শুষ্ণ

শুষ্ণ হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থত বৰ্ণিত এক অসুৰ। সাধাৰণতে খৰাং বতৰৰ সৈতে জড়িত শুষ্ণক প্ৰায়ে শিং থকা সাপৰ দৰে ৰূপৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। তেওঁ ইন্দ্ৰ দেৱতাৰ শত্ৰু।^১

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

শুষ্ণৰ অৰ্থ হৈছে শুষ্ মূলৰপৰা যাৰ অৰ্থ "খৰাং" অথবা "শুকান।" ^২ একেধৰণৰ "শুষ্ণ" পাইন গছৰ বাবে এটা পুৰণি স্লাভিক শব্দ।

সাহিত্য

হিন্দু ধৰ্মত শুষ্ণ সাধাৰণতে খৰাং, দুৰ্ভিক্ষ আৰু জমা ধনৰ সৈতে জড়িত এক অসুৰ।^২ ইন্দ্ৰৰ শত্ৰু অসুৰে কেইবাখনো বৈদিক গ্ৰন্থত একাধিক আবিৰ্ভাৱ ঘটিছে। তেওঁক প্ৰায়ে বৃত্ৰৰ কাহিনীৰ সৈতে জড়িত কৰা হয়, যি আন এক অসুৰ, যিয়ে পৃথিৱীৰ নদীসমূহৰ বাধা হিচাপে দেখা দিয়ে।^৩

ঋগবেদত শুষ্ণক বৃত্ৰৰ দৰে "কুঁৱলীৰ সন্তান" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যি পৃথিৱীৰ নদীবোৰ বন্ধ কৰি ৰখা এটা বিশাল অজগৰ।^৪ বৃত্ৰৰ দৰে শুষ্ণক খৰাঙৰ কাৰণ আৰু ইন্দ্ৰৰ শত্ৰু হিচাপে দেখা যায়। কিন্তু ইন্দ্ৰই বজ্ৰপাতেৰে বৃত্ৰক হত্যা কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ বিপৰীতে ভূমিলৈ পানী বোৱাই আনি শুষ্ণক ধ্বংস কৰাৰ পণ লয়। অসুৰক পৰাস্ত কৰিবলৈ ইন্দ্ৰই শুষ্ণৰ দুৰ্গ ধ্বংস কৰে আৰু তেওঁৰ অনুগামী কুৎসৰ অনুৰোধত অসুৰক পৰাস্ত কৰি খৰাং পৰিস্থিতিৰ অন্ত পেলাবলৈ বৰষুণ পঠিয়াই দিয়ে।^৩ গ্ৰন্থখনৰ এটা অংশত উল্লেখ কৰা হৈছে যে, ইন্দ্ৰই "কুঁৱলীৰ সন্তান শুষ্ণক হত্যা কৰি নিয়ন্ত্ৰিত বসন্ত ঋতু প্ৰৱাহিত কৰিছিল।"^৩

বেদৰ ভিতৰৰ ব্ৰাহ্মণ আৰু যজুৰ্বেদ গ্ৰন্থত শুষ্ণক ইন্দ্ৰ দেৱতাৰ তিক্ত শত্ৰু (দাস)^৪ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। শিংযুক্ত সৰ্প-অসুৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা শুষ্ণই ইন্দ্ৰ আৰু তেওঁৰ সতীৰ্থ দেৱতাৰ বিৰুদ্ধে অসুৰসকলক যুদ্ধত সহায় কৰে। যেতিয়াই যুদ্ধত কোনো অসুৰক হত্যা কৰা হৈছিল, তেতিয়াই শুষ্ণই নিজৰ অমৃত প্ৰৱাহিত নিশাহ(য'ত অমৰত্বৰ অমৃত থাকে) ব্যৱহাৰ কৰি পতিত যোদ্ধাজনক পুনৰ জীৱিত কৰিছিল। ইন্দ্ৰই এই পুনৰ্জীৱনৰ ঘটনাসমূহ প্ৰত্যক্ষ কৰে আৰু নিজৰ আৰু তেওঁৰ সতীৰ্থ দেৱতাসকলৰ বাবে অমৰত্ব কাঢ়ি লোৱাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰে। সেয়ে, ইন্দ্ৰই নিজকে মৌৰ চাকলৈ ৰূপান্তৰিত কৰি অসুৰবোৰক তেওঁক ভক্ষণ কৰিবলৈ দিয়ে। শুষ্ণৰ পেটৰ ভিতৰলৈ সোমাই আহি ইন্দ্ৰই ঈগল বা শেন^৫ চৰাইলৈ পৰিণত হয়।^৬ অসুৰৰ মুখৰপৰা অমৃত কাঢ়ি লৈ যায় আৰু আন দেৱতাসকলক সেই অমৃত দিবলৈ তাৰপৰা পলায়ন কৰে।^৫৬৭