত মঠৰ ভৱনসমূহৰ খিৰিকী আৰু দুৱাৰসমূহ ভাঙি পৰে আৰু খিৰিকীৰ আইনাৰ টুকুৰা লাগি কেইবাগৰাকীও লোক আহত হয়।^৩ ৪ মে’ত পুনৰ চলোৱা বোমাবৰ্ষণত ৭ গৰাকী লোক আহত হয়।^৪ মে’ মাহৰ শেষৰ ফালে ৰাছিয়াৰ বোমাবৰ্ষণত আৱাৰ লেডী অৱ দ্য জয় অৱ অল হু ছৰো স্কেট,^৫ চেইণ্ট জৰ্জ স্কেট সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বংস হয় আৰু চেইণ্ট জন অৱ ছাংহাই স্কেট তথা লাভ্ৰাৰ পবিত্ৰ শ্বহীদসকলৰ গীৰ্জা ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়।^৬৭৮৯ ৩০ মে’ৰ বোমাবৰ্ষণৰ ফলত দুগৰাকী সন্ন্যাসী আৰু এগৰাকী ধাত্ৰীৰ মৃত্যু হয়, তিনিগৰাকী সন্ন্যাসী আহত হয় আৰু মঠৰ সম্পত্তিৰ বিস্তৰ ক্ষতিসাধন হয়।^১০১১ ৪ জুনত পবিত্ৰ ডৰ্মিচন লাভ্ৰাৰ খেলপথাৰত এক বৃহৎ অগ্নিকাণ্ড সংঘটিত হয় আৰু জুইৰ শিখাই মঠৰ মূল উপাসনা স্থল আগুৰি ধৰে; ইউক্ৰেইন চৰকাৰে এই জুইৰ বাবে ৰাছিয়াৰ বাহিনীক দোষাৰোপ কৰে।^১২ বাতৰি অনুসৰি, এই অগ্নিকাণ্ডত কাঠৰ নিৰ্মিত ঐতিহাসিক অল ছেইণ্টছ স্কেট সম্পূৰ্ণৰূপে ভস্মীভূত হয়।^১৩

তথ্যসূত্ৰ

• Vlasenko, Petro. Sviatogorsky Uspensky Monastyr 17th-19th centuries. Monuments of architecture of Ukrainian SSR. পৃ. 138
• Sviato-Uspenska Sviatohirska Lavra. Ukrainian Orthodox Church

বাহ্যিক সংযোগ

• চৰকাৰী ৱেবছাইট
• স্বিয়াতোহিৰস্কৰ পবিত্ৰ কুমাৰী মেৰীৰ ভাস্কৰ্য