শ্বেৰৱানী

শ্বেৰৱানী দক্ষিণ এছিয়াৰ পুৰুষে পিন্ধা দীঘল হাতৰ আন কাপোৰৰ ওপৰত পিন্ধা কোট। পশ্চিমীয়া ফ্ৰক কোটৰ দৰেই এয়াও ফিট কৰা হৈছে, কঁকালৰ অংশ কিছু ঠেক কৰা হৈছে; ই আঁঠুৰ তললৈ পৰে আৰু সম্মুখৰফালে বুটাম লগোৱা হয়। ই কলাৰবিহীন, চাৰ্ট ষ্টাইলৰ কলাৰ বা মেণ্ডেৰিন কলাৰৰ দৰে ষ্টেণ্ড আপ কলাৰ হ'ব পাৰে।^১ ১৯ শতিকাৰ ভাৰত উপমহাদেশত ইয়াৰ বিকাশ ঘটিছিল মোগল যুগৰ শেষৰফালে বাহিৰৰ পোছাক, অংগৰ্খা—স্বয়ং পাৰ্চী কেপ বালাবাৰপৰা বিকশিত হোৱা—ক বুটাম ডাউন ফ্ৰণ্টৰ সৈতে পশ্চিমীয়া শৈলী দিয়া হৈছিল।^২

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

বৰ্তমানৰ আজাৰবাইজানৰ এটা অঞ্চল শ্বিৰভান বা শ্বেৰৱানৰপৰা শ্বেৰৱানীৰ সৈতে মিল থকা সেই অঞ্চলৰ লোক পোছাক (চোখা)ৰ পৰা এই পোছাকৰ নামটো যুক্তিসংগতভাৱে উদ্ভৱ হৈছে। গতিকে মধ্যযুগত তুৰ্কী-পাৰ্চী আত্মীয়তাৰ নৃতাত্ত্বিক সাংস্কৃতিক সংযোগৰ বাবে এই কাপোৰখন ককেচীয়ান সাজ-পোছাকৰ পৰা মোগলিজ ব্যুৎপত্তিও হ'ব পাৰে।^৩

ইতিহাস

১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে শ্বেৰৱানীৰ উৎপত্তি হৈছিল। ই প্ৰথমে ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ছোৱাত মুছলমান অভিজাত শ্ৰেণীৰ সৈতে জড়িত আছিল।^৪৫ এমা টাৰ্লোৰ মতে শ্বেৰৱানী পাৰ্চী কেপ (বালাবা বা চাপকন)ৰপৰা বিকশিত হৈছিল, যাক ক্ৰমান্বয়ে অধিক ভাৰতীয় ৰূপ (অংগৰ্খা) দিয়া হৈছিল আৰু শেষত ইউৰোপীয় ফেশ্বন অনুসৰণ কৰি সম্মুখৰফালে তললৈ বুটাম লগোৱা শ্বেৰৱানীলৈ বিকশিত হৈছিল।^৬ ইয়াৰ উৎপত্তি ১৯ শতিকাৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতত উত্তৰ ভাৰতৰ আঞ্চলিক মোগল সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলৰ ইউৰোপীয় শৈলীৰ দৰবাৰী সাজ-পোছাক হিচাপে হৈছিল।^৫ ১৮২০ চনত লক্ষ্ণৌত ইয়াৰ প্ৰথম আবিৰ্ভাব হয়।^৭ ক্ৰমান্বয়ে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বাকী ৰজাঘৰীয়া আৰু অভিজাত শ্ৰেণীয়ে, আৰু পিছলৈ সাধাৰণ জনতাই ইয়াক মাজে মাজে পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাকৰ অধিক বিকশিত ৰূপ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল।

বিৱৰণ

শ্বেৰৱানী পাৰ্চী কেপ (বালাবা বা চাপকন)ৰপৰা বিকশিত হৈছিল আৰু ইউৰোপীয় ফেশ্বন অনুসৰণ কৰি সম্মুখৰফালে তললৈ বুটাম লগোৱা শ্বেৰৱানীলৈ বিকশিত হৈছিল।^৬৭

