আচকন

আচকন হৈছে ভাৰত উপমহাদেশৰ পুৰুষে পিন্ধা আঁঠুলৈকে জেকেট। ইয়াক ঠাইভেদে বাঘল বান্দি বুলিও জনা যায়। ই অংগৰ্খাৰ সৈতে একেধৰণৰ বস্ত্ৰ।

ইতিহাস

আচকনৰ বিকাশ ঘটিছিল চাপকনৰ পৰা, যিটো সাজ-পোছাক উচ্চ মৰ্যাদাৰ সামাজিক শ্ৰেণীৰ লোকে পিন্ধিছিল।^১ শ্ৰাৰৰ মতে, ভাৰতত স্বাধীন শাসক (ৰাজা, নবাব আৰু নিজাম)ৰ শাসন চলি থকাৰ সময়ত লক্ষ্ণৌত আচকন আৱিষ্কাৰ হৈছিল।^২৩ পিছলৈ মুছলমান সম্ভ্ৰান্ত লোকৰপৰা উচ্চ শ্ৰেণীৰ হিন্দুসকলে ইয়াক গ্ৰহণ কৰে^৪

ইয়াক শ্বেৰৱানীৰপৰা বিভিন্ন দিশৰ জৰিয়তে পৃথক কৰিব পাৰি, বিশেষকৈ সম্মুখৰ খোলা ব্যৱস্থাটোৰ জৰিয়তে। আচকনবোৰ পৰম্পৰাগতভাৱে এটা কাষৰ খোলা তৰপেৰে বান্ধি থোৱা থাকে, যাক বাঘল বান্দি বুলি জনা যায়, যদিও সম্মুখৰফালে খোলা থকাটোও অস্বাভাৱিক নহয়। শ্বেৰৱানীবোৰৰ সন্মুখত সদায় পোনকৈ খোলা থাকে, ওপৰত পিন্ধা কাপোৰ হিচাপে কাম কৰাৰ বাবে। অংগৰ্খাৰ দৰেই আচকনটোও পৰম্পৰাগতভাৱে কঁকালত পাটকা, কমৰবন্ধ বা ডোৰা নামেৰে জনাজাত লেচ এটা মেৰিয়াই গোটেই সাজ-পোছাকটো ঠাইতে ৰাখিবলৈ পিন্ধিছিল। আচকন সদায় ধুতি বা চুৰিদাৰৰ লগত পিন্ধিব লাগে। আনুষ্ঠানিক আৰু অনানুষ্ঠানিক দুয়োটা অনুষ্ঠানৰ বাবে বিভিন্ন কাপোৰৰপৰা আচকন তৈয়াৰ কৰা হয়। প্ৰায়ে গতা আৰু বদলা আদি পৰম্পৰাগত শৈলীত সজ্জাগত এম্ব্ৰয়ডাৰী কৰা হয়। আজি ভাৰত উপমহাদেশত বিয়াৰ অনুষ্ঠান বা আন আনুষ্ঠানিক উৎসৱৰ সময়ত দৰাই সাধাৰণতে আচকন পিন্ধা দেখা যায়।

সমগ্ৰ ভাৰত উপমহাদেশত পৰিধান কৰা আচকনৰ বিভিন্ন আঞ্চলিক ভিন্নতা আছে, যিবোৰক আঞ্চলিক নামেৰে জনা যায় যেনে, নেপাল আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰতত ডৌৰা, দক্ষিণ ভাৰতত আংগি আৰু ভাৰতীয় হিমালয়ত চোলা বা চোলু।

ভাৰত উপমহাদেশত সাধাৰণতে শীতকালত আনুষ্ঠানিক অনুষ্ঠানত বিশেষকৈ জম্মু, ৰাজস্থান, দিল্লী, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু হায়দৰাবাদৰ লোকে আচকন পিন্ধে।^৫৬আচকন সাধাৰণতে হিন্দূৰ সৈতে জড়িত হোৱাৰ বিপৰীতে শ্বেৰৱানীক ঐতিহাসিকভাৱে মুছলমানসকলৰ অনুকূল আছিল।^৭ দুয়োটা কাপোৰৰ মাজত যথেষ্ট সাদৃশ্য আছে যদিও শ্বেৰৱানী সাধাৰণতে নিতম্বত অধিক কোঁচ দিয়া হয় আৰু বহুতো কাপোৰ শ্বেৰৱানীতকৈ দীঘল। পিছলৈ আচকন নেহৰু জেকেটলৈ বিকশিত হয় আৰু ভাৰতত জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।^৫