শক্তি (ঋষি)

হিন্দু ধৰ্মত শক্তি আছিল এজন ঋষি (মুনি) আৰু বশিষ্ঠ আৰু অৰুন্ধতীৰ পুত্ৰ। মহাভাৰত মহাকাব্যত উল্লেখ থকা পৰাশৰৰ পিতৃ।

শক্তি সম্পৰ্কে মহাভাৰতত পোৱা যায় এক কিংবদন্তি। এসময়ত ৰজা কল্মাশপাদে চিকাৰ কৰিবলৈ গৈ বহুতো জীৱ-জন্তু হত্যা কৰিছিল। ভাগৰুৱা আৰু ভোক আৰু পিয়াহত ভোগা ৰজাই হাবিৰ মাজেৰে আগবাঢ়ি গৈ আছিল। বাটত একেটা পথতে, বিপৰীত দিশৰ পৰা শক্তি আহিল। ৰজাই তেওঁক বাটৰ পৰা আঁতৰি যাবলৈ আদেশ দিলে। ঋষিয়ে ৰজাক মধুৰভাৱে সম্বোধন কৰি ক'লে "হে ৰজা, এইটো মোৰ পথ"। কৰ্তব্য আৰু পৰম্পৰা অনুসৰি এজন ৰজাই সদায় ব্ৰাহ্মণৰ বাবে বাট মুকলি কৰিব লাগে। ৰজাই ৰাক্ষস (অসুৰ)ৰ দৰে কামত অটল আছিল। ঋষিয়ে ৰজাক এইদৰে অভিশাপ দিলে: "হে আটাইতকৈ নীচ ৰজা, যিহেতু তুমি ৰাক্ষসৰ দৰে তপস্বীক অত্যাচাৰ কৰিছা, আজিৰ পৰাই তুমি নৰমাংসৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰা ৰাক্ষস হৈ পৰিবা! এতিয়াৰ পৰা হে আটাইতকৈ নীচ ৰজা! তুমি পৃথিৱীৰ ওপৰেৰে বিচৰণ কৰি মানৱ ৰূপত প্ৰভাৱ পেলাবা!"।^১২

তেওঁ ভাৰতীয় মহাকাব্য মহাভাৰতৰ ৰচক ব্যাসৰ ককাক আছিল।

মৃত্যু

এইদৰে ঋষি শক্তিৰ দ্বাৰা অভিশপ্ত হৈ ৰাক্ষসে প্ৰথমে নিজেই শক্তিক বধ কৰি গিলি পেলালে। ইয়াৰ পিছত কল্মশপাদে মহৰ্ষি বশিষ্ঠৰ ১০০ জন পুত্ৰক ক্ৰমাগতভাৱে খাই পেলালে।^৩