ব্যৱহাৰ

শ্বেৰৱানী এতিয়া বিয়াত দৰাৰ পোছাক হিচাপে বিখ্যাত, আৰু ই সদায় আনুষ্ঠানিক অনুষ্ঠানত পিন্ধিব পৰা পোছাক হিচাপে জনপ্ৰিয় হৈ আহিছে।^৮ শ্বেৰৱানীয়ে আভিজাত্যৰ মৰ্যাদা আৰু শিষ্টাচাৰক বুজাইছিল আৰু আগতে ই তুৰ্কী আৰু পাৰ্চী মূলৰ সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলৰ দৰবাৰৰ সাজ-পোছাক আছিল। পুৰুষৰ বাবে পাকিস্তানৰ জাতীয় সাজ-পোছাক। শ্বেৰৱানীয়ে আভিজাত্যৰ অনুভৱ কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে।^৯

ভাৰত

• মূল প্ৰবন্ধ: আচকন

ভাৰতত সাধাৰণতে আচকন পিন্ধা হৈছে, যিটো শ্বেৰৱানীতকৈ যথেষ্ট চুটি। শীতকালত আনুষ্ঠানিক অনুষ্ঠানত বিশেষকৈ ৰাজস্থান, পঞ্জাৱ, দিল্লী, জম্মু, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু হায়দৰাবাদৰ লোকসকলে এই আচকন পিন্ধিছিল।^১০ উচ্চ শ্ৰেণীৰ হিন্দুসকলে মুছলমান সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলৰপৰা আচকনক গ্ৰহণ কৰিছিল।^১১ আচকন সাধাৰণতে হিন্দুসকলৰ সৈতে জড়িত হোৱাৰ বিপৰীতে শ্বেৰৱানী ঐতিহাসিকভাৱে আছিল আৰু এতিয়াও মুছলমানসকলৰ অনুকূল।^১২ দুয়োটা কাপোৰৰ মাজত যথেষ্ট সাদৃশ্য আছে যদিও শ্বেৰৱানি সাধাৰণতে নিতম্বত অধিক কোঁচ দিয়া হয়। পিছলৈ আচকন নেহৰু জেকেটলৈ বিকশিত হয় আৰু বৰ্তমান ভাৰতত জনপ্ৰিয়।^১৩ ভাৰতত আচকন বা শ্বেৰৱানী সাধাৰণতে চুৰিদাৰৰ সৈতে মিলাই পিন্ধা হয়।^১৪

বাংলাদেশ

বাংলাদেশত বিয়া আৰু ঈদৰ দৰে আনুষ্ঠানিক অনুষ্ঠানত মানুহে এই শ্বেৰৱানী পিন্ধে।

পাকিস্তান

পাকিস্তানৰ স্বাধীনতাৰ পিছত মহম্মদ আলী জিন্নাই সঘনাই শ্বেৰৱানী পিন্ধিছিল।^১৫ তেওঁৰ পিছত পাকিস্তানৰ বেছিভাগ লোক আৰু চৰকাৰী বিষয়া যেনে ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ৰাজ্যিক অনুষ্ঠান আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় বন্ধৰ দিনত শ্বেলৱাৰ কামিজৰ ওপৰত আনুষ্ঠানিক ক'লা শ্বেৰৱানী পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰে।^১৬

ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক মহম্মদ আলী জিন্না শ্বেৰৱানী পিন্ধি গৱৰ্ণৰ জেনেৰেলৰ অধ্যক্ষত বহি আছে, যাক কেতিয়াবা পাকিস্তানৰ সিংহাসন বুলিও কোৱা হয়।]]

শ্ৰীলংকা

শ্ৰীলংকাত শ্বেৰৱানীক সাধাৰণতে ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক কালত মুদলিয়াৰ আৰু আদিম তামিল বিধায়কৰ আনুষ্ঠানিক ইউনিফৰ্ম হিচাপে পৰিধান কৰা হৈছিল।

আধুনিক শ্বেৰৱানী

শ্বেৰৱানী বেছিভাগেই পাকিস্তান, ভাৰত আৰু বাংলাদেশত পৰিধান কৰা হয়।^১৭ এই কাপোৰবোৰত সাধাৰণতে বিশদ এম্ব্ৰয়ডাৰী বা আৰ্হিৰ বৈশিষ্ট্য থাকে। শ্বেৰৱানী পিন্ধা অভ্যাসৰ মাজত এটা ডাঙৰ পাৰ্থক্য হ’ল তলৰ কাপোৰৰ বাছনি: ভাৰতত ইয়াক প্ৰধানকৈ চুৰিদাৰ বা পাইজামাৰ সৈতে পিন্ধা হয়, পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশত ইয়াক প্ৰধানকৈ ছালৱাৰৰ সৈতে পিন্ধা হয়